Leven zoals ik het zie...

6. apr, 2021

Al jaren denk ik, kon ik maar ergens afgelegen in een hutje wonen. Als een soort kluizenaar. Ik heb deze behoefte niet elke week of elke dag, maar zeker eens per maand, een aantal jaren al. Gisteren is er iets bijzonder gebeurt. Ik heb een serie op netflix gekeken, en hierdoor is deze gedachtte, deze behoefte veranderd. Ik heb er een andere kijk op gekregen. 

Zoals in mijn vorige verhalen vernoemd ben ik vaak mensen zat. Mensen en hun oordelen, veroordelingen, hun ongevraagde meningen. Zo moe en verdrietig word ik daarvan. Daarom heb ik, tot recentelijk, de behoefte gehad mensen in hun algemeenheid achter mij te laten. Ik heb geen hekel aan mensen, begrijp me niet verkeerd, ik kan zelf alleen heel slecht tegen de druk die mensen mij (en natuurlijk nog veel andere mensen met mij) opleggen. 

Sommige mensen word vaak verteld dat ze het goed doen en vinden zelf van niet. Bij mij is het juist andersom. En wat bij mij het meest irriteert is dat het om situaties gaat waarbij het de ander, wiens mening dus negatief is, niet beinvloed. Ik probeer het altijd voor alles en iedereen goed te doen, echter door het vele negatieve respons voor mijn gevoel heb ik geleerd in ieder geval niet zo hard te zijn voor andere, en dus ook niet voor mezelf.

Dit gezegd hebbende om uit te leggen wat de reden was van mijn behoefte om afgelegen te leven ben ik hier dus sinds dit weekend anders over gaan denken.

Ik heb dit weekend de miniserie The Manhunt: The Unabomber gezien. Dit is een spannende en meeslepende serie wat mij betreft en écht de moeite waard om te kijken. In grote lijnen gaat het over een man die het ''systeem'' van de maatschappij zat is en zich daardoor afzonderd in een hutje op eigen grond in het bos aan de rand van een klein dorp in Amerika. Hij heeft wat lossig contact met mensen uit het dorp en een ieder bestempeld hem als vriendelijk. Maar hij gaat geen échte banden aan met mensen waardoor het contact oppervlakkig blijft. Halverwege de serie komt dit duidelijk aan bod. Ik zei meteen hardop, wat heerlijk hé dat er mensen zijn die zo kunnen leven. Los van alles, helemaal zelf voorzienend.

In dit gedeelte van de serie is al bekend dat de persoon in kwestie de Unabomber is. Dit feit moet je even los zien in mijn verhaal. Dat staat even los van de connectie met mijn ideeën namelijk. Het is natuurlijk vooropgesteld vreselijk wat deze man gedaan heeft en het idee heeft dat hij hier het recht toe had.

Later in de serie zie je wat er met de betreffende man gebeurt is waardoor hij de behoefte heeft gekregen zo geisoleerd te leven. Kort hierna kwam bij mij ineens een soort openbaring. De persoon in kwestie begint zich namelijk af te vragen wat hij niet allemaal gemist heeft in het leven. Hij is inmiddels 53 jaar oud. Hij heeft de kans op een huwelijk en een gezin gemist. Kans op liefde van andere mensen. Hij omschrijft dat hij zelfs nog maagd is. Kortom d.m.v. allemaal visioenen zie je wat hij al die jaren in isolement te hebben geleefd had kunnen hebben. 

En toen ging er bij mij ineens een lampje aan. 

Door omstandigheden heb ik een aantal jaren van mijn leven minder geld te besteden gehad dan ik had kunnen hebben. En dus ook minder kunnen sparen. Daarna ben ik vooral bezig geweest met het inlopen op die periode. De veroorzaker van die periode heb ik altijd als schuldige gezien voor het feit dat ik mijn vooraanstaande droom om in isolement te leven niet hebben kunnen waarmaken. Natuurlijk was het een uitkomst van mijn eigen keuzes dus was het niet helemaal zo dat ik een ander de schuld gaf, maar toch enigzins. 

Echter ging ik er voor het eerst eens anders over denken. Want wat heb ik nu eigenlijk wel opgebouwd en ervaren in de afgelopen jaren wat ik anders gemist had als het mij wél was gelukt?

- ik heb de liefde van mijn leven ontmoet en daardoor de ervaring van een fijne relatie gekregen

- ik heb meer mensenkennis kunnen opdoen doordat ik in de tussentijd verschillende soorten werk heb gedaan en mijn eigen salon ben gestart

- door het starten van mijn eigen salon heb ik veel mooie en bijzondere mensen leren kennen die mij een bijzondere kijk op zaken en het leven hebben gegeven

- ik heb mijn ouderlijk huis tot mijn (ons) droomhuis kunnen omtoveren, iets wat ik nooit had kunnen doen als ik elders was gaan wonen natuurlijk

- ik heb mijn vader in mijn leven, iets wat natuurlijk ook lastig was geworden als ik ver weg geisoleerd was gaan wonen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

De moraal van dit verhaal is denk ik op iedereen wel van toepassing. Iets wat je misschien liever niet had willen meemaken, of jezelf of andere de schuld van geeft dat het wel of juist niet gebeurt is, heeft vaak ook zoveel mooie dingen tot gevolg gehad. 

Dit heeft voor mij teweeg gebracht dat ik niet meer verontwaardigd ben over wat er niet gelukt is en waarom, maar dat ik blij ben met wat ik wel heb, en kan inzien dat dit uiteindelijk veel meer, mooier en beter is dan wat ik ''had kunnen hebben''

Voor zover deze levensles..

Stay Tuned... To be Continued...

24. okt, 2020

Een leven waar ik van droom. Soms vraag ik mij af waar ik nog naartoe wil in het leven. Ik denk dat dit, zoals ik wel vaker geschreven heb, met de leeftijd komt als je de 30 gepasseerd bent. De laatste tijd, wellicht mede door de vreemde (corona) tijd waar we nu in leven, begin ik steeds meer helder te krijgen wat ik nu eigenlijk wil. Grappig maar eigenlijk wel te verwachten is, dat om mij heen mensen ambitieuzer worden met de tijd, en meer dingen willen bereiken. Bij mij word dit alleen maar minder en minder. Ondanks dat ik zeker nog doorbouw aan een hoop dingen verheug ik mij stiekem op een heel simpel leven.

Jacqueline Govaert beschrijft dit prachtg in haar nummer ''Simple Life''. Los van de sigaretten en wijn die hierin genoemd worden zie ik mijzelf hier helemaal mijn toekomst in. De geplande lange reis waar ik en mijn vriend momenteel naartoe werken, en hopelijk als gepland kan gaan plaatsvinden is hier eigenlijk het startsein voor.

In het verleden durfde ik de stap naar een langere reis nooit te nemen vanwege de angst om terug te komen met niks, of eigenlijk naar niks. Deze angst is zoveel minder geworden door de afgelopen jaren dat deze eigenlijk zo goed als niet meer bestaat. Waarom? Omdat ik gewoon mij erop verheug dat er niks meer van mij verwacht word en belangrijker nog, dat ik niet meer be- en veroordeeld zal worden. Natuurlijk zal er altijd wel een vorm van be- en veroordeling plaatsvinden in het leven. Mits je als kluizenaar woont in een hutje in de bergen en maar weinig de bewoonde wereld betreed. Wow wat een fijn bestaan lijkt me dat, maar nee niet realistisch.

Ik kan mij nu al zo verheugen op een niets zeggende baan waar maar weinig van mij verwacht word. Een baan in een tankstation bijvoorbeeld, een koffie kiosk op het station of werken als bezorgen van Hello Fresh pakketten zoals ik in het verleden heb gedaan. Gewoon een baan om te beginnen en te eindigen, niet thuis mee lastig word gevallen en je ook niks van je vorige werkdag hoeft te onthouden om mee te nemen naar de volgende. Ik ben gelukkig altijd goed geweest met het loslaten van mijn werk buiten werktijd. Hierdoor ervaar ik eigenlijk nooit stress van mijn werk op de momenten dat ik niet aan het werk ben. Maar toch voel je vaak dat je beter had moeten doen. Ik in ieder geval. En dat gevoel is voor iemand als ik, die zichzelf al niet snel de positiviteit in prijst, erg zwaar en moeilijk. In mijn salon weegt elke semi-negatieve review 100x zwaarder dan 10 super positieve reviews. Ik weet dat ik niet atijd iedereen blij kan maken. Maar de manier waarop mensen soms kunnen reageren is voor mij soms heel moeilijk naast mij neer te leggen. Vooral omdat ik zelf altijd mijn best doe en alles met de beste bedoelingen maar vooral omdat ik eigenlijk nooit iets niet goed genoeg vind en dus niet snel iets aan te merken heb op iets of iemand. Dit betekend dat ik minimale kritiek al als iets heel ergs beschouw. Zo lastig is dat. Het maakt niet uit hoeveel mensen mij een 10 geven, de ene 6, die blijft me steken. 

Bovenstaande is 1 van de redenen dat reizen mijn grootste hobby en bron van plezier is geworden. Als ik op reis ben, ben ik anoniem. Niemand die zich over mij bekommert en niemand die mij dus beoordeeld. Natuurlijk is vakantie, vrij zijn en niet werken heerlijk. Voor de meeste mensen in ieder geval. Maar vooral het ontbreken van be- en veroordeeld worden maakt het zo fijn en maakt dat ik op reis de meest gelukkige versie van mezelf ben. Een versie die ik zo graag meer zou willen zijn.

Wanneer ik denk aan het winnen van een grote geldprijs denk ik ook nooit aan de dure en extravagante dingen die ik zou kunnen doen en kopen. Ik zou waarschijnlijk nog steeds op dezelfde plekken vakantie vieren en nog steeds met de auto en tent naar italie gaan in de zomervakantie. Maar oh wat fijn als dat alles is.

Onbewust heb ik dit alles altijd al geweten. Ik werk al jaren toe naar een toekomst, vanaf mijn 40ste of eerder, waarbij ik niks meer hoef te willen. Veel mensen vinden dit vreemd en roepen dan, bij 40 begint je leven pas! Dat hoop ik juist. Een leven waarbij ik rust heb, en vooral dat. Toen dacht ik dat dat alleen ging om financiele onafhankelijkheid. Nu weet ik wat daarbij allemaal komt kijken wat eigenlijk het hoofddoel is. 

Laten we eerst maar hopen dat we snel weer onbezorgd en vrij ons over de planeet kunnen begeven.

 

Stay Tuned... To be Continued....

 

26. aug, 2020

De eeuwige discussie die de laatste tijd weer meer en meer op gang komt. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Zijn we gelijk, moeten we zo behandeld worden en waar houd dit dan op?

Zoals altijd wil ik voorop stellen dat ik op mijn website mijn eigen mening wil kunnen geven. Het is echter nooit mijn bedoeling andere mensen te beledigen of op welke manier dan ook te benadelen. Als je dit wel ervaart bij het lezen van mijn verhalen dan stel ik voor dat je daar dan mee op houd, want dan ligt dat bij jezelf.

Al zolang dat de mens op onze aarde rondloopt hebben we te maken met het geslacht man en het geslacht vrouw. We hebben het om te beginnen even alleen over het biologische onderscheid tussen mannen en vrouwen. Het psychische/emotionele gedeelte kom ik later verder op.

Biologisch gezien zitten mannen over het algemeen anders in elkaar dan vrouwen. Dit is volgens mij dan ook de reden waarom mannen vroeger eropuit gingen om te jagen en lange tijden onderweg waren. Zij hebben vaak iets minder last van emtionele ongemakken en kunnen makkelijker dingen afsluiten. In onze huidige maatschappij niet altijd nodig en handig maar toentertijd was het wel handig als je op die manier kon overleven. Vrouwen daarintegen hebben eerder neiging om andere boven zichzelf te plaatsen en verder te kijken da de basis. Hierdoor werden kinderen en ouderen ondersteund en hoefde niet iedereen zijn eigen pannetje boven een kampvuur te hangen. Ook wel zo praktisch.

Betekent dit dan dat wij vandaag de dag nog steeds moeten leven alsof we in de oertijd leven omdat het natuurlijke verschil tussen man en vrouw daar wel zo praktisch tot uiting kwam. Nee natuurlijk niet. Mannen koken, zijn huisvaders, vrouwen gaan in het leger en hebben grote carriere mogelijkheden. Moet een vrouw hetzelfde betaald krijgen als een man voor dezelfde functie als zij in niveau gelijk staan. Uiteraard. Dus op dat gebied zeker, mannen en vrouwen zijn gelijk!

Dan kom ik op het punt van genderneutraliteit. Een redelijk ''nieuw'' begrip voor veel mensen. Genderneutraal betekent in grote lijnen dat je je niet persé man of vrouw voelt. Maar uiteraard ben je biologisch gezien wel 1 of het ander. Dit hoeft natuurlijk niks te zeggen over hoe jij je leven indeeld. Ondanks dat ik de transitie van transgenders enorm heftig vind vind ik het super mooi dat dit tegenwoordig (redelijk zonder risico's gezien we hier al zover in zijn in de medische wetenschap) kan. Mensen verdienen het om zich de beste versie van zichzelf te voelen en als daar een geslachtsverandering voor nodig is dan is dat natuurlijk helemaal okay.

Echter het gedeelte waardoor we nu op het treinstation 'beste reiziger'' moeten gaan zeggen irriteert mij. Ik vraag mij af hoe we dit dan op andere plekken moeten gaan aanpakken. Op een station heb je over het algemeen allemaal hetzelfde doel waardoor reiziger dan voor de hand ligt, als is reiziger natuurlijk wel weer de mannelijke vorm, want als vrouw ben je technisch gezien een reizigster maar goed. Stel er staat iemand voor je bij de kassa, ogenschijnlijk een vrouw, maar die persoon voelt zich genderneutraal. Die ''persoon'' laat zijn/haar portemonee vallen. Wat zeg je dan hallo, mens? nee dan zeg je mevrouw als die persoon eruit ziet als een  vrouw en meneer als het een man lijkt. Genderneutraal zijn is prima voor jezelf, maar er bestaan nu eenmaal 2 zichtbare vormen van mensen en dat is man of vrouw. Nogmaals het gevoel begrijp ik misschien wel, maar er is helaas weinig aan te doen op sommige vlakken.

Tot slot gaat het er over dat bouwvakker tegenwoordig niet meer mogen fluiten naar vrouwen. Porno vrouw onvriendelijk zou zijn en mannen vrouwen nogsteeds objectiveren. Als vrouw mag ik hier misschien iets meer over zeggen dan als man. Mensen die mij kennen, kennen mij als een open persoon die eigenlijk altijd wel empatie op probeert te brengen voor een ander, makkelijk in de omgang is maar tegelijk eerlijk is en mijn mening geef, mits daarom gevraagd word. Wederom nooit met de intentie een ander te kwetsen maar ik wil wel eerlijk zijn tegen mensen.

Persoonlijk vind ik het allemaal nogal overdreven. Het is heel duidelijk dat verkrachting en aanranding absoluut niet kan en dat elke man goed het verschil moet begrijpen tussen ja en nee, overigens is dit andersom ook zo, maar, en daar heb je weer dat biologische verschil, over het algemeen hebben mannen een wat groter overwicht, zijn vaak fysiek wat sterker of zwaarder dan meeste vrouwen en kunnen daardoor wellicht dwingender overkomen. Daarnaast handelen mannen seksueel ook vanuit andere emoties dan vrouwen in het algemeen. 

Kennelijk moeten wij als vrouwen beledigd voelen als een stel bouwvakker ons nafluit, en kennelijk zijn er ook een hele hoop vrouwen die dit zo ervaren. Ik zie het toch altijd wel als een compliment. Het gaat er niet om wie er fluit en of die persoon wel of niet je type is. Het gaat er niet om of je omdraait en de beste man zijn telefoonnummer vraagt, gaat daten, trouwt en eindigd met 3 kinderen of dat je gewoon doorloopt met je winkelwagentje. Het gaat erom dat het allemaal niet zo zwaar moet vallen. Duidelijk, een man die je in je kont knijpt bij het stoplicht is uiteraard not done. Mensen moeten altijd van elkaar afblijven zonder dat hier duidelijk verbaal of non verbaal  toestemming voor gegeven is. En ja daarom vind ik wel dat je gewoon iemand in een kroeg mag aanraken om een drankje aan te bieden of na een tijdje te hebben gekletst etc. We kunnen er niet naartoe dat je iemand een viervoudig contract moet laten tekenen voordat je een eerste move maakt in een kroeg toch? En nee is dan gewoon nee, duidelijk. Laat ik dat nogmaals voorop stellen.

Porno vrouw onvriendelijk? Waarom? Dit is ook weer een kwestie van smaak. We willen heel graag allemaal gelijk behandeld worden maar tegelijk willen we dat iedereen elkaar accepteert voor wie die persoon is. Homo, bi, hetro, trans, genderneutral en noem zo maar op. We zijn niet gelijk, we zijn anders. We hebben allemaal een andere kleur, maat, vorm en karakter. We hebben niet voor niks een identiek DNA. Zelfs de vingerafdrukken op een eeneiiege tweeling zijn anders. Dus wat willen we nou. De ene vrouw vind het fijn om hardcore porno te kijken de andere vind een erotische thriller al vrouw onvriendelijk. Praat erover. Want door te doen alsof alles maar taboe is en niet kan, werk je omgekeerde discriminatie juist de maatschappij in. Als we niks meer kunnen doen, worden we dan niet heel erg afgezonderd? Als een man bepaalde voorkeuren niet durft uit te spreken omdat hij bang is hier een vrouw mee te kwetsen, en dit terecht is omdat de vrouw, wanneer hij ze wel uit, tegen het plafons schiet en de deur uitloopt in plaats van te luisteren en probeert tegemoet te komen (zonder uiteraard eigen grenzen te overschrijden). Dan moet hij wel naar een prostitue, of durft hij deze voorkeur misschien wel te uiten naar een andere vrouw waarbij hij niet bang is dat ze wegloopt omdat zij niet de liefde van zijn leven is? En dit is natuurlijk andersom net zo. Een vrouw vind het misschien wel fijn als object behandeld te worden, over de schouder gegooid te worden en door een man met knuppel naar de grot te worden ontvoerd. 

Ik zag een vlog van een meisje op IG-TV die in haar begin 20 op allerlei manieren in een verkeerde relatie zat. Allerlei vormen van misbruikt gaf ze aan te hebben ondervonden. Vreselijk natuurlijk en absoluut niet goed te praten. Dit gebruikte zij als argument om netflix te sommeren om de nieuwe netflix film 365 dni/days van het net te halen. Deze film zou in haar opzicht tot (seksuele)mishandeling en vrouwenhandel aanzetten. Ten eerste het is een film. Na het zien van Harley Quinn ben ik ook niet gesminkt door de stad allerlei dingen in de brand gaan steken en mensen gaan doodschieten, dus zie het nog steeds al entertainment. Maar tegelijk is het wederom een kwestie van smaak. Miljoenen vrouwen zullen niet warm of koud worden van deze film of het misschien inderdaad aanstootgevend vinden en vrouwonvriendelijk. Maar ik denk minstends zoveel vrouwen moesten hun best doen niet van de bank af te glijden tijdens deze film. Het leven is nu eenmaal een samenspel tussen mensen, en dus ook tussen mannen en vrouwen. Zo zijn we ingericht, ongeacht wat je seksuele voorkeur is, je krijgt altijd met het andere geslacht te maken in het dagelijks leven. We delen nu eenmaal onze planeet met elkaar.

Mijn conlusie; waardeer elkaar, vermijd elkaar als het je geen positiviteit brengt, leef je in in elkaar, en leef en laat leven! Veroordeel niet, fluit als je dat wil, en respecteer elkaar!

Stay Tuned... To be Continued....

10. jun, 2020

Racisme

 

Momenteel is er weer extra veel aandacht voor racisme onder mensen. In de media. Vanwege een afschuwelijke gebeurtenis in Amerika is de aandacht op dit onderwerp wederom versterkt.

Ik vind racisme een heel moeilijk onderwerp. Niet omdat ik zelf niet weet hoe ik erover denk maar omdat het nogal een gevoelskwestie is. En dat blijkt nu ook maar weer. Wat de ene persoon totaal niet racistisch en misschien zelf complimenteus bedoeld, vat de ander op als een racistische belediging.

Zelf geloof ik niet zo in het plaatsen van mensen in hokjes, en zo ben ik ook zeker niet opgevoegd. Het idee van verschillend onder mensen gebaseerd op hun uiterlijk heb ik nooit meegekregen. Ik kan mij ook niet herinneren dat dit veel aan bod kwam in mijn opvoeding, het was gewoon een soort ongeschreven wet die verder niemand in twijfel trok. Het enige 2 voorvallen die ik mij uit mijn jonge jeugd kan herinneren zijn dat ik in de bus mijn moeder vroeg waarom de meneer met donkere huid voor ons in de bus de bovenkant van zijn handen niet waste. Ik denk dat ik toen een jaar of 4/5 moet zijn geweest. Gelukkig was de meneer in kwestie vriendelijk en lachte hij oprecht. Mijn moeder, nooit van haar stuk te brengen, lachte deze uitspraak niet ongemakkelijk weg ofzo. Nee, zij vertelde mij rustig dat mensen met een donkere huid dan wij nu eenmaal lichtere handpalmen en voetzolen hebben en dat dit niks te maken heeft met het wel of niet wassen ervan. Ze legde uit dat waar bij ons de huid iets roziger is, het bij mensen met een donkere huid simpelweg lichter is. Wat mij betreft een prima uitleg, en daar bleef het bij. Voordat mensen nu de aanval inzetten en dingen gaan roepen als ‘’zie je wel, je dacht dat donkere mensen donker waren omdat ze vies waren en zich niet wasten’’ Dat is dus zeker niet wat er in mijn kleine hoofdje omging. Wel dat ik dacht, als je maar vaak genoeg je handen wast dan slijt je huid. Ik met mijn ivoren witte huidskleur als roodharige had wel eens met te hard mijn schmink eraf halen een rozige gloed op mijn huid gekregen, waardoor mijn moeder had gezegd, dan is je bovenste laagje huid eraf, maar dat groeit  weer aan. Mijn beredenering was dus, die meneer heeft zijn huid eraf gewassen.

Dat gezegd hebben, kom  ik op het 2e en laatste huidskleur gerelateerde voorval uit mijn jonge jeugd. Toen ik in de kleuterklas zat hadden wij schoolmelk. Opvallend was dat alle kinderen met een andere huidskleur dan heel blank allemaal voor chocomelk kozen. Ik had 2 hindoestaanse meisjes in de klas, zusjes, en 1 turks jongetje. Dit heb ik een keer tegen mijn moeder gezegd, dat weet ik nog omdat er op de gewone melk pakjes een donker- (vol) of licht blauwe (halfvol) haas stond en op de chocolademelk een bruine. Ik vond die blauwe hazen maar raar en vond een bruine haas veel logischer. En stiekem van ik chocolademelk gewoon lekkerder. Het was in dit geval puur toeval, en misschien wel een kwestie van eetgewoonte vanuit huis dat de donkerdere kinderen geen melk maar chocolademelk kozen. Kan mij zo voorstellen dat in bepaalde culturen melk wat minder aan de orde is in het dagelijkse eetpatroon net als dat met aardappelen, rijst en bijvoorbeeld brood het geval is.

Met bovenstaande wil ik dus aangeven dat ik nooit als kind huidskleur signaleerde. Wel waren wij groot fan van het sinterklaas feest. Toen ik nog in sinterklaas mocht geloven was ‘’zwarte piet’’ nog geen echte discussie zoals nu. Sinterklaas was het hoogtepunt van het jaar, wij vierde dit uitbundiger dan kerst. Het was een feest waarbij wij met gedichten bij de cadeau’s herinneringen ophaalde over het afgelopen jaar en hier eigenlijk altijd wel tranen bij kwamen kijken. Soms van geluk, soms ook van verdriet. Ondanks dat ik dus een enorme liefhebber was van sinterklaas en dus zijn piete baas, heb ik nooit een persoon met een donkere huidskleur zonder pietenpak aangezien voor ‘’zwarte piet’’. Dit heeft in mijn optiek alles te maken met opvoeding en duidelijke uitleg hierover. Voor mij was ‘’zwarte piet’’ niet zomaar een man of vrouw met een donkere huid. Ook hier werd helemaal niet over nagedacht in dat kleine kinderhoofd van mij. Het was een persoon met een nogal bijzonder pak aan, een jutte zak over zijn schouder en vaak in gezelschap van andere net zo uitziende figuren en/of sinterklaas. Het feit dat dit figuur een donkere huidskleur had, dan wel geschminkt, was maar bijzaak. Daarnaast was ‘’zwarte piet’’ mijn held, ik bedoel die man nam altijd snoep en cadeau’s mee. Hij was altijd gezellig, danste, zong, was blij je te zien en hielp die gekke oude man op dat witte paard met die staf een beetje, want ja, waar was sinterklaas zonder zwarte piet. Alle sinterklazen die ik heb gehad in mijn jonge jeugd speelde toch een beetje onnozel en vergeetachtig. Zonder die ‘’zwarte piet’’ was hij maar alleen en waarschijnlijk verdwaald.

Toen een jaar 10 geleden de ‘’zwarte pieten discussie’’ echt aan de orde kwam begreep ik het niet. Nogmaals, dit figuur was mijn held, niks negatiefs aan. En ik had nog nooit een niet ‘’zwarte piet’’ voor ‘’zwarte piet’’ aangezien. Daarnaast was het toch niet echt een belediging dacht ik. Nogmaals de held voor alle kinderen. De man waar sinterklaas niet zonder kan. Ook het hele slavernij verhaal en dat hij dus een slaaf van sinterklaas zou zijn kwam voor mij als pure onzin bij mij binnen. Dit was nieuw voor mij en nooit ook maar 1 seconden in mijn hoofd aan de orde geweest. In mijn jeugd niet maar later ook niet, toen ik wist dat sinterklaas niet écht bestond. Ik werd eigenlijk een beetje boos. Want voor mij gevoel zette mensen die dit riepen juist die oh zo leuke piet in  een verkeerd daglicht. Want iemand voor slaaf uitmaken is natuurlijk niet leuk. Ik zei held, zij zeiden slaaf. De verwarring begon.

Op latere leeftijd ben ik meer in contact gekomen met mensen van een donkerdere huidskleur of met mensen die bijvoorbeeld hun partner in die ‘’groep’’ valt. De meeste mensen kennen mij als empathisch maar eerlijk. Ik zal nooit moedwillig iemand willen beledigen en probeer altijd meerdere kanten van een situatie/verhaal te bekijken. Ik was dus wel geïnteresseerd in het verhaal van de mensen die het volledige positieve figuur in mijn optiek als racistisch en beledigend ervoeren. Misschien was er echt iets was wat ik niet gezien had. Helaas klonken alle argumenten voor mij niet aannemelijk vanuit mijn perspectief. Nogmaals, ik respecteer andere mensen hun gevoelens en wil natuurlijk niet dat mensen zich benadeeld of gekwetst voelen. Maar ik hoop dat die mensen door dit verhaal ook mijn kant van het verhaal zien en zien hoe haaks die mensen hun waarheid op mijn waarheid staat, net als mijn waarheid haaks staat op die van hun. Het zijn verschillende ervaringen en interpretaties. En misschien heb ik hierover dan wel geen recht van spreken omdat mijn huid toevallig ivoorwit is, maar eigenlijk is dat dan ook discriminatie toch? Waarom is mijn mening minder zeggend dan die van een ander puur omdat het mijn huidskleur niet betreft?

 Wat ik dan wel weer belachelijk vind is bijvoorbeeld dat ik in de gemiddeld drogist zo goed als nooit andere kleuren pleisters zie dan wit en ‘’huidskleur’’. Ik zeg ‘’huidskleur’’ omdat ik niemand ken die die kleur huid heeft als die pleisters, maar laten we het even ‘’huidskleur’’ noemen. Dat is nu iets waar ik mij als ‘’blanke’’ al aan kan storen, dus wat zal iemand met een donkere huid daar wel niet van vinden? Dit is iets praktisch. Natuurlijk is het onmogelijk om voor iedereen een passende kleur pleister te maken. Maar waarom dan niet gewoon wit en zwart en klaar. Dan is het niemands ‘’huidskleur’’. Dat zijn dus dingen die ik discriminerend vind.

Als ik bij een mooie donkere vrouw refereer naar het feit dat ik ‘’maar’’ een ‘’kaaskop’’ ben en zij een stuk ‘’tropischer’’ eruit ziet bedoel ik dat alleen maar goed. Onlangs kwam ik er via instagram achter dat dit ook als discriminerend word gevoeld. Ik zet volgens mij een stuk minder gunstig neer als ‘’kaaskop’’ dan dat ik iemand anders doe als ‘’tropisch’’. Dus hoe kan dit nu vervelend zijn? Als mensen dan gaan roepen, nou ben hier geboren hoor, dus ben net zo’n kaaskop als jij, moet ik jullie toch even stoppen. Want geloof me, met dat ‘’tropisch’’ bedoel ik dat je er goed en gezond uit ziet in plaats van dat witte bekkie van mij. Met dat tropisch bedoel ik dat je er op de dansvloer waarschijnlijk soepeler uitziet dan menig bleekscheetje. Is dit dan discriminerend? Misschien een beetje stereotype maar daar is de wereld toch wel aan gewend? Ik ben jaloers op het heerlijke ritme wat mensen met een wat ‘’tropischer’’ uiterlijk hebben. Die heupen kunnen dingen waar mijn lichaam niet toe in staat is hoor!

Al met al wil ik met dit stuk uitleggen dat voor iemand als ik, en ik ben vast niet de enige. Ras/Huidskleur niet aan de orde is, maar dat daarom dus ook betekend dat ik het kwaad van dingen als ‘’zwarte piet’’ en iemand ‘’tropisch’’ noemen niet zie. Dit is gewoon omdat ik het nooit zo heb gezien. Ik ben zelf gepest op school en weet dus echt wel hoe het is als mensen je benadelen door je uiterlijk, iets waar je niks aan kan doen. Dus in zoverre kan ik als blanke vrouw dat stuk van racisme begrijpen. Dat slaat ook nergens op. Ik denk alleen dat de sleutel ligt  bij mensen en dus de kinderen (van nu) hun opvoeding. Ik weiger te geloven dat ik de enige ben die er als kind zo overdacht, en nu zo over denkt. Ik zie geen huidskleur, maar hou wel van zwarte piet. Ik vind pleisters in 1 ‘’huidskleur’’ belachelijk en discriminerend in plaats van een kinderheld die toevallig donker geschminkt is. Ik vind het discriminerend als ik in films over groepjes vrienden 1 of 2 mensen met een donkere huid toegevoegd zie en de ‘’wij zijn niet discriminerend want wij hebben diversiteit toegevoegd in de cast’’ eraf druipt omdat het zo bedacht is. Dat klopt niet, door het zo goed te willen doen word het juist discriminerend. Ik zat vanaf groep 3 tot groep 8 zonder donkere kinderen in de klas. Dat was niet zo bedacht, dat was gewoon toeval. Maar als het een film was geweest had dit zeker de aandacht van de media getrokken. Waarom? De maatschappij inrichting is niet ‘’bedacht’’ maar een toevallige samenkomen van mensen op willekeurige plekken en tijden.

Media en mode moeten een afspiegeling zijn van de maatschappij. Meer diversiteit daarin vind ik heel belangrijk. Maar niet alleen op het gebied van huidskleur, ook van uitingen van religie en maten. Hopelijk zet dat de opvoeders van de toekomst aan het denken en word de wereld elke generatie een betere plek.

14. apr, 2020

Nog 10 dagen en dan word ik 31. 31! Een leeftijd waarbij je als vrouw geconfonteerd gaat worden met de beruchte biologische klok. Loop je hier zelf niet tegenaan dan zijn mensen in je omgevingd vaak maar wat graag bereid je hier even aan te helpen herinneren. Want let wel, je  bent niet zomaar zwanger hé? Dat kan wel heel lang duren! ''Bij mij duurde het bijna 1 jaar'' etc etc. Ik kan een heel notitieblok vullen met dit soort uitspraken. Maar toch is het niet zo simpel vind ik. Natuurlijk stopt je leven niet als je besluit je voort te planten, en dit ook lukt, maar toch veranderd er wel een hoop. Zou je hier niet 100% klaar voor moeten zijn, in plaats van de orde van de tijd hier een rol in moeten laten spelen? Ja natuurlijk een vrouw haar kans op zwangerschap neemt af met de jaren en oké je wil niet met pensioen gaan als je kind nog op de middelbare school zit maar moet het allemaal zo beladen?

Ik ben een enorme fan van de serie ''Sex and the City''. Onlangs ben ik deze serie opnieuw begonnen met kijken en hoe grappig het ook is, elk jaar kan ik mij er meer mee identificeren. Ook hier komt de tikkende biologische klok vaak aan de orde en ook het bewust kinderloos blijven is hierin een onderwerp.

Wat doe je als je nog andere plannen heb ik het leven zoals reizen? En dan bedoel ik niet een mooie vakantie naar een warm land 1x per jaar. Nee dan bedoel ik, los van het dagelijkse leven zoals veel mensen dit kennen. Los van de agenda, het moeten en de dagelijkse verplichtingen. Los van de plek waar je geboren en getogen bent, los van de dingen die je je hele leven al elke dag ziet en doet. Los van alles, en niet wetend wat de volgende dag brengt. Niks moeten en volledig op gevoel je voortbewegen over de aarde, je hart volgen, wie krijgt, of beter gezegd neemt, die kans nu eigenlijk echt?

Een luxe, absoluut, maar ondenkbaar? 

Ik dacht altijd dat dit niet haalbaar was, tot ik mij realiseerd dat dit echt in mijn hoofd zit. Eenmaal hier een streven van gemaakt te hebben komt toch weer die leeftijd om de hoek kijken. Voor een budget van een wereldreis zou ik ongeveer 2 jaar moeten sparen, dat is het probleem niet, maar dan, dan ben ik 33! Je wil natuurlijk niet werkloos zwanger worden, en daar ontstaat dus weer alle beren op de weg.

Onderaan de streep merk ik dat ik, welke keuze ik ook ga maken in dit moeilijke vraagstuk, 1 ding absoluut zeker weet. Het leven is wat er gebeurd wanneer je druk bent met het maken van andere plannen. Ik heb geleerd meer mijn hart en gevoel te volgen, minder naar andere mensen te luisteren en vóóral sommige dingen wel gewoon te zien gebeuren. Het is goed om een doel te hebben, en ik zal ook altijd in doelen blijven denken, maar de weg ernaartoe is minstens zo belangrijk geworden, terwijl dit vroeger niet eens aan de orde was. 

De droom van het losse leven ''on the road'' is een droom die ik altijd heb gehad. De droom van een gezin nog niet zo lang. Beide zijn echter van droom naar doel gegaan sinds ik mijn vriend heb leren kennen eind 2017. Hij heeft mij geleerd dat alles kan, altijd als ik hem zeg iets graag te willen is zijn antwoord, ''dan gaan we dat toch gewoon doen schatje''. En die woorden geven mij meer rust dan ooit. En die rust zorgt weer voor meer zuurstof in mijn hoofd, waar mijn huidige én nieuwe dromen dan weer op leven.

Ik hoop dat ik zo bevoorrecht ben om beide dromen te zien uitkomen, sámen met hem. Wij dromen gelukkig dezelfde dromen. 

Tot die tijd ben ik dankbaar dat we beide gezond zijn, en deze dromen kunnen dromen, zonder beperkingen. De vraag is niet of we onze dromen gaan waarmaken maar wanneer, én in welke volgorde natuurlijk.

Anything is possible if you just believe, work hard and never let the fear of striking out, keep you from playing the game!

Stay Tuned... To be Continued...