Leven zoals ik het zie...

14. apr, 2020

Nog 10 dagen en dan word ik 31. 31! Een leeftijd waarbij je als vrouw geconfonteerd gaat worden met de beruchte biologische klok. Loop je hier zelf niet tegenaan dan zijn mensen in je omgevingd vaak maar wat graag bereid je hier even aan te helpen herinneren. Want let wel, je  bent niet zomaar zwanger hé? Dat kan wel heel lang duren! ''Bij mij duurde het bijna 1 jaar'' etc etc. Ik kan een heel notitieblok vullen met dit soort uitspraken. Maar toch is het niet zo simpel vind ik. Natuurlijk stopt je leven niet als je besluit je voort te planten, en dit ook lukt, maar toch veranderd er wel een hoop. Zou je hier niet 100% klaar voor moeten zijn, in plaats van de orde van de tijd hier een rol in moeten laten spelen? Ja natuurlijk een vrouw haar kans op zwangerschap neemt af met de jaren en oké je wil niet met pensioen gaan als je kind nog op de middelbare school zit maar moet het allemaal zo beladen?

Ik ben een enorme fan van de serie ''Sex and the City''. Onlangs ben ik deze serie opnieuw begonnen met kijken en hoe grappig het ook is, elk jaar kan ik mij er meer mee identificeren. Ook hier komt de tikkende biologische klok vaak aan de orde en ook het bewust kinderloos blijven is hierin een onderwerp.

Wat doe je als je nog andere plannen heb ik het leven zoals reizen? En dan bedoel ik niet een mooie vakantie naar een warm land 1x per jaar. Nee dan bedoel ik, los van het dagelijkse leven zoals veel mensen dit kennen. Los van de agenda, het moeten en de dagelijkse verplichtingen. Los van de plek waar je geboren en getogen bent, los van de dingen die je je hele leven al elke dag ziet en doet. Los van alles, en niet wetend wat de volgende dag brengt. Niks moeten en volledig op gevoel je voortbewegen over de aarde, je hart volgen, wie krijgt, of beter gezegd neemt, die kans nu eigenlijk echt?

Een luxe, absoluut, maar ondenkbaar? 

Ik dacht altijd dat dit niet haalbaar was, tot ik mij realiseerd dat dit echt in mijn hoofd zit. Eenmaal hier een streven van gemaakt te hebben komt toch weer die leeftijd om de hoek kijken. Voor een budget van een wereldreis zou ik ongeveer 2 jaar moeten sparen, dat is het probleem niet, maar dan, dan ben ik 33! Je wil natuurlijk niet werkloos zwanger worden, en daar ontstaat dus weer alle beren op de weg.

Onderaan de streep merk ik dat ik, welke keuze ik ook ga maken in dit moeilijke vraagstuk, 1 ding absoluut zeker weet. Het leven is wat er gebeurd wanneer je druk bent met het maken van andere plannen. Ik heb geleerd meer mijn hart en gevoel te volgen, minder naar andere mensen te luisteren en vóóral sommige dingen wel gewoon te zien gebeuren. Het is goed om een doel te hebben, en ik zal ook altijd in doelen blijven denken, maar de weg ernaartoe is minstens zo belangrijk geworden, terwijl dit vroeger niet eens aan de orde was. 

De droom van het losse leven ''on the road'' is een droom die ik altijd heb gehad. De droom van een gezin nog niet zo lang. Beide zijn echter van droom naar doel gegaan sinds ik mijn vriend heb leren kennen eind 2017. Hij heeft mij geleerd dat alles kan, altijd als ik hem zeg iets graag te willen is zijn antwoord, ''dan gaan we dat toch gewoon doen schatje''. En die woorden geven mij meer rust dan ooit. En die rust zorgt weer voor meer zuurstof in mijn hoofd, waar mijn huidige én nieuwe dromen dan weer op leven.

Ik hoop dat ik zo bevoorrecht ben om beide dromen te zien uitkomen, sámen met hem. Wij dromen gelukkig dezelfde dromen. 

Tot die tijd ben ik dankbaar dat we beide gezond zijn, en deze dromen kunnen dromen, zonder beperkingen. De vraag is niet of we onze dromen gaan waarmaken maar wanneer, én in welke volgorde natuurlijk.

Anything is possible if you just believe, work hard and never let the fear of striking out, keep you from playing the game!

Stay Tuned... To be Continued...

14. apr, 2020

Sinds een maand staat niet alleen Nederland maar de hele wereld een beetje op slow-motion. Niet stil naar mijn inzicht maar alles gaat een stuk langzamer of staat even op pauze.

Er word in de (social)media veel gesproken over ''deze moeilijke/heftige tijd''. Natuurlijk is het dat ook voor een hele hoop gebieden. Zelfstandigen die minder inkomsten hebben en hier zorgen over hebben, mensen die ziek zijn, risico groepen die enorm beperkt zijn door de extra maatregelen die zij moeten nemen om zo min mogelijk kans op besmetting te hebben. Mensen die dierbaren verliezen/verloren hebben. Mijn gedachtten is ook absoluut bij deze mensen en ik probeer hier ook regelmatig bij stil te staan als ik mij de dingen realiseer die bij mij van toepassing zijn en hieronder zal benoemen. Dus dat gezegd hebbende, ik begrijp hoe moeilijk deze tijd is/kan zijn voor een hoop mensen.

Maar zoals Johan Cruijf zei, ''elk nadeel heeft ook zijn voordeel''. En ondanks dat mijn glas vroeger voornamelijk half leeg was is hij sinds een aantal jaar steeds vaker toch half vol. Wat bedoel ik hiermee?

Zoals men weet, en de naam van mijn blog ook aangeeft, ben ik wat men noemt een ''workaholic''. Deze heb je in veel soorten en maten als je het mij vraagt. In mijn geval is het niet dat ik super graag werk, of niet zonder mijn werk kan. Sterker nog, als geld geen rol zou spelen zou ik nooit meer werken, maar andere dingen doen met mijn tijd. Helaas moet ook ik werken voor mijn geld. Als ik dan toch moet werken, dan ook maar gelijk all the way, en niet half, zoals ik het zie. Met andere woorden, liever 80 uur per week werken en dan eenmaal op vakantie dan ook echt goed op vakantie, als dat ik 40 uur werk en er in mijn vrije tijd geen geld genoeg is om ervan te genieten zoals ik zou willen doen op dat moment.

Dat standpunt is als het goed is inmiddels wel duidelijk. Maar nu ineens word de wereld, en ik dus ook, gedwongen een stapje terug te doen. Los van de bikkels uit bijvoorbeeld de zorg die juist overuren moeten maken op dit moment is er in veel sectoren zoals de horeca en in contactberoepen minder tot geen werk op dit moment. Laat ik nou naast mijn fulltime kantoorbaan in zowel hotels als een schoonheidssalon werkzaam zijn als ondernemer en dus die beide klussen momenteel niet kunnen doen. Dan ga je in 1x van 80 naar 40 uur per week werken, gewoon tijdens kantoortijden, niet meer savonds, niet meer in het weekend. Na 15 jaar op deze manier gewerkt (geleefd) te hebben. 

En wat blijkt? I am liking it! Omdat ik hier zelf geen keuze in heb hoeven maken, voel ik mij niet schuldig dat ik nu geen 80 uur per week maak. Hierdoor kan ik goed voelen wat ik er nu eigenlijk van vind en dat is alleen maar positief! Ik geniet ervan om aan het einde van de dag thuis te komen en nergens meer heen te hoeven. Te zorgen dat het eten klaar is als mijn vriend thuis komt en in het weekend een keer een nieuw recept uit te proberen i.p.v. te werken.

Hoe gek het ook klinkt, deze kans had ik mijzelf nooit gegeven als deze niet zo gedwongen was zoals nu.

Naast het overschot aan vrije tijd, slaap, rust en gelegenheid tot dingen doen die ik écht leuk vind voor de verandering zijn er in de maatschappij ook heel veel positieve veranderingen momenteel.

Mensen hebben meer tijd voor een ander. Ondanks dat we elkaar dan niet mogen bezoeken is er meer aandacht voor elkaar via telefoon en social media. Mensen helpen elkaar meer waar nodig en mensen maken makkelijker praatjes met vreemden, uiteraard met 1,5 meter afstand tussen elkaar. 

Die 1,5 meter vind ik overigens ook erg fijn. Ik merk dat dit voor mij geen verandering is, omdat ik er altijd al een gewoonte van heb gemaakt om op afstand te blijven van andere mensen en het als iets gewoons zie om mensen niet in de weg te lopen. Heerlijk dat mensen nu niet meer in je nek staan te hijgen in de rij bij de supermarkt en gewoon aan de kant gaan als je ze nadert op een stoep waar makkelijk 5 mensen naast elkaar kunnen lopen. Ik hoop enorm dat dit blijft hangen.

Het opeens mogelijk maken van meer thuiswerken is in mijn optiek ook een grote stap naar de toekomst, een oplossing voor een groot deel van het file probleem en de CO2 uitstoot. Wat nou als alle kantoormedewerkers, mensen die dus puur alleen een computer met internet nodig hebben om hun werkzaamheden te kunnen doen, de helft van de tijd thuis zouden werken? Dan gaan er dus ook de helft zoveel mensen de weg op, en dus de helft zoveel auto's met uitstoot? Kennelijk is het mogelijk. Ook hiervan hoop ik enorm dat dit blijft hangen als deze tijd voorbij is. 

Tot slot vind ik het heerlijk om te zien hoeveel dingen er in ene allemaal kunnen. Er is ee quote die luid. ''Everything was impossible till the moment it's been done!'' Online danslessen, sportlessen, workshops schieten uit de grond. Of beter gezegd van je beeldschermen af. Het ene leuke idee is nog niet tot uitvoering gebracht of het volgende bied zich alweer aan! Deze tijd laat mensen enorm creatief zijn merk ik, en dat is leuk. Ook kijken we langzaam maar zeker zuiniger tegen bijvoorbeeld voedsel aan. We bedenken dat we slimmer kunnen omgaan  met een hoop zaken, en bedenken bij veel dingen, is dit nu echt wel nodig?

Zonder al te complot-theorie achtig of zweverig-wereldverbeterend te klinken denk ik dat wij, ondanks alle verschikkelijke dingen die dit met zich meebrengt, hier beter uit gaan komen. En de mens, hopelijk, op een andere manier begint te denken

 

Volgende keer meer over waar ik allemaal overnadenk momenteel.

Stay Tuned.... To be Continued....

 

8. mrt, 2020

De laatste tijd zit ik veel met mijn hoofd bij de toekomst. Maar meer door in het nu en in het heden te zijn. Ik weet het dat klinkt tegenstrijdig, ik zal het toelichten.

Vroeger was ik altijd in de toekomst aan het leven. Altijd over zoveel weken, maanden jaren, zou het beter zijn. Financieel, of over de manier waarop ik eruit zag etc etc. Dit zal voor veel mensen herkenbaar zijn, iedereen heeft denk ik wel eens een periode gehad waarin leven in de toekomst een beter idee leek en misschien wel een soort vorm van zelfbescherming was. 

Laat ik voorop stellen dat ik mezelf zie als een enorm bevoorrecht mens. Ik heb een gezond lichaam, voldoende mensen om mij heen, ik ben al 25 jaar bevriend met mijn beste vriendin en heb een geweldige vriend waar ik niet zonder kan en wil. Naast dat alles heb ik voldoende inkomen en werk en mag ik eindelijk werk doen waar ik geen hekel aan heb. Dit is wel eens anders geweest. Er was een tijd dat ik al het werk aannam als ik er ook maar een paar euro mee kon verdienen. Soms uit noodzaak maar ook gewoon om mijzelf nuttig en van waarde te voelen. Ik heb als verkeersregelaar op parkeerterreinen bij bijvoorbeeld jumbo supermarkten gestaan in de regen en de kou. Diensten van 12 uur gedraaid op die manier. Ik heb wc's schoongemaakt in kroegen waarbij er over het algemeen hele vieze dingen voorbij komen, je continue politieagent speelt voor mensen die soms wel 2x zo oud zijn als ikzelf en de meest onaardige opmerkingen naar mijn hoofd heb gekregen. Toch ben ik dankbaar voor al deze ervaringen. Waarom? Het heeft mij het mens gemaakt wat ik nu ben. Het heeft mij de zekerheid gegeven dat ik dat kan, en als het nodig is dus ook (weer) zal doen. Ook heb ik daardoor een beter beeld van de maatschappij gekregen en super belangrijk meer empathie gekregen voor alle soorten mensen die je kan tegenkomen. 

Sinds kort probeer ik mijn nabije toekomst (tussen nu en 2 jaar) te visualiseren. Ik word eind volgende maand 31 en heb nog veel wat ik uit het leven wil halen. Wat dat precies is komt later in de komende jaren nog wel ter spraken maar is niet perse van belang in deze blog. Waar ik achter kwam was dat alle frustraties en obstakels die ik op dit moment in mijn leven heb op te lossen zijn met geld. En ik realiseerde mij hoe enorm bevoorrecht ik hiermee ben, maar tegelijkertijd hoe frustrerend dit is. Ik merk vaak dat ik op werk gebied niet 100% op mijn plek ben. Door vervelende leidinggevende, irritante collega's of gewoon niet leuke of logische werkzaamheden kan dit je leven behoorlijk negatief beinvloeden. Vanwege mijn werk in P&O/HRM heb ik veel te maken met langdurig zieke medewerkers. Iets wat mij recentelijk meer is gaan interesseren. Het gaat hier namelijk vaak om mensen die psychisch iets mankeren, eventueel gepaard met ook lichamelijk klachten. Toch staat het ene onlosmakelijk met het ander in verbintenis. Mensen raken opgebrand (burn-out) depressief en overspannen. Soms met een hele duidelijke reden als een scheiding, overlijden o.i.d. maar vaak ontstaan door een (hele) lange periode van stress, verdriet, ongenoegen of gewoon niet gelukkig zijn. Ik heb geleerd vanuit mijn onderzoek naar de toedracht van deze burn-out gerelateerde ziekte gevallen dat het heel simpel een kwestie is van teveel energie gebruiken en te weinig energie verkrijgen. Klinkt natuurlijk logsich. Als je meer geld uitgeeft als dat er binnenkomt en dit structureel volhoud ga je falliet, als je meer eet dan je verbrand en dit structureel volhoud kom je aan en raak je op den duur veel en veel te zwaar. Dus met de geeft is dit ook zo, je raakt overbelast. De kunst is dus om te zorgen dat minstens 1 het ander overtreft, of beide in balans zijn. In mijn geval is gelukkig mijn leven naast mijn baan zo enorm fijn op dit moment, dat alle energie die ik daarvan krijg mijlen boven het energie gebruik van mijn baan uit komen. Dit maakt dat ik dingen los kan laten die niet goed gaan op mijn werk en daardoor er dus minder hinder aan ondervind. In ieder geval alleen op mijn werk en nauwelijks daarbuiten.

Wat ik merkte was dat als ik morgen 50.000 euro tot mijn beschikking zou hebben, veel van mijn obstakels hiermee weg zouden worden genomen. Ik zou bijvoorbeeld lange tijd niet hoeven werken en meer kunnen reizen en d.m.v. verblijf en vrijwilligers werk in ''goedkopere'' landen dit lange tijd kunnen volhouden. Helaas zou er nog een nulletje extra nodig zijn dan wel 2 om dit levenslang vol te houden. Toch, ondanks dat geld niet gelukkig maakt op het gebied van gezondheid en liefde lijkt het mij zo enorm fijn om die druk die je soms moet blijven aanvaarden van andere mensen hiermee weg te kunnen nemen. Bij een baan gewoon ontslag te kunnen nemen als het je leven negatief beinvloed en wel zien wanneer je weer nieuw werk vind. Je even een tijdje op jezelf kan concentreren of gewoon even je omgeving te veranderen voor een nog niet bekende periode en je zicht op dingen hierdoor te verbeteren. Dit alles kan vaak door voldoende geld, helaas zou ik bijna zeggen.

Sommige mensen nemen in mijn ogen het leven veel TE serieus. Zij kunnen zich weken druk maken over iets materialistisch of een opmerking van iemand die eigenlijk helemaal niet dichtbij hen staat. Ik heb gelukkig geleerd hier een gepaste afstand van te bewaren. Dit heeft mij enorm geholpen

Sinds een aantal weken volg ik @tjeerd_lefgozer op instagram. Ik ken tjeerd van rond de 10 jaar geleden toen ik uitzendwerk deed voor Adecco. Ik werkte bij Cirque du Soleil wat 1 van de weinige jobs is die ik echt enorm leuk vond.  Tjeerd is erg gedreven en naar mijn inziens goed en betrokken in zijn werk. Jarenlang hebben we geen contact gehad en opeens kwam ik hem via Linked-In weer tegen. Ik begon hem te volgen toen ik zag dat hij bezig was met het nemen van een sabbatical. Iets waar ik eigenlijk mijn hele leven al van droom, maar altijd het feit dat ik een goede baan had mij heeft tegengehouden. Tjeerd schrijft een blog op www.tjeerdschiphorst.nl, maakt vlogs en post veel op instagram over o.a. het doen wat je wil en de controle nemen over je eigen leven. Dit is zo inspirerend! Ik merk dat dit iets is waar ik al zolang mee loop maar nooit het gevoel had dat meerdere mensen dezelfde gedachtes hadden als ik. Blijkt, dus wel!

Nog een grote inspiratie is Cynthia Houben. Zij is influencer op YouTube en Instagram en eigenaar van Gymjunkies. Samen met haar vriend heeft zij onlangs een hele mooie lange reis door Azie gemaakt, begeleid ze mensen die graag willen afvallen met haar voedingsplannen en maakt zij video's waar zij o.a. haar overwonnen depressie en manier van positiviteit aantrekken bespreekt. Zij is enorm fijn om naar te luisteren en een echte motivatie. Veel dingen vind ik herkenbaar in haar verhalen en daardoor enorm inspirerend.

Onlangs kom ik steeds dichter bij het punt dat ik mijzelf meer gun en juist meer de positieve credits geef dan de negatieve. Ook gun ik mezelf meer rust. Waar ik vroeger mezelf al lui vond als ik een halve dag niet aan het werk was en meer sliep dan het absolute nodige gun ik mijzelf nu vaak meer vrije tijd. Neem ik zomaar een dag vrij en meld ik mij ziek op het moment dat ik merk dat mijn gezondheid even te wensen overlaat. Dat wil niet zeggen dat ik bij elke nies de handdoek in de ring gooi en een week thuis blijf. Maar ik heb wel degelijk geleerd beter naar mijn lichaam te luisteren. Ik merk dat als je beter voor je lichaam zorgt, je lichaam ook beter voor jou gaat zorgen, het meer kan en wil doen en tegelijk ook meer eigen gaat voelen. Een voorbeeld hiervan is dat ik 6 januari weer opnieuw de strijd ben aan gegaan tegen de eeuwige laatste 10 kilo die ik al 2,5 zo graag wil verliezen. Mijn lichaam voelt zich heel comfortabel in het gewicht wat ik nu heb (80kilo) en laat dus niet makkelijk meer gewicht gaan. Toen ik voor de zoveelste keer dus op de 80 kilo strande en mezelf hier zo voor op mijn kop gaf dacht ik voor het eerst, nu is het genoeg. Ik laat de mooie momenten in het leven zo enorm overschaduwen door dat stomme getal op de weegschaal, dit kan niet langer zo. In plaats van elke week mezelf teleur te stellen besloot ik even afstand te nemen van de weegschaal, ik weeg nogsteeds elke ochtend (ik weet het dat is niet goed maar dat is een andere discussie) maar puur voor mijn eigen gemoedsrust. Ondanks dat ik het afvallen los had gelaten had ik niet de ambitie om aan te komen natuurlijk, zodoende. Ik besloot meer eiwitten te gaan eten en bedacht zelf dat ik rond de 120 gram eiwitten tegenover de helft (60 gram) koolhydraten ging eten. Tegens bedacht ik een shake van brinta, eiwitpoeder en gebroken lijnzaad die ik elke dag moet nemen om mijn spijsverterering (lees: darmen) op gang te houden. Dit begon te werken. Ik had geen tot weinig last meer van buikpijn en voelde me energiek en fit. Ondanks dat mijn calorienbudget 350 kcal hoger was dan mijn dieet begon ik na een paar weken stabiel blijven weer heel langzaam af te vallen. Maar belangrijker nog, mijn lichaam begon zich te vormen naar het beeld waar ik al een tijdje de ambitie toe had. Mijn heupen werden gevormder, mijn billen ronden en mijn armen slanker. Wat uiteindelijk het resultaat hiervan gaat zijn weet ik niet, of ik mijn streefgewicht van 70 kilo uiteindelijk hiermee ga halen, geen idee. Maar wat ik wel weet is dat ik mij lichamelijk nog nooit zo goed gevoeld heb. Als ik einde van de dag merk dat mijn lichaam nog voeding nodig heeft eet ik nog iets, verantwoord en hoog in eiwitten, maar ik gun het mezelf. 

Dit alles wat ik zojuist verteld heb schrijf ik op omdat ik tot de ontdekking ben gekomen dat het leven 1 grote ontdekkingstocht is. Wat je 10 jaar geleden niet wist weet je nu misschien wel en wat je nu niet weet komt misschien wel ineens heel duidelijk in beeld over een aantal jaar. Het aller belangrijkste is dat we goed naar onzelf luisteren, ons lichaam en onze geest en het geven wat het nodig heeft. 

Ik kan de blogs en vlogs van Cynthia en Tjeerd enorm aanraden voor een ieder die wel wat extra positiviteit kan gebruiken in het dagelijks leven in ieder geval.

Komend weekend ga ik weer doen wat ik het allerliefste doe, op een klein reisje, gevolgd door een grotere reis naar Bali 2 weken later. Hier meer over op mijn ''travel'' pagina.

Hard werken zal ik altijd blijven doen, zolang ik doelen heb die financiele middelen vereisen. Maar ik let meer op mezelf, gun mezelf meer en hierdoor merk ik dat ik een gelukkiger mens ben.

Ik ben emotioneel stabiler en ondanks dat ik nogsteeds soms enorm gefrustreerd kan raken zie ik alles in een beter perspectief, en kan ik negatieve mensen die mijn leven niet mooier willen maken weren.

De dochter van een hele goede lieve collega zij ooit, ik zet gewoon een liftmuziekje op in mijn hoofd, en dit is en zal mij altijd bij blijven, en toepassen;)

Stay Tuned, To be Continued...

 

16. okt, 2019

21 september was het zover. ik had mij ingeschreven voor de dam tot dam wandeltocht die van de Dam in Amsterdam via een omweg naar Zaandam loopt. de langste afstand van 42 km was voor mij. Natuurlijk kon ik niet genoegen nemen met een stapje lager van 27 km maar moest ik weer 42km doen. Helaas heb ik nagenoeg niet kunnen trainen door werk, fysieke gesteldheid, het openen van mijn salon en vakanties. In totaal heb ik 3x een afstand van 16km getraind en dus niet eens in de buurt gekomen van de werkelijke afstand. 

Op de ochtend van 21 september stond ik om 5:45 niet zo lekker op. Duizelig en misselijk. Ik moest om 6:30 op station haarlem-spaarnwoud zijn om daar de trein naar Amsterdam Centraal te pakken. Even twijfelde ik of ik het wel moest gaan doen, het eerste weekend vrij sinds weken, ongetraind en ik voelde me niet lekker. Meer reden om het niet te doen dan om het wel te doen. Toch ben ik mijn spullen gaan inpakken, heb ik mij in mijn sportlegging en trui gehezen en ben ik in mijn auto gestapt om naar het station te rijden.

Eenmaal daar aangekomen merkte ik dat het goed koud was, 10 graden maar! Ik had alleen een shirt met een trui aan en geen jas. Dit zou alleen maar meer gewicht betekenen als het warmer zou worden. Weer sloeg te twijfel verder toe.

Aangekomen op Amsterdam Centraal, iets voor 7:00 uur, goed doorgestapt richting de Dam. Ze waren net aan het aftellen. 5, 4, 3, 2, 1.... Fijne wandeltoch allemaal! Ik pak mijn stempelkaart uit mijn rugzak en beweeg me langzaam in de massa richting het eerste stempelpunt. Omdat ik weet dat ik nu nog fit ben en geen last van pijn in mijn knie zet ik flink de vaart erin. Dit zodat ik, als ik straks wel pijn krijg, wat meer rust kan nemen. De finish moet je voor 17:00 uur halen, anders telt het niet, ik heb dus ''maar'' 10 uur de tijd voor de 42km.

De eerste 5 km gaan top en ik heb voldoende energie. Ik begin mij steeds beter te voelen. 

Bij het eerste stempelpunt krijgt iedereen een notenreep uitgereikt die ik besluit te bewaren. Ik probeer voldoende te drinken aangezien mijn handen bij lopen snel opzwellen en vocht vast gaan houden. Echter lijkt dit niet echt te helpen, hierover later meer. Ik vul mijn waterfles en ga naar een dixi toilet. Gek genoeg had ik mij even niet gerealiseerd dat deze dag vol dixi bezoeken zou betekenen. Ik vind Dixi's echt walgelijke dingen en probeer ze altijd te vermijden, iets wat vandaag sowieso onmogelijk is.

Het volgende stempelpunt is 18km. 13 km klinkt ver weg als je er net pas 5 op heb zitten. Met goede moed stap ik echter door. De muziek van mijn spotify helpt goed mee en bepaald mijn tempo aanzienlijk. Toch zijn de laatste km's voor de volgende stop zwaar en lang. Je heb geen idee hoeveel je er nog te gaan heb wat in je voor en nadeel werkt. Dan komt toch eindelijk het stempelpunt inzicht. Ik merk dat ik pijntjes ga krijgen. Vooral mijn linker knie begint echt op te spelen. Ik neem 200 mg ibuprofen in. Rek wat spieren en probeer niet te lang te zitten.

Ik vervolg mij toch met het idee dat ik mijn trainingsafstand al overtroffen heb. Als ik nu tot het 3e stempelpunt van 28,5 km kan komen heb ik de 1 na langste afstand behaald en mag ik trots en tevreden zijn zonder training. 

Onderweg gaat het steeds beter, zou ik misschien toch deze toch kunnen uitlopen begin ik te twijfelen en deel dit op instagram en met mijn vriend en vader via whats app en een telefoongesprek.

Eenmaal aangekomen bij het 3e stempelpunt voel ik mij sterker dan ooit. Ik ga dit rocken denk ik! Even rek ik wat spieren op, drink ik wat en geniet ik van de gezelligheid van de locatie. Ik ga door.

Rond de 33 km begint mijn knie enorme pijnen te geven. Zo erg dat ik er eigenlijk niet meer mee door kan lopen. het volgende punt is 35,5 km. Echter denk ik dat ik dit al niet meer ga halen en zodra ik op een locatie kom waar een auto zou kunnen stoppen vraag ik mijn vader mij op te halen en stuur ik mijn locatie. Ik ga in het droge gras van de berm zitten en heb eigenlijk een beetje medelijden met mezelf..

Ik besluit nog 2 paracetamol te nemen en begin langzaam zelfs een beetje emotioneel te worden. Waarom lukt het mij nou niet. Waarom speelt die knie weer op. Maar dan overwint de sterkere persoon in mij de zwakkere en besluit ik tot het volgende stempelpunt te strompelen.

Tijdens het strompelen voelt mijn knie, mede dankzij de pijnstillers waarschijnlijk, een stuk beter. Eenmaal bij het 1 na laatste stempelpunt aangekomen word ik zo bevangen door de positieve sfeer en gezelligheid dat ik met alle kracht die ik nog heb besluit de wandeltoch uit te lopen. Ik stel mijn vader op de hoogte, ga niet zitten, stel mijn telefoon in op 7 km en vervolg mijn toch.

Ondanks dat ik tot dan nauwelijks met andere wandelaars heb gesproken beginnen mensen nu een gesprek aan te knopen. Wellicht omdat ik toch wat moeilijker en langzamer loop. Dit sleept mij er enorm doorheen. Zo ben je weer 2km verder als je een gesprek afrond. 

Zo vervolg ik mijn toch, en ondanks dat de km's niet bepaalde sneller gaan, komen we in het centrum van Zaandam. Je denkt dat je er bent maar zeker nog 5km te gaan. Echter geven de borden nu aan hoeveel nog en tellen per km af.

Ik hoor de muziek van Queen van We are the Champions en het raakt me opeens heel erg. Ik heb het gehaald! Ik heb datgene, waarvan iedereen zei dat het niet ging lukken, dat ik het niet ging halen, toch gehaald! Mijn vader staat onder de finish te wachten met bloemen. Ik ben heel erg trots op mijn prestatie en super blij dat mijn vader hier staat om mij te te feliciteren.

Hier heb ik het voor gedaan. Mijn grenzen verleggen en andere mensen laten zien dat ik alles kan als ik het wil! Maar ook om een inspiratie te zijn voor andere en laten zien dat je alles kan doen als je je zinnen erop zet en niks moet aantrekken van andere mensen hun mening.

De auto stond nog 2km verderop dus die bonus heb ik er nog even achteraan gelopen. We hebben even een fanta gedronken en zijn toen naar de auto gelopen. Een beetje mank maar opzich prima gelukt.

Ik heb nog 5 dagen spierpijn gehad maar na een goede massage, tijgerbalsem, een warme kruik en wat rust was ik na 5 dagen weer als nieuw.

Laat je nooit tegenhouden door wie dan ook en geloof in jezelf, wat een ander ook zegt!

Ik zal in januari en maart nog aan 2 wandeltochten meedoen waar ik uiteraard ook over zal schrijven op deze pagina.

Stay Tuned.... To be continued....

21. jun, 2019

Vandaag en de laatste tijd moest ik denken aan de uitspraak, ''het zijn de kleine dingen die het doen''.

Tegenwoordig hoor ik deze uitspraak vaker en ik moet zeggen dat ik er zelf ook steeds meer zo over denk. Ik merk dat de minst opvallende dingen mijn dag en soms zelfs week enorm kunnen beinvloeden. Zo erg zelfs dat je je moet gaan afvragen of die ''kleine dingen'' wel echt zo ''klein'' zijn.

Voorbeeld: Wanneer ik sochtends een fijne rit naar mijn werk heb, de zon schijnt, ik kan lekker doorrijden en niemand heeft me onderweg afgesneden in het verkeer. Ik ben niks vergeten van huis mee te nemen etc etc. Dit kan mijn hele dag maken. Het zorgt dat ik meer energie heb en dat ik alles beter aan kan. Zo kan de dag een opeenstapeling worden van positieve ''kleine dingen'' die samen iets groots vormen. Om daar verder op in te gaan merk ik dat die stemming die voort komt uit die ''kleine dingen'' kan zorgen voor grote verschillen. Je kan dan denken aan dat je meer energie heb om je werk goed en optijd te doen. Maar ook dat je misschien net even iets langer je mond kan houden tijdens dat verschrikkelijke overleg, of die irritante collega. Dit kan weer leiden tot opbouwende situaties. Ik besef mij dat dit misschien wat zweferig en ver gezocht klink als je het zo leest, maar toch ervaar ik dit de laatste tijd erg vaak bij mijzelf en andere om mij heen. 

Dit geeft mij extra motivatie om wat aardiger te zijn voor de mensen om mij heen. Mensen in mijn directe omgeving, mijn vriend, familie en collega's die ik op dagelijkse basis zie, maar ook vreemde mensen als de cassiere in de supermarkt of een willekeurig iemand in het verkeer. Laat eens iemand voorgaan in het verkeer, maak een extra cracker voor een collega, of hij/zij het nou perse verdiend of niet, en stel je eens wat gezelliger op tegenover personeel in een winkel, restaurant, ziekenhuis of wat dan ook. Het kan iemand zijn/haar dag enorm beinvloeden als je het mij vraagt en als je eerlijk bent, wat kost het nu helemaal?

Naast dit gegeven denk ik ook dat mensen zich soms niet realiseren hoe een kleine misschien niet enorm bijzondere daad voor 1 persoon, life changing kan zijn voor een ander. Wat het in mijn ogen voor de 1ste persoon ook life changing maakt. Want wat is nou mooier dan iemand zijn leven te veranderen met iets wat voor jou misschien niet veel moeite heeft gekost. Dit kan zijn om wat vaker bij je ouders of grootouders langs te gaan, of misschien wel als vrijwilliger wat leuks te doen met oudere uit een bejaarden tehuis? Maar ook om bijvoorbeeld oude baby en kinderkleding te doneren aan iemand die het misschien wat minder breed heeft. Ik merk aan mezelf door daar meer over na te denken en hopelijk in de toekomst steeds meer te kunnen doen dat ik er een blijer mens van word. Een completer mens ook. En uiteindelijk word het dan toch een beetje een actie voor jezelf. Want gelukkige mensen steken hun middelvinger niet op in het verkeer of toeteren op de vroege ochtend als iemand even midden op de weg een kind uit de auto zet bij school. Gelukkige mensen zetten nog even de radio wat harder, doen hun raampje open en kijken nog maar even lekker naar buiten voor ze weer 8 uur binnen mogen doorbrengen op werk. Ik zou hier nog uren over door kunnen gaan maar ik denk dat mijn boodschap duidelijk is :)

Je schrijft geschiedenis door wat aardiger te zijn voor een ander en daardoor indirect voor jezelf.

#Doeslief #BeNice

 

Stay Tuned.... To be Continued....