Leven zoals ik het zie...

26. aug, 2020

De eeuwige discussie die de laatste tijd weer meer en meer op gang komt. De gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Zijn we gelijk, moeten we zo behandeld worden en waar houd dit dan op?

Zoals altijd wil ik voorop stellen dat ik op mijn website mijn eigen mening wil kunnen geven. Het is echter nooit mijn bedoeling andere mensen te beledigen of op welke manier dan ook te benadelen. Als je dit wel ervaart bij het lezen van mijn verhalen dan stel ik voor dat je daar dan mee op houd, want dan ligt dat bij jezelf.

Al zolang dat de mens op onze aarde rondloopt hebben we te maken met het geslacht man en het geslacht vrouw. We hebben het om te beginnen even alleen over het biologische onderscheid tussen mannen en vrouwen. Het psychische/emotionele gedeelte kom ik later verder op.

Biologisch gezien zitten mannen over het algemeen anders in elkaar dan vrouwen. Dit is volgens mij dan ook de reden waarom mannen vroeger eropuit gingen om te jagen en lange tijden onderweg waren. Zij hebben vaak iets minder last van emtionele ongemakken en kunnen makkelijker dingen afsluiten. In onze huidige maatschappij niet altijd nodig en handig maar toentertijd was het wel handig als je op die manier kon overleven. Vrouwen daarintegen hebben eerder neiging om andere boven zichzelf te plaatsen en verder te kijken da de basis. Hierdoor werden kinderen en ouderen ondersteund en hoefde niet iedereen zijn eigen pannetje boven een kampvuur te hangen. Ook wel zo praktisch.

Betekent dit dan dat wij vandaag de dag nog steeds moeten leven alsof we in de oertijd leven omdat het natuurlijke verschil tussen man en vrouw daar wel zo praktisch tot uiting kwam. Nee natuurlijk niet. Mannen koken, zijn huisvaders, vrouwen gaan in het leger en hebben grote carriere mogelijkheden. Moet een vrouw hetzelfde betaald krijgen als een man voor dezelfde functie als zij in niveau gelijk staan. Uiteraard. Dus op dat gebied zeker, mannen en vrouwen zijn gelijk!

Dan kom ik op het punt van genderneutraliteit. Een redelijk ''nieuw'' begrip voor veel mensen. Genderneutraal betekent in grote lijnen dat je je niet persé man of vrouw voelt. Maar uiteraard ben je biologisch gezien wel 1 of het ander. Dit hoeft natuurlijk niks te zeggen over hoe jij je leven indeeld. Ondanks dat ik de transitie van transgenders enorm heftig vind vind ik het super mooi dat dit tegenwoordig (redelijk zonder risico's gezien we hier al zover in zijn in de medische wetenschap) kan. Mensen verdienen het om zich de beste versie van zichzelf te voelen en als daar een geslachtsverandering voor nodig is dan is dat natuurlijk helemaal okay.

Echter het gedeelte waardoor we nu op het treinstation 'beste reiziger'' moeten gaan zeggen irriteert mij. Ik vraag mij af hoe we dit dan op andere plekken moeten gaan aanpakken. Op een station heb je over het algemeen allemaal hetzelfde doel waardoor reiziger dan voor de hand ligt, als is reiziger natuurlijk wel weer de mannelijke vorm, want als vrouw ben je technisch gezien een reizigster maar goed. Stel er staat iemand voor je bij de kassa, ogenschijnlijk een vrouw, maar die persoon voelt zich genderneutraal. Die ''persoon'' laat zijn/haar portemonee vallen. Wat zeg je dan hallo, mens? nee dan zeg je mevrouw als die persoon eruit ziet als een  vrouw en meneer als het een man lijkt. Genderneutraal zijn is prima voor jezelf, maar er bestaan nu eenmaal 2 zichtbare vormen van mensen en dat is man of vrouw. Nogmaals het gevoel begrijp ik misschien wel, maar er is helaas weinig aan te doen op sommige vlakken.

Tot slot gaat het er over dat bouwvakker tegenwoordig niet meer mogen fluiten naar vrouwen. Porno vrouw onvriendelijk zou zijn en mannen vrouwen nogsteeds objectiveren. Als vrouw mag ik hier misschien iets meer over zeggen dan als man. Mensen die mij kennen, kennen mij als een open persoon die eigenlijk altijd wel empatie op probeert te brengen voor een ander, makkelijk in de omgang is maar tegelijk eerlijk is en mijn mening geef, mits daarom gevraagd word. Wederom nooit met de intentie een ander te kwetsen maar ik wil wel eerlijk zijn tegen mensen.

Persoonlijk vind ik het allemaal nogal overdreven. Het is heel duidelijk dat verkrachting en aanranding absoluut niet kan en dat elke man goed het verschil moet begrijpen tussen ja en nee, overigens is dit andersom ook zo, maar, en daar heb je weer dat biologische verschil, over het algemeen hebben mannen een wat groter overwicht, zijn vaak fysiek wat sterker of zwaarder dan meeste vrouwen en kunnen daardoor wellicht dwingender overkomen. Daarnaast handelen mannen seksueel ook vanuit andere emoties dan vrouwen in het algemeen. 

Kennelijk moeten wij als vrouwen beledigd voelen als een stel bouwvakker ons nafluit, en kennelijk zijn er ook een hele hoop vrouwen die dit zo ervaren. Ik zie het toch altijd wel als een compliment. Het gaat er niet om wie er fluit en of die persoon wel of niet je type is. Het gaat er niet om of je omdraait en de beste man zijn telefoonnummer vraagt, gaat daten, trouwt en eindigd met 3 kinderen of dat je gewoon doorloopt met je winkelwagentje. Het gaat erom dat het allemaal niet zo zwaar moet vallen. Duidelijk, een man die je in je kont knijpt bij het stoplicht is uiteraard not done. Mensen moeten altijd van elkaar afblijven zonder dat hier duidelijk verbaal of non verbaal  toestemming voor gegeven is. En ja daarom vind ik wel dat je gewoon iemand in een kroeg mag aanraken om een drankje aan te bieden of na een tijdje te hebben gekletst etc. We kunnen er niet naartoe dat je iemand een viervoudig contract moet laten tekenen voordat je een eerste move maakt in een kroeg toch? En nee is dan gewoon nee, duidelijk. Laat ik dat nogmaals voorop stellen.

Porno vrouw onvriendelijk? Waarom? Dit is ook weer een kwestie van smaak. We willen heel graag allemaal gelijk behandeld worden maar tegelijk willen we dat iedereen elkaar accepteert voor wie die persoon is. Homo, bi, hetro, trans, genderneutral en noem zo maar op. We zijn niet gelijk, we zijn anders. We hebben allemaal een andere kleur, maat, vorm en karakter. We hebben niet voor niks een identiek DNA. Zelfs de vingerafdrukken op een eeneiiege tweeling zijn anders. Dus wat willen we nou. De ene vrouw vind het fijn om hardcore porno te kijken de andere vind een erotische thriller al vrouw onvriendelijk. Praat erover. Want door te doen alsof alles maar taboe is en niet kan, werk je omgekeerde discriminatie juist de maatschappij in. Als we niks meer kunnen doen, worden we dan niet heel erg afgezonderd? Als een man bepaalde voorkeuren niet durft uit te spreken omdat hij bang is hier een vrouw mee te kwetsen, en dit terecht is omdat de vrouw, wanneer hij ze wel uit, tegen het plafons schiet en de deur uitloopt in plaats van te luisteren en probeert tegemoet te komen (zonder uiteraard eigen grenzen te overschrijden). Dan moet hij wel naar een prostitue, of durft hij deze voorkeur misschien wel te uiten naar een andere vrouw waarbij hij niet bang is dat ze wegloopt omdat zij niet de liefde van zijn leven is? En dit is natuurlijk andersom net zo. Een vrouw vind het misschien wel fijn als object behandeld te worden, over de schouder gegooid te worden en door een man met knuppel naar de grot te worden ontvoerd. 

Ik zag een vlog van een meisje op IG-TV die in haar begin 20 op allerlei manieren in een verkeerde relatie zat. Allerlei vormen van misbruikt gaf ze aan te hebben ondervonden. Vreselijk natuurlijk en absoluut niet goed te praten. Dit gebruikte zij als argument om netflix te sommeren om de nieuwe netflix film 365 dni/days van het net te halen. Deze film zou in haar opzicht tot (seksuele)mishandeling en vrouwenhandel aanzetten. Ten eerste het is een film. Na het zien van Harley Quinn ben ik ook niet gesminkt door de stad allerlei dingen in de brand gaan steken en mensen gaan doodschieten, dus zie het nog steeds al entertainment. Maar tegelijk is het wederom een kwestie van smaak. Miljoenen vrouwen zullen niet warm of koud worden van deze film of het misschien inderdaad aanstootgevend vinden en vrouwonvriendelijk. Maar ik denk minstends zoveel vrouwen moesten hun best doen niet van de bank af te glijden tijdens deze film. Het leven is nu eenmaal een samenspel tussen mensen, en dus ook tussen mannen en vrouwen. Zo zijn we ingericht, ongeacht wat je seksuele voorkeur is, je krijgt altijd met het andere geslacht te maken in het dagelijks leven. We delen nu eenmaal onze planeet met elkaar.

Mijn conlusie; waardeer elkaar, vermijd elkaar als het je geen positiviteit brengt, leef je in in elkaar, en leef en laat leven! Veroordeel niet, fluit als je dat wil, en respecteer elkaar!

Stay Tuned... To be Continued....

10. jun, 2020

Racisme

 

Momenteel is er weer extra veel aandacht voor racisme onder mensen. In de media. Vanwege een afschuwelijke gebeurtenis in Amerika is de aandacht op dit onderwerp wederom versterkt.

Ik vind racisme een heel moeilijk onderwerp. Niet omdat ik zelf niet weet hoe ik erover denk maar omdat het nogal een gevoelskwestie is. En dat blijkt nu ook maar weer. Wat de ene persoon totaal niet racistisch en misschien zelf complimenteus bedoeld, vat de ander op als een racistische belediging.

Zelf geloof ik niet zo in het plaatsen van mensen in hokjes, en zo ben ik ook zeker niet opgevoegd. Het idee van verschillend onder mensen gebaseerd op hun uiterlijk heb ik nooit meegekregen. Ik kan mij ook niet herinneren dat dit veel aan bod kwam in mijn opvoeding, het was gewoon een soort ongeschreven wet die verder niemand in twijfel trok. Het enige 2 voorvallen die ik mij uit mijn jonge jeugd kan herinneren zijn dat ik in de bus mijn moeder vroeg waarom de meneer met donkere huid voor ons in de bus de bovenkant van zijn handen niet waste. Ik denk dat ik toen een jaar of 4/5 moet zijn geweest. Gelukkig was de meneer in kwestie vriendelijk en lachte hij oprecht. Mijn moeder, nooit van haar stuk te brengen, lachte deze uitspraak niet ongemakkelijk weg ofzo. Nee, zij vertelde mij rustig dat mensen met een donkere huid dan wij nu eenmaal lichtere handpalmen en voetzolen hebben en dat dit niks te maken heeft met het wel of niet wassen ervan. Ze legde uit dat waar bij ons de huid iets roziger is, het bij mensen met een donkere huid simpelweg lichter is. Wat mij betreft een prima uitleg, en daar bleef het bij. Voordat mensen nu de aanval inzetten en dingen gaan roepen als ‘’zie je wel, je dacht dat donkere mensen donker waren omdat ze vies waren en zich niet wasten’’ Dat is dus zeker niet wat er in mijn kleine hoofdje omging. Wel dat ik dacht, als je maar vaak genoeg je handen wast dan slijt je huid. Ik met mijn ivoren witte huidskleur als roodharige had wel eens met te hard mijn schmink eraf halen een rozige gloed op mijn huid gekregen, waardoor mijn moeder had gezegd, dan is je bovenste laagje huid eraf, maar dat groeit  weer aan. Mijn beredenering was dus, die meneer heeft zijn huid eraf gewassen.

Dat gezegd hebben, kom  ik op het 2e en laatste huidskleur gerelateerde voorval uit mijn jonge jeugd. Toen ik in de kleuterklas zat hadden wij schoolmelk. Opvallend was dat alle kinderen met een andere huidskleur dan heel blank allemaal voor chocomelk kozen. Ik had 2 hindoestaanse meisjes in de klas, zusjes, en 1 turks jongetje. Dit heb ik een keer tegen mijn moeder gezegd, dat weet ik nog omdat er op de gewone melk pakjes een donker- (vol) of licht blauwe (halfvol) haas stond en op de chocolademelk een bruine. Ik vond die blauwe hazen maar raar en vond een bruine haas veel logischer. En stiekem van ik chocolademelk gewoon lekkerder. Het was in dit geval puur toeval, en misschien wel een kwestie van eetgewoonte vanuit huis dat de donkerdere kinderen geen melk maar chocolademelk kozen. Kan mij zo voorstellen dat in bepaalde culturen melk wat minder aan de orde is in het dagelijkse eetpatroon net als dat met aardappelen, rijst en bijvoorbeeld brood het geval is.

Met bovenstaande wil ik dus aangeven dat ik nooit als kind huidskleur signaleerde. Wel waren wij groot fan van het sinterklaas feest. Toen ik nog in sinterklaas mocht geloven was ‘’zwarte piet’’ nog geen echte discussie zoals nu. Sinterklaas was het hoogtepunt van het jaar, wij vierde dit uitbundiger dan kerst. Het was een feest waarbij wij met gedichten bij de cadeau’s herinneringen ophaalde over het afgelopen jaar en hier eigenlijk altijd wel tranen bij kwamen kijken. Soms van geluk, soms ook van verdriet. Ondanks dat ik dus een enorme liefhebber was van sinterklaas en dus zijn piete baas, heb ik nooit een persoon met een donkere huidskleur zonder pietenpak aangezien voor ‘’zwarte piet’’. Dit heeft in mijn optiek alles te maken met opvoeding en duidelijke uitleg hierover. Voor mij was ‘’zwarte piet’’ niet zomaar een man of vrouw met een donkere huid. Ook hier werd helemaal niet over nagedacht in dat kleine kinderhoofd van mij. Het was een persoon met een nogal bijzonder pak aan, een jutte zak over zijn schouder en vaak in gezelschap van andere net zo uitziende figuren en/of sinterklaas. Het feit dat dit figuur een donkere huidskleur had, dan wel geschminkt, was maar bijzaak. Daarnaast was ‘’zwarte piet’’ mijn held, ik bedoel die man nam altijd snoep en cadeau’s mee. Hij was altijd gezellig, danste, zong, was blij je te zien en hielp die gekke oude man op dat witte paard met die staf een beetje, want ja, waar was sinterklaas zonder zwarte piet. Alle sinterklazen die ik heb gehad in mijn jonge jeugd speelde toch een beetje onnozel en vergeetachtig. Zonder die ‘’zwarte piet’’ was hij maar alleen en waarschijnlijk verdwaald.

Toen een jaar 10 geleden de ‘’zwarte pieten discussie’’ echt aan de orde kwam begreep ik het niet. Nogmaals, dit figuur was mijn held, niks negatiefs aan. En ik had nog nooit een niet ‘’zwarte piet’’ voor ‘’zwarte piet’’ aangezien. Daarnaast was het toch niet echt een belediging dacht ik. Nogmaals de held voor alle kinderen. De man waar sinterklaas niet zonder kan. Ook het hele slavernij verhaal en dat hij dus een slaaf van sinterklaas zou zijn kwam voor mij als pure onzin bij mij binnen. Dit was nieuw voor mij en nooit ook maar 1 seconden in mijn hoofd aan de orde geweest. In mijn jeugd niet maar later ook niet, toen ik wist dat sinterklaas niet écht bestond. Ik werd eigenlijk een beetje boos. Want voor mij gevoel zette mensen die dit riepen juist die oh zo leuke piet in  een verkeerd daglicht. Want iemand voor slaaf uitmaken is natuurlijk niet leuk. Ik zei held, zij zeiden slaaf. De verwarring begon.

Op latere leeftijd ben ik meer in contact gekomen met mensen van een donkerdere huidskleur of met mensen die bijvoorbeeld hun partner in die ‘’groep’’ valt. De meeste mensen kennen mij als empathisch maar eerlijk. Ik zal nooit moedwillig iemand willen beledigen en probeer altijd meerdere kanten van een situatie/verhaal te bekijken. Ik was dus wel geïnteresseerd in het verhaal van de mensen die het volledige positieve figuur in mijn optiek als racistisch en beledigend ervoeren. Misschien was er echt iets was wat ik niet gezien had. Helaas klonken alle argumenten voor mij niet aannemelijk vanuit mijn perspectief. Nogmaals, ik respecteer andere mensen hun gevoelens en wil natuurlijk niet dat mensen zich benadeeld of gekwetst voelen. Maar ik hoop dat die mensen door dit verhaal ook mijn kant van het verhaal zien en zien hoe haaks die mensen hun waarheid op mijn waarheid staat, net als mijn waarheid haaks staat op die van hun. Het zijn verschillende ervaringen en interpretaties. En misschien heb ik hierover dan wel geen recht van spreken omdat mijn huid toevallig ivoorwit is, maar eigenlijk is dat dan ook discriminatie toch? Waarom is mijn mening minder zeggend dan die van een ander puur omdat het mijn huidskleur niet betreft?

 Wat ik dan wel weer belachelijk vind is bijvoorbeeld dat ik in de gemiddeld drogist zo goed als nooit andere kleuren pleisters zie dan wit en ‘’huidskleur’’. Ik zeg ‘’huidskleur’’ omdat ik niemand ken die die kleur huid heeft als die pleisters, maar laten we het even ‘’huidskleur’’ noemen. Dat is nu iets waar ik mij als ‘’blanke’’ al aan kan storen, dus wat zal iemand met een donkere huid daar wel niet van vinden? Dit is iets praktisch. Natuurlijk is het onmogelijk om voor iedereen een passende kleur pleister te maken. Maar waarom dan niet gewoon wit en zwart en klaar. Dan is het niemands ‘’huidskleur’’. Dat zijn dus dingen die ik discriminerend vind.

Als ik bij een mooie donkere vrouw refereer naar het feit dat ik ‘’maar’’ een ‘’kaaskop’’ ben en zij een stuk ‘’tropischer’’ eruit ziet bedoel ik dat alleen maar goed. Onlangs kwam ik er via instagram achter dat dit ook als discriminerend word gevoeld. Ik zet volgens mij een stuk minder gunstig neer als ‘’kaaskop’’ dan dat ik iemand anders doe als ‘’tropisch’’. Dus hoe kan dit nu vervelend zijn? Als mensen dan gaan roepen, nou ben hier geboren hoor, dus ben net zo’n kaaskop als jij, moet ik jullie toch even stoppen. Want geloof me, met dat ‘’tropisch’’ bedoel ik dat je er goed en gezond uit ziet in plaats van dat witte bekkie van mij. Met dat tropisch bedoel ik dat je er op de dansvloer waarschijnlijk soepeler uitziet dan menig bleekscheetje. Is dit dan discriminerend? Misschien een beetje stereotype maar daar is de wereld toch wel aan gewend? Ik ben jaloers op het heerlijke ritme wat mensen met een wat ‘’tropischer’’ uiterlijk hebben. Die heupen kunnen dingen waar mijn lichaam niet toe in staat is hoor!

Al met al wil ik met dit stuk uitleggen dat voor iemand als ik, en ik ben vast niet de enige. Ras/Huidskleur niet aan de orde is, maar dat daarom dus ook betekend dat ik het kwaad van dingen als ‘’zwarte piet’’ en iemand ‘’tropisch’’ noemen niet zie. Dit is gewoon omdat ik het nooit zo heb gezien. Ik ben zelf gepest op school en weet dus echt wel hoe het is als mensen je benadelen door je uiterlijk, iets waar je niks aan kan doen. Dus in zoverre kan ik als blanke vrouw dat stuk van racisme begrijpen. Dat slaat ook nergens op. Ik denk alleen dat de sleutel ligt  bij mensen en dus de kinderen (van nu) hun opvoeding. Ik weiger te geloven dat ik de enige ben die er als kind zo overdacht, en nu zo over denkt. Ik zie geen huidskleur, maar hou wel van zwarte piet. Ik vind pleisters in 1 ‘’huidskleur’’ belachelijk en discriminerend in plaats van een kinderheld die toevallig donker geschminkt is. Ik vind het discriminerend als ik in films over groepjes vrienden 1 of 2 mensen met een donkere huid toegevoegd zie en de ‘’wij zijn niet discriminerend want wij hebben diversiteit toegevoegd in de cast’’ eraf druipt omdat het zo bedacht is. Dat klopt niet, door het zo goed te willen doen word het juist discriminerend. Ik zat vanaf groep 3 tot groep 8 zonder donkere kinderen in de klas. Dat was niet zo bedacht, dat was gewoon toeval. Maar als het een film was geweest had dit zeker de aandacht van de media getrokken. Waarom? De maatschappij inrichting is niet ‘’bedacht’’ maar een toevallige samenkomen van mensen op willekeurige plekken en tijden.

Media en mode moeten een afspiegeling zijn van de maatschappij. Meer diversiteit daarin vind ik heel belangrijk. Maar niet alleen op het gebied van huidskleur, ook van uitingen van religie en maten. Hopelijk zet dat de opvoeders van de toekomst aan het denken en word de wereld elke generatie een betere plek.

14. apr, 2020

Nog 10 dagen en dan word ik 31. 31! Een leeftijd waarbij je als vrouw geconfonteerd gaat worden met de beruchte biologische klok. Loop je hier zelf niet tegenaan dan zijn mensen in je omgevingd vaak maar wat graag bereid je hier even aan te helpen herinneren. Want let wel, je  bent niet zomaar zwanger hé? Dat kan wel heel lang duren! ''Bij mij duurde het bijna 1 jaar'' etc etc. Ik kan een heel notitieblok vullen met dit soort uitspraken. Maar toch is het niet zo simpel vind ik. Natuurlijk stopt je leven niet als je besluit je voort te planten, en dit ook lukt, maar toch veranderd er wel een hoop. Zou je hier niet 100% klaar voor moeten zijn, in plaats van de orde van de tijd hier een rol in moeten laten spelen? Ja natuurlijk een vrouw haar kans op zwangerschap neemt af met de jaren en oké je wil niet met pensioen gaan als je kind nog op de middelbare school zit maar moet het allemaal zo beladen?

Ik ben een enorme fan van de serie ''Sex and the City''. Onlangs ben ik deze serie opnieuw begonnen met kijken en hoe grappig het ook is, elk jaar kan ik mij er meer mee identificeren. Ook hier komt de tikkende biologische klok vaak aan de orde en ook het bewust kinderloos blijven is hierin een onderwerp.

Wat doe je als je nog andere plannen heb ik het leven zoals reizen? En dan bedoel ik niet een mooie vakantie naar een warm land 1x per jaar. Nee dan bedoel ik, los van het dagelijkse leven zoals veel mensen dit kennen. Los van de agenda, het moeten en de dagelijkse verplichtingen. Los van de plek waar je geboren en getogen bent, los van de dingen die je je hele leven al elke dag ziet en doet. Los van alles, en niet wetend wat de volgende dag brengt. Niks moeten en volledig op gevoel je voortbewegen over de aarde, je hart volgen, wie krijgt, of beter gezegd neemt, die kans nu eigenlijk echt?

Een luxe, absoluut, maar ondenkbaar? 

Ik dacht altijd dat dit niet haalbaar was, tot ik mij realiseerd dat dit echt in mijn hoofd zit. Eenmaal hier een streven van gemaakt te hebben komt toch weer die leeftijd om de hoek kijken. Voor een budget van een wereldreis zou ik ongeveer 2 jaar moeten sparen, dat is het probleem niet, maar dan, dan ben ik 33! Je wil natuurlijk niet werkloos zwanger worden, en daar ontstaat dus weer alle beren op de weg.

Onderaan de streep merk ik dat ik, welke keuze ik ook ga maken in dit moeilijke vraagstuk, 1 ding absoluut zeker weet. Het leven is wat er gebeurd wanneer je druk bent met het maken van andere plannen. Ik heb geleerd meer mijn hart en gevoel te volgen, minder naar andere mensen te luisteren en vóóral sommige dingen wel gewoon te zien gebeuren. Het is goed om een doel te hebben, en ik zal ook altijd in doelen blijven denken, maar de weg ernaartoe is minstens zo belangrijk geworden, terwijl dit vroeger niet eens aan de orde was. 

De droom van het losse leven ''on the road'' is een droom die ik altijd heb gehad. De droom van een gezin nog niet zo lang. Beide zijn echter van droom naar doel gegaan sinds ik mijn vriend heb leren kennen eind 2017. Hij heeft mij geleerd dat alles kan, altijd als ik hem zeg iets graag te willen is zijn antwoord, ''dan gaan we dat toch gewoon doen schatje''. En die woorden geven mij meer rust dan ooit. En die rust zorgt weer voor meer zuurstof in mijn hoofd, waar mijn huidige én nieuwe dromen dan weer op leven.

Ik hoop dat ik zo bevoorrecht ben om beide dromen te zien uitkomen, sámen met hem. Wij dromen gelukkig dezelfde dromen. 

Tot die tijd ben ik dankbaar dat we beide gezond zijn, en deze dromen kunnen dromen, zonder beperkingen. De vraag is niet of we onze dromen gaan waarmaken maar wanneer, én in welke volgorde natuurlijk.

Anything is possible if you just believe, work hard and never let the fear of striking out, keep you from playing the game!

Stay Tuned... To be Continued...

14. apr, 2020

Sinds een maand staat niet alleen Nederland maar de hele wereld een beetje op slow-motion. Niet stil naar mijn inzicht maar alles gaat een stuk langzamer of staat even op pauze.

Er word in de (social)media veel gesproken over ''deze moeilijke/heftige tijd''. Natuurlijk is het dat ook voor een hele hoop gebieden. Zelfstandigen die minder inkomsten hebben en hier zorgen over hebben, mensen die ziek zijn, risico groepen die enorm beperkt zijn door de extra maatregelen die zij moeten nemen om zo min mogelijk kans op besmetting te hebben. Mensen die dierbaren verliezen/verloren hebben. Mijn gedachtten is ook absoluut bij deze mensen en ik probeer hier ook regelmatig bij stil te staan als ik mij de dingen realiseer die bij mij van toepassing zijn en hieronder zal benoemen. Dus dat gezegd hebbende, ik begrijp hoe moeilijk deze tijd is/kan zijn voor een hoop mensen.

Maar zoals Johan Cruijf zei, ''elk nadeel heeft ook zijn voordeel''. En ondanks dat mijn glas vroeger voornamelijk half leeg was is hij sinds een aantal jaar steeds vaker toch half vol. Wat bedoel ik hiermee?

Zoals men weet, en de naam van mijn blog ook aangeeft, ben ik wat men noemt een ''workaholic''. Deze heb je in veel soorten en maten als je het mij vraagt. In mijn geval is het niet dat ik super graag werk, of niet zonder mijn werk kan. Sterker nog, als geld geen rol zou spelen zou ik nooit meer werken, maar andere dingen doen met mijn tijd. Helaas moet ook ik werken voor mijn geld. Als ik dan toch moet werken, dan ook maar gelijk all the way, en niet half, zoals ik het zie. Met andere woorden, liever 80 uur per week werken en dan eenmaal op vakantie dan ook echt goed op vakantie, als dat ik 40 uur werk en er in mijn vrije tijd geen geld genoeg is om ervan te genieten zoals ik zou willen doen op dat moment.

Dat standpunt is als het goed is inmiddels wel duidelijk. Maar nu ineens word de wereld, en ik dus ook, gedwongen een stapje terug te doen. Los van de bikkels uit bijvoorbeeld de zorg die juist overuren moeten maken op dit moment is er in veel sectoren zoals de horeca en in contactberoepen minder tot geen werk op dit moment. Laat ik nou naast mijn fulltime kantoorbaan in zowel hotels als een schoonheidssalon werkzaam zijn als ondernemer en dus die beide klussen momenteel niet kunnen doen. Dan ga je in 1x van 80 naar 40 uur per week werken, gewoon tijdens kantoortijden, niet meer savonds, niet meer in het weekend. Na 15 jaar op deze manier gewerkt (geleefd) te hebben. 

En wat blijkt? I am liking it! Omdat ik hier zelf geen keuze in heb hoeven maken, voel ik mij niet schuldig dat ik nu geen 80 uur per week maak. Hierdoor kan ik goed voelen wat ik er nu eigenlijk van vind en dat is alleen maar positief! Ik geniet ervan om aan het einde van de dag thuis te komen en nergens meer heen te hoeven. Te zorgen dat het eten klaar is als mijn vriend thuis komt en in het weekend een keer een nieuw recept uit te proberen i.p.v. te werken.

Hoe gek het ook klinkt, deze kans had ik mijzelf nooit gegeven als deze niet zo gedwongen was zoals nu.

Naast het overschot aan vrije tijd, slaap, rust en gelegenheid tot dingen doen die ik écht leuk vind voor de verandering zijn er in de maatschappij ook heel veel positieve veranderingen momenteel.

Mensen hebben meer tijd voor een ander. Ondanks dat we elkaar dan niet mogen bezoeken is er meer aandacht voor elkaar via telefoon en social media. Mensen helpen elkaar meer waar nodig en mensen maken makkelijker praatjes met vreemden, uiteraard met 1,5 meter afstand tussen elkaar. 

Die 1,5 meter vind ik overigens ook erg fijn. Ik merk dat dit voor mij geen verandering is, omdat ik er altijd al een gewoonte van heb gemaakt om op afstand te blijven van andere mensen en het als iets gewoons zie om mensen niet in de weg te lopen. Heerlijk dat mensen nu niet meer in je nek staan te hijgen in de rij bij de supermarkt en gewoon aan de kant gaan als je ze nadert op een stoep waar makkelijk 5 mensen naast elkaar kunnen lopen. Ik hoop enorm dat dit blijft hangen.

Het opeens mogelijk maken van meer thuiswerken is in mijn optiek ook een grote stap naar de toekomst, een oplossing voor een groot deel van het file probleem en de CO2 uitstoot. Wat nou als alle kantoormedewerkers, mensen die dus puur alleen een computer met internet nodig hebben om hun werkzaamheden te kunnen doen, de helft van de tijd thuis zouden werken? Dan gaan er dus ook de helft zoveel mensen de weg op, en dus de helft zoveel auto's met uitstoot? Kennelijk is het mogelijk. Ook hiervan hoop ik enorm dat dit blijft hangen als deze tijd voorbij is. 

Tot slot vind ik het heerlijk om te zien hoeveel dingen er in ene allemaal kunnen. Er is ee quote die luid. ''Everything was impossible till the moment it's been done!'' Online danslessen, sportlessen, workshops schieten uit de grond. Of beter gezegd van je beeldschermen af. Het ene leuke idee is nog niet tot uitvoering gebracht of het volgende bied zich alweer aan! Deze tijd laat mensen enorm creatief zijn merk ik, en dat is leuk. Ook kijken we langzaam maar zeker zuiniger tegen bijvoorbeeld voedsel aan. We bedenken dat we slimmer kunnen omgaan  met een hoop zaken, en bedenken bij veel dingen, is dit nu echt wel nodig?

Zonder al te complot-theorie achtig of zweverig-wereldverbeterend te klinken denk ik dat wij, ondanks alle verschikkelijke dingen die dit met zich meebrengt, hier beter uit gaan komen. En de mens, hopelijk, op een andere manier begint te denken

 

Volgende keer meer over waar ik allemaal overnadenk momenteel.

Stay Tuned.... To be Continued....

 

8. mrt, 2020

De laatste tijd zit ik veel met mijn hoofd bij de toekomst. Maar meer door in het nu en in het heden te zijn. Ik weet het dat klinkt tegenstrijdig, ik zal het toelichten.

Vroeger was ik altijd in de toekomst aan het leven. Altijd over zoveel weken, maanden jaren, zou het beter zijn. Financieel, of over de manier waarop ik eruit zag etc etc. Dit zal voor veel mensen herkenbaar zijn, iedereen heeft denk ik wel eens een periode gehad waarin leven in de toekomst een beter idee leek en misschien wel een soort vorm van zelfbescherming was. 

Laat ik voorop stellen dat ik mezelf zie als een enorm bevoorrecht mens. Ik heb een gezond lichaam, voldoende mensen om mij heen, ik ben al 25 jaar bevriend met mijn beste vriendin en heb een geweldige vriend waar ik niet zonder kan en wil. Naast dat alles heb ik voldoende inkomen en werk en mag ik eindelijk werk doen waar ik geen hekel aan heb. Dit is wel eens anders geweest. Er was een tijd dat ik al het werk aannam als ik er ook maar een paar euro mee kon verdienen. Soms uit noodzaak maar ook gewoon om mijzelf nuttig en van waarde te voelen. Ik heb als verkeersregelaar op parkeerterreinen bij bijvoorbeeld jumbo supermarkten gestaan in de regen en de kou. Diensten van 12 uur gedraaid op die manier. Ik heb wc's schoongemaakt in kroegen waarbij er over het algemeen hele vieze dingen voorbij komen, je continue politieagent speelt voor mensen die soms wel 2x zo oud zijn als ikzelf en de meest onaardige opmerkingen naar mijn hoofd heb gekregen. Toch ben ik dankbaar voor al deze ervaringen. Waarom? Het heeft mij het mens gemaakt wat ik nu ben. Het heeft mij de zekerheid gegeven dat ik dat kan, en als het nodig is dus ook (weer) zal doen. Ook heb ik daardoor een beter beeld van de maatschappij gekregen en super belangrijk meer empathie gekregen voor alle soorten mensen die je kan tegenkomen. 

Sinds kort probeer ik mijn nabije toekomst (tussen nu en 2 jaar) te visualiseren. Ik word eind volgende maand 31 en heb nog veel wat ik uit het leven wil halen. Wat dat precies is komt later in de komende jaren nog wel ter spraken maar is niet perse van belang in deze blog. Waar ik achter kwam was dat alle frustraties en obstakels die ik op dit moment in mijn leven heb op te lossen zijn met geld. En ik realiseerde mij hoe enorm bevoorrecht ik hiermee ben, maar tegelijkertijd hoe frustrerend dit is. Ik merk vaak dat ik op werk gebied niet 100% op mijn plek ben. Door vervelende leidinggevende, irritante collega's of gewoon niet leuke of logische werkzaamheden kan dit je leven behoorlijk negatief beinvloeden. Vanwege mijn werk in P&O/HRM heb ik veel te maken met langdurig zieke medewerkers. Iets wat mij recentelijk meer is gaan interesseren. Het gaat hier namelijk vaak om mensen die psychisch iets mankeren, eventueel gepaard met ook lichamelijk klachten. Toch staat het ene onlosmakelijk met het ander in verbintenis. Mensen raken opgebrand (burn-out) depressief en overspannen. Soms met een hele duidelijke reden als een scheiding, overlijden o.i.d. maar vaak ontstaan door een (hele) lange periode van stress, verdriet, ongenoegen of gewoon niet gelukkig zijn. Ik heb geleerd vanuit mijn onderzoek naar de toedracht van deze burn-out gerelateerde ziekte gevallen dat het heel simpel een kwestie is van teveel energie gebruiken en te weinig energie verkrijgen. Klinkt natuurlijk logsich. Als je meer geld uitgeeft als dat er binnenkomt en dit structureel volhoud ga je falliet, als je meer eet dan je verbrand en dit structureel volhoud kom je aan en raak je op den duur veel en veel te zwaar. Dus met de geeft is dit ook zo, je raakt overbelast. De kunst is dus om te zorgen dat minstens 1 het ander overtreft, of beide in balans zijn. In mijn geval is gelukkig mijn leven naast mijn baan zo enorm fijn op dit moment, dat alle energie die ik daarvan krijg mijlen boven het energie gebruik van mijn baan uit komen. Dit maakt dat ik dingen los kan laten die niet goed gaan op mijn werk en daardoor er dus minder hinder aan ondervind. In ieder geval alleen op mijn werk en nauwelijks daarbuiten.

Wat ik merkte was dat als ik morgen 50.000 euro tot mijn beschikking zou hebben, veel van mijn obstakels hiermee weg zouden worden genomen. Ik zou bijvoorbeeld lange tijd niet hoeven werken en meer kunnen reizen en d.m.v. verblijf en vrijwilligers werk in ''goedkopere'' landen dit lange tijd kunnen volhouden. Helaas zou er nog een nulletje extra nodig zijn dan wel 2 om dit levenslang vol te houden. Toch, ondanks dat geld niet gelukkig maakt op het gebied van gezondheid en liefde lijkt het mij zo enorm fijn om die druk die je soms moet blijven aanvaarden van andere mensen hiermee weg te kunnen nemen. Bij een baan gewoon ontslag te kunnen nemen als het je leven negatief beinvloed en wel zien wanneer je weer nieuw werk vind. Je even een tijdje op jezelf kan concentreren of gewoon even je omgeving te veranderen voor een nog niet bekende periode en je zicht op dingen hierdoor te verbeteren. Dit alles kan vaak door voldoende geld, helaas zou ik bijna zeggen.

Sommige mensen nemen in mijn ogen het leven veel TE serieus. Zij kunnen zich weken druk maken over iets materialistisch of een opmerking van iemand die eigenlijk helemaal niet dichtbij hen staat. Ik heb gelukkig geleerd hier een gepaste afstand van te bewaren. Dit heeft mij enorm geholpen

Sinds een aantal weken volg ik @tjeerd_lefgozer op instagram. Ik ken tjeerd van rond de 10 jaar geleden toen ik uitzendwerk deed voor Adecco. Ik werkte bij Cirque du Soleil wat 1 van de weinige jobs is die ik echt enorm leuk vond.  Tjeerd is erg gedreven en naar mijn inziens goed en betrokken in zijn werk. Jarenlang hebben we geen contact gehad en opeens kwam ik hem via Linked-In weer tegen. Ik begon hem te volgen toen ik zag dat hij bezig was met het nemen van een sabbatical. Iets waar ik eigenlijk mijn hele leven al van droom, maar altijd het feit dat ik een goede baan had mij heeft tegengehouden. Tjeerd schrijft een blog op www.tjeerdschiphorst.nl, maakt vlogs en post veel op instagram over o.a. het doen wat je wil en de controle nemen over je eigen leven. Dit is zo inspirerend! Ik merk dat dit iets is waar ik al zolang mee loop maar nooit het gevoel had dat meerdere mensen dezelfde gedachtes hadden als ik. Blijkt, dus wel!

Nog een grote inspiratie is Cynthia Houben. Zij is influencer op YouTube en Instagram en eigenaar van Gymjunkies. Samen met haar vriend heeft zij onlangs een hele mooie lange reis door Azie gemaakt, begeleid ze mensen die graag willen afvallen met haar voedingsplannen en maakt zij video's waar zij o.a. haar overwonnen depressie en manier van positiviteit aantrekken bespreekt. Zij is enorm fijn om naar te luisteren en een echte motivatie. Veel dingen vind ik herkenbaar in haar verhalen en daardoor enorm inspirerend.

Onlangs kom ik steeds dichter bij het punt dat ik mijzelf meer gun en juist meer de positieve credits geef dan de negatieve. Ook gun ik mezelf meer rust. Waar ik vroeger mezelf al lui vond als ik een halve dag niet aan het werk was en meer sliep dan het absolute nodige gun ik mijzelf nu vaak meer vrije tijd. Neem ik zomaar een dag vrij en meld ik mij ziek op het moment dat ik merk dat mijn gezondheid even te wensen overlaat. Dat wil niet zeggen dat ik bij elke nies de handdoek in de ring gooi en een week thuis blijf. Maar ik heb wel degelijk geleerd beter naar mijn lichaam te luisteren. Ik merk dat als je beter voor je lichaam zorgt, je lichaam ook beter voor jou gaat zorgen, het meer kan en wil doen en tegelijk ook meer eigen gaat voelen. Een voorbeeld hiervan is dat ik 6 januari weer opnieuw de strijd ben aan gegaan tegen de eeuwige laatste 10 kilo die ik al 2,5 zo graag wil verliezen. Mijn lichaam voelt zich heel comfortabel in het gewicht wat ik nu heb (80kilo) en laat dus niet makkelijk meer gewicht gaan. Toen ik voor de zoveelste keer dus op de 80 kilo strande en mezelf hier zo voor op mijn kop gaf dacht ik voor het eerst, nu is het genoeg. Ik laat de mooie momenten in het leven zo enorm overschaduwen door dat stomme getal op de weegschaal, dit kan niet langer zo. In plaats van elke week mezelf teleur te stellen besloot ik even afstand te nemen van de weegschaal, ik weeg nogsteeds elke ochtend (ik weet het dat is niet goed maar dat is een andere discussie) maar puur voor mijn eigen gemoedsrust. Ondanks dat ik het afvallen los had gelaten had ik niet de ambitie om aan te komen natuurlijk, zodoende. Ik besloot meer eiwitten te gaan eten en bedacht zelf dat ik rond de 120 gram eiwitten tegenover de helft (60 gram) koolhydraten ging eten. Tegens bedacht ik een shake van brinta, eiwitpoeder en gebroken lijnzaad die ik elke dag moet nemen om mijn spijsverterering (lees: darmen) op gang te houden. Dit begon te werken. Ik had geen tot weinig last meer van buikpijn en voelde me energiek en fit. Ondanks dat mijn calorienbudget 350 kcal hoger was dan mijn dieet begon ik na een paar weken stabiel blijven weer heel langzaam af te vallen. Maar belangrijker nog, mijn lichaam begon zich te vormen naar het beeld waar ik al een tijdje de ambitie toe had. Mijn heupen werden gevormder, mijn billen ronden en mijn armen slanker. Wat uiteindelijk het resultaat hiervan gaat zijn weet ik niet, of ik mijn streefgewicht van 70 kilo uiteindelijk hiermee ga halen, geen idee. Maar wat ik wel weet is dat ik mij lichamelijk nog nooit zo goed gevoeld heb. Als ik einde van de dag merk dat mijn lichaam nog voeding nodig heeft eet ik nog iets, verantwoord en hoog in eiwitten, maar ik gun het mezelf. 

Dit alles wat ik zojuist verteld heb schrijf ik op omdat ik tot de ontdekking ben gekomen dat het leven 1 grote ontdekkingstocht is. Wat je 10 jaar geleden niet wist weet je nu misschien wel en wat je nu niet weet komt misschien wel ineens heel duidelijk in beeld over een aantal jaar. Het aller belangrijkste is dat we goed naar onzelf luisteren, ons lichaam en onze geest en het geven wat het nodig heeft. 

Ik kan de blogs en vlogs van Cynthia en Tjeerd enorm aanraden voor een ieder die wel wat extra positiviteit kan gebruiken in het dagelijks leven in ieder geval.

Komend weekend ga ik weer doen wat ik het allerliefste doe, op een klein reisje, gevolgd door een grotere reis naar Bali 2 weken later. Hier meer over op mijn ''travel'' pagina.

Hard werken zal ik altijd blijven doen, zolang ik doelen heb die financiele middelen vereisen. Maar ik let meer op mezelf, gun mezelf meer en hierdoor merk ik dat ik een gelukkiger mens ben.

Ik ben emotioneel stabiler en ondanks dat ik nogsteeds soms enorm gefrustreerd kan raken zie ik alles in een beter perspectief, en kan ik negatieve mensen die mijn leven niet mooier willen maken weren.

De dochter van een hele goede lieve collega zij ooit, ik zet gewoon een liftmuziekje op in mijn hoofd, en dit is en zal mij altijd bij blijven, en toepassen;)

Stay Tuned, To be Continued...