Leven zoals ik het zie...

21. jun, 2019

Vandaag en de laatste tijd moest ik denken aan de uitspraak, ''het zijn de kleine dingen die het doen''.

Tegenwoordig hoor ik deze uitspraak vaker en ik moet zeggen dat ik er zelf ook steeds meer zo over denk. Ik merk dat de minst opvallende dingen mijn dag en soms zelfs week enorm kunnen beinvloeden. Zo erg zelfs dat je je moet gaan afvragen of die ''kleine dingen'' wel echt zo ''klein'' zijn.

Voorbeeld: Wanneer ik sochtends een fijne rit naar mijn werk heb, de zon schijnt, ik kan lekker doorrijden en niemand heeft me onderweg afgesneden in het verkeer. Ik ben niks vergeten van huis mee te nemen etc etc. Dit kan mijn hele dag maken. Het zorgt dat ik meer energie heb en dat ik alles beter aan kan. Zo kan de dag een opeenstapeling worden van positieve ''kleine dingen'' die samen iets groots vormen. Om daar verder op in te gaan merk ik dat die stemming die voort komt uit die ''kleine dingen'' kan zorgen voor grote verschillen. Je kan dan denken aan dat je meer energie heb om je werk goed en optijd te doen. Maar ook dat je misschien net even iets langer je mond kan houden tijdens dat verschrikkelijke overleg, of die irritante collega. Dit kan weer leiden tot opbouwende situaties. Ik besef mij dat dit misschien wat zweferig en ver gezocht klink als je het zo leest, maar toch ervaar ik dit de laatste tijd erg vaak bij mijzelf en andere om mij heen. 

Dit geeft mij extra motivatie om wat aardiger te zijn voor de mensen om mij heen. Mensen in mijn directe omgeving, mijn vriend, familie en collega's die ik op dagelijkse basis zie, maar ook vreemde mensen als de cassiere in de supermarkt of een willekeurig iemand in het verkeer. Laat eens iemand voorgaan in het verkeer, maak een extra cracker voor een collega, of hij/zij het nou perse verdiend of niet, en stel je eens wat gezelliger op tegenover personeel in een winkel, restaurant, ziekenhuis of wat dan ook. Het kan iemand zijn/haar dag enorm beinvloeden als je het mij vraagt en als je eerlijk bent, wat kost het nu helemaal?

Naast dit gegeven denk ik ook dat mensen zich soms niet realiseren hoe een kleine misschien niet enorm bijzondere daad voor 1 persoon, life changing kan zijn voor een ander. Wat het in mijn ogen voor de 1ste persoon ook life changing maakt. Want wat is nou mooier dan iemand zijn leven te veranderen met iets wat voor jou misschien niet veel moeite heeft gekost. Dit kan zijn om wat vaker bij je ouders of grootouders langs te gaan, of misschien wel als vrijwilliger wat leuks te doen met oudere uit een bejaarden tehuis? Maar ook om bijvoorbeeld oude baby en kinderkleding te doneren aan iemand die het misschien wat minder breed heeft. Ik merk aan mezelf door daar meer over na te denken en hopelijk in de toekomst steeds meer te kunnen doen dat ik er een blijer mens van word. Een completer mens ook. En uiteindelijk word het dan toch een beetje een actie voor jezelf. Want gelukkige mensen steken hun middelvinger niet op in het verkeer of toeteren op de vroege ochtend als iemand even midden op de weg een kind uit de auto zet bij school. Gelukkige mensen zetten nog even de radio wat harder, doen hun raampje open en kijken nog maar even lekker naar buiten voor ze weer 8 uur binnen mogen doorbrengen op werk. Ik zou hier nog uren over door kunnen gaan maar ik denk dat mijn boodschap duidelijk is :)

Je schrijft geschiedenis door wat aardiger te zijn voor een ander en daardoor indirect voor jezelf.

#Doeslief #BeNice

 

Stay Tuned.... To be Continued....

3. mrt, 2019

In 1 van mijn vorige verhalen vertelde ik al dat ik de laatste tijd veel te maken kreeg met keuzes. Twijfel komt dan vanzelf ook om de hoek kijken.

Sinds een aantal weken ben ik bij mijn vriend ingetrokken. We gaan het komende jaar mijn huis verbouwen om er vervolgens samen te gaan wonen. Het moet ons waren droomhuis worden en bijna alles word nieuw leven in geblazen. Een huis van ons samen. Dat was mijn enige voorwaarde om samen te gaan wonen. Ik heb al 2x eerder samengewoond maar altijd met mijn vriend in mijn huis. Het voelde ook nooit als een plek van ons samen, en dat moet nu wel!

Bij mij werkt het altijd zo dat als ik in een nieuwe omgeving ben, zoals dat bijvoorbeeld ook met reizen is, dat ik dan veel ga nadenken, helder ga nadenken, en vaak ook op goede ideeen en beslissingen kom. Dit heb ik nu ook. Ik had dat niet verwacht maar kennelijk werkt het zo. 

Over een kleine 2 maanden word ik 30. 30 jaar. Een leeftijd die altijd als een soort mijlpaal in mijn vooruitzichten lag. Een leeftijd waarop ik plande een hele hoop dingen bereikt te hebben. Veel van deze dingen heb ik nog niet bereikt, maar ook een hoop dingen heb ik wel bereikt terwijl ik die niet verwacht of gepland had.Toch gaat de vraag dan weer aan mij knagen. Leef ik mijn leven wel op de juiste manier. Verspil ik geen tijd met een levensstijl die mij niet op mijn gelukkigst maak. Werk ik te veel, zou ik mijn geld anders moeten besteden? etc. etc. Deze vragen spoken langzaam maar veel door mijn hoofd. 

Omdat ik vaak beter kan nadenken als ik dingen opschrijf, lijstjes maak, of erger excel sheets, ben ik dat nu dan ook gaan doen. Het scheelt dat ik vaak snachts werk waardoor ik hier tijd voor heb maar ook gelegenheid.

Mijn keuzes voor 2019 zijn;

- Ga ik doorgroeien als ondernemer of blijven waar ik nu ben

- Wil ik uiteindelijk 100% ondernemer worden dus liever toch ook in loondienst blijven vanwege de zekerheden die hiermee gepaard gaan.

-Wil ik nu nog een opleiding HBO gaan doen, en ten kostte van wat allemaal wel niet?

- Moet ik ondanks dat er al een tijdje geen verbetering in zit, toch doorgaan met mijn streven naar een lichaamsgewicht van 70kg of moet ik gewoon blij zijn met wat ik nu heb en genieten. Als ik nog meer wil afvallen moet ik extreem streng met eten en trainen zijn. Daar ben ik wel achter. Maar met mijn drukke en onregelmatige levensstijl is dit lastig en eigenlijk niet te combineren, wat mij bij mijn volgende vraag brengt.

- Werk ik te veel? Wat wil ik nog, wat kost dat, ten kostte van wat wil ik dat bereiken? Al jaren reken ik mezelf suf en kijk ik wat ik verdien, wat ik zou kunnen verdienen, of wat ik nog zou verdienen als ik minder zou werken. 

Omdat we gaan verbouwen komen er natuurlijk een hoop verwachtte kosten kijken. We willen alles precies zoals we het willen en proberen niet teveel op de kleintjes te letten als dit betekend dat we voor een versie moeten gaan waar we minder tevreden mee zijn. Gelukkig heb ik een vriend die financieel net zo zelfstandig en voorbereid is als ik. Eigenlijk meer dan ik. Dit geeft veel rust, ik hoef alleen aan mijn eigen deel te denken en mij niet zorgen hoeven maken over ook zijn inbreng. We beginnen met de keuken, een grote klus die veel geld gaat kosten. Minder werken zit er dus voorlopig niet in als we dit voor de kerst willen afronden. Gelukkig kunnen we ook heel veel andere dingen doen die niet zoveel geld kosten. Verf afkrabben bijvoorbeeld.

Toch denk ik wel eens, moet ik er niet gewoon mee stoppen. De nachten die ik van huis ben en niet lekker samen met mijn vriend kan slapen. De avonden dat ik extra vroeg in slaap val omdat ik een nacht heb overgeslagen. De weekenden die nooit helemaal vrij zijn maar altijd wel met een dienstje of 2 hier en daar voor een paar honderd euro extra. Toch hou ik van de vrijheid die de extra financiele ruimte mij geeft. Op elk gebied. Ik kan meer. Reizen, uitstapjes, beauty behandelingen, en dus ook de verbouwing.

Toch is 2019 wat mij betreft voorgenomen als the final countdown. Dat wil zeggen, hopelijk heb ik mijn financiele en tevens materialistische doelen wel bereikt einde van dit jaar. Zoals het ernaar uit ziet gaat dat wel lukken, al zal ik dus nog even een jaartje vol moeten houden. Dit vind ik moeilijk, omdat ik meer ben gaan geven om de tijd die ik met mijn dierbaren doorbreng en dit er vaak door mijn vele werken niet of nauwelijks in zit. Waardoor die twijfel dus ontstaat. Doe ik hier wel goed aan.

Lange tijd lagen mijn doelen in tijdbestekken van 2 of 3 jaar van het heden. Nu liggen ze bijna binnen armlengte afstand. Ik kan ze bijna aanraken. Dit voelt wel heel goed.

Hopelijk weet ik in 2020 mijn werkuren per week met minimaal 25% te verminderen, zoals ik al gedaan heb toen ik eind 2017 Kenneth leerde kennen. Hij heeft een hele goede invloed op mij en maakt mij absoluut gelukkig. Maar daardoor ook kwestbaar. Vroeger had ik niet zoveel te verliezen. Tijd was maar tijd. Niet iets waar ik overnadacht hoe het te besteden, of bang was dat ik er niet genoeg van zou hebben. Ik was zelfs niet eens bang om dood te gaan.

De liefde heeft mij vele angsten gebracht.

- dood

- tijd

- ziekte

en ga zo maar door. Dingen waar ik vroeger nooit bang voor was.

Toch denk ik dat ik vanavond weer een aantal beslissingen heb kunnen nemen en vragen voor mezelf heb kunnen beantwoorden.

- Ik wil voorlopig even blij zijn met mijn lichaam zoals het is. Ik neem bindweefselmassages en cupping behandelingen om mijn buik, benen en billen er zo strak mogelijk uit te laten zien. Ik sport elke ochtend dat het kan om 7:00 uur 45 minuten voordat ik naar mijn werk ga om fit te blijven en eventueel wat sterker en strakker te worden. Ik let op mijn eten zonder dit obsessief te blijven tracken. Ik sta niet meer elke ochtend op de weegschaal en elke 4 weken progressie foto's te maken. Mijn streefgewicht van 70 kilo komt er, ooit, maar voor nu moet ik mijzelf blijven vertellen dat ik tevreden moet zijn nu. Ik heb een lichaam wat mij weinig tot nauwelijks in de steek laat, gezond is, en mij best intense dingen laat doen. Daar ben ik dankbaar voor. Zodra ik mijn lichaam die dingen wat minder laat doen, kan ik het weer vragen wat af te vallen, hopelijk 2020?

- Ik wil meer tijd spenderen met mijn dierbaren, maar niet ten koste van mijn andere doelen. Daardoor neem ik wel makkelijker vrij als een collega vraagt of iemand nog een dienst over heeft of ik simpelweg mijn beschikbaarheid op geef voor de volgende maand. Iets waar ik op de dag zelf dan heel erg dankbaar voor ben. Tegelijk probeer ik wel voldoende te werken om snel en stabiel dichterbij mijn doelen te komen. Wetende dat zodra ik deze bereikt heb, een hoop meer rust in mijn leven zal ontstaan. De archiefkast aan doelen die ik ooit had is nog maar een handje vol. En de afstand van jaren en mijlenver is beperkt tot iets langer als een armlengte afstand.

- Ik wil een thuis. Een plek waar ik veel ben en hopelijk ook meer zal zijn. Een plek wat ik ''ons'' huis kan noemen en dit ook echt zo voelt. Een thuis geven aan mijn geliefde, en daar alles aan doen omdat zo mooi mogelijk te houden voor ons. Een plek waar we mee de toekomst in kunnen, met ruimte voor meer liefde.

- Het proberen te creeeren van semi-passief of passief inkomen, waardoor ik met de zelfde inkomsten meer thuis kan zijn en tijd kan doorbrengen met mijn dierbaren.

- de Dam tot Dam wandeltocht van 42 km wandelen, als voorbereiding op de nijmeegse vierdaagse van 2020.

- Meer denken waar ik op kan besparen als hoe ik meer geld kan maken, linksom of rechtsom zullen we maar zeggen.

Ik hoop dat ik einde van dit jaar kan vertellen dat het merendeel van deze voornemens goed zijn gekomen.

Stay Tuned... To be Continued...

17. nov, 2018

Sinds 10 dagen is mijn vriend 1 maand van huis. Hij is met 2 vrienden backpacken in Thailand. Super gaaf, ik ben absoluut jaloers en vind het super voor hem dat hij deze reis maakt! Reizen is voedzaam voor de ziel, daar geloof ik heilig in. Het maakt je meer compleet als mens en ook zeker een beter mens. 

Wat mij echter opvalt sinds hij weg is, is dat mensen mij zeggen  dat het knap van mij is dat ik hem laat gaan. Of mij de vraag stellen of hij dit al geboekt had voordat wij een relatie kregen. Beide vragen vind ik opmerkelijk en daardoor interessant. Dit gaf mij nieuwe stof om over te schrijven, vandaar dus deze blog.

Zoals al eens eerder in mijn blogs vermeld vind ik niet dat je een ander mens, zeker niet een mens waar je om geeft, moet beperking in zijn of haar leven. Mensen hebben maar 1 leven en elke minuut van elke dag is uniek en komt nooit meer terug. Hoe kun je van iemand verwachten dat die persoon jou daar zeggenschap over gaat geven? Over wil geven? Er is niks meer waardevol dan tijd, en daardoor dus ook geen groter geschenkt dan iemand zijn/haar tijd. Dat gezegd hebbende vind een groot gedeelte van de mensen dus dat je in mijn geval je partner kan verbieden 1 maand op vakantie te gaan met 2 vrienden. Sterker nog, ze vinden het de meest voor de hand liggende weg. Hierdoor ben ik gaan nadenken... Ik kom hier later op terug, eerst even dit...

Een aantal jaar geleden kwam het eerste boek van de triologie Fifty Shades of Grey, Vijftig Tinten Grijs' uit. De reacties waren uiteenlopend, echter was een overgroot deel van de vrouwen en soms ook mannen het met elkaar eens, (of durven niet voor hun ware aard uit te komen en doen alsof ze het met de meerderheid eens zijn) een persoon de macht geven over wat je dagelijks eet, drinkt, wanneer je slaapt, waar en hoe je slaapt, hoevaak je aan sport doet en wanneer en nog meer van dat soort dagelijks bezigheden laat bepalen is onleefbaar en absoluut niet normaal of doorgaans om nog maar de zwijgen van geaccepteerd. Het word ouderwets en achterhaald genoemd. Maar is dit wel zo abnormaal? Doen de merendeel van de mensen dit nu juist allemaal, maar dan niet met de ogenschijnlijk kleine dagelijkse dingen maar juist met de grote levenbepalende dingen. En is dit eigenlijk niet veel heftiger en meer beklemmend dan bij een SM/SD/OD relatie? Mensen vinden het kennelijk normaal om voor hun partner te mogen beslissen of hij of zij zonder hen op vakantie gaat, hoevaak hij of zij van huis is savonds, of snachts, hoeveel uur die persoon werkt en ga zo maar door. In mijn ogen is 1 maand backpacken in dit geval een grote beslissing. Een levensveranderende gebeurtenis die uniek is en iemand altijd zal bijblijven. Is het niet zo dat als ik bepalen mag of mijn vriend dit mag of niet dat ik dan eigenlijk de regie neem over zijn leven, zijn ontwikkeling en zijn toekomst? En wat geeft mij dat recht, het feit dat hij van mij houd en ik van hem? We hebben dus vastgesteld dat de relatie tussen een dominant en onderdanig persoon in de regel word afgeschilderd als afwijkend en onbegrepen is door het merendeel van de mensen of in ieder geval net gedaan word alsof. En dat het mogen bepalen van een ander zijn of haar keuzes in een ´gelijkwaardige´ relatie heeft normaal word beschouwd in de regel. 

In een goed functionerende relatie, gelijkwaardig of niet, geldt over het algemeen het hoofddoel dat beide partijen hier gelukkiger van worden. In een goede SM/SD/OD relatie word ook de groei en ontwikkeling van beide personen die uit de relatie voort komt enorm centraal gezet. Beide partijen vinden het belangrijk dat er progressie zit in de ander zijn leefsituatie, persoonlijkheid en andere zaken. Natuurlijk is dit ook een heel belangrijk onderdeel van een ´normale´relatie. Maar waarom blijven we dan toch doorgaan met beperken van onze geliefdes en ze grenzen op te leggen die ze prima zelf zouden moeten kunnen stellen.

Wat zou meer waarde hebben. Een persoon die alle vrijheid heeft om zelf te kiezen maar alsnog de afslag neemt die naar jou leid, of die jij ook genomen heb, of die tot jou lijd? Of de persoon die opgetild en vastgebonden of aan de haren word meegesleurd het pad op wat de ander heeft gekozen, of erger nog, waarbij de andere afslag niet eens bekend word gemaakt?

In mijn ogen heeft het meerendeel van de mensen in een relatie een verkapte, maar niet tot z´n recht komende  SM/SD/OD relatie met zijn of haar partner, echter waar de macht continue word overgegooid, maar daardoor nooit 2 tegelijk aan de macht zijn, maar er dus ook geen duidelijke leider is, geen duidelijk doel is, en er vaak geen gezamelijke wegen worden bewandeld.

Nu hoor ik je waarschijnlijk denken, maar bij een  SM/SD/OD relatie liggen de machten zeker niet gelijk. Hoe kun je dan denken dat dit toch anders is als de veel voorkomende relatie in onze maatschappij die we niet  SM/SD/OD noemen? Dit zal ik uitleggen.

Bij een SM/SD/OD relatie is er altijd duidelijk wie de leider is, en wie de volger is. Is er duidelijk daardoor wie de verantwoordelijke is en wie de ondergeschikte is. Hierdoor ook wie voor wie zorgt en op welk dan wel precies. Kortom, zaken zijn duidelijk. Hierdoor zijn de discussies minder aan de orde van de dag, maar word vooral door beide partijen het geluk van de andere partij voorop gesteld, waardoor het eigen geluk ook stijgt. Je maakt immers elkaar gelukkig en heb daar je prioriteit van gemaakt. De dominante partij is volledig verantwoordelijk voor de veiligheid, het welzijn en het voorzien van andere behoeftes van de onderliggende partij, denk aan het eerder genoemde inregelen van voeding, beweging, slaap etc. Dat kan iemand alleen maar bepalen  wanneer die persoon daar ook verantwoordelijkheidsgevoel over heeft. De onderliggende partij voorziet echter de dominante partij van alle middelen die hij of zij nodig heeft om deze grote verantwoordelijkheid en taak te kunnen uitvoeren. Je voelt hem al, het is een cirkelm waar je in komt die onmogelijk kan worden doorbroken. 

Wat ik met deze blog wil zeggen is dat bijzondere manieren van doen vaak toch niet zo gek zijn en de manier waarop mensen bepaalde zaken bij vooroordeel al afkeuren vaak juist manieren zijn die ze zelf onbewust ook toepassen, alleen dan misschien net niet helemaal precies zo waardoor de werking uiteindelijk verloren gaat. 

25. sep, 2018

De laatste tijd werk ik vaak in mijn eentje een nachtdienst. Wat ik altijd fijn vind aan snachts werken is dat ik snachts de beste ideeen krijg. Of het nu gaat om simpele dingen als een halloween outfit of welke veranderingen ik aan mijn interieur wil doen of de wat diepere zaken. Over dat laatste denk ik vaak wel meerdere nachten over na. Snachts is het rustig, donker, en word ik over het algemeen niet afgeleid door andere mensen. Hierdoor kan ik beter nadenken en kom ik dus op meer ideeen en gedachten dan overdag.Dit liet mij een aantal dingen afvragen. Wat willen mensen nou eigenlijk?!

Om me heen zie ik veel dingen waar ik het niet mee eens ben. Bijvoorbeeld de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Als ik op Netflix een willekeurige ''feel good'' film opzet, gaat het 9 van de 10 keer over het accepteren van mensen zoals ze zijn.Je niet schamen voor jezelf of voor andere, en dat een vooroordeel vaak niet klopt. Waarom, als we dit zo ambieeren dat we zoveel films mee vullen, doen we dit dan toch vaak zelf niet.

Ikzelf ben in het verleden vaak verkeerd beoordeeld op het eerste gezicht. Mensen dachten bijvoorbeeld dat ik arrogant was, ik lachte weinig en keek mensen die ik niet kende op straat bijvoorbeeld nauwelijks aan. Echter was dit geen arrogantie maar onzekerheid. Mensen zien makkelijk eerst het slechte in zichzelf maar ook zeker in andere. Het voordeel voor mij hierin is wel dat ik hierdoor andere mensen anders ben gaan bekijken, benaderen en beoordelen. Ik kijk wat meer door de buitenkant heen, en hierdoor komt er vaak iets heel bijzonders naar boven.

Meestal speelt uiterlijk een grote rol in hoe wij iemand beoordelen en soms zelfs op hoeveel waarde we mensen schatten. Ik zag laatst een Netflix film, Nappily Ever After. Een film over een vrouw die altijd maar perfect wil zijn en gevonden wil worden. Als dat op een dag juist tegen haar werkt en ze haar vriend erdoor kwijt raakt gooid ze volledig het roer en en komt ze dichterbij zichzelf.Ironisch genoeg komt ze later in de film erachter dat ze voor sommige mensen nooit goed genoeg zal zijn, sommige mensen zich altijd zullen schamen voor haar als ze zichzelf is en sommige mensen haar accepteren wie of wat ze dan ook is. Ik herkende mijzelf enorm in de hoofdpersoon van deze film. Ik wil vaak met veel dingen perfect zijn of in ieder geval niet falen. Ik vind zelf snel dat ik gefaald heb en geef mezelf hier vaak enorm voor op mijn kop. Toch leer ik, naarmate ik ouder word, andere mensen leer kennen, en meer open sta voor mensen waardoor ze zich ook meer openstellen naar mij, dat niemand perfect is. Mensen hun leven zijn niet perfect. Elke vrouw valt wel eens in slaap met haar make up er nog op, wast een dag te laat haar haar waardoor het er vettig uitziet. Elke man verliest wel eens zijn baan, of vergeet wel eens een verjaardag of jubileum van zijn vrouw of moeder. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als we meer mensen durven zijn en minder perfect zouden we denk ik een stuk gelukkiger zijn. Als je dit van jezelf namelijk kan accepteren, kunnen andere dit ook van elkaar accepteren. In deze tijd met facebook en instagram en allerlei andere soorten sociale media zien we vaak alleen maar de glamour en de shine van mensen. Mooie foto's van fitte lichamen, zonder vlekjes, ongewenst haar of droge plekken. Gelukkige stelletjes die op elke foto van oor tot oor lachen of romantisch elkaar in de ogen kijken. Prachtige wereldreizen van mensen die de mooiste plekjes op foto zetten en posten. Maar wat gebeurd er tussen die foto's door? Wat gebeurt er als die fitte lichamen even een periode geen motivatie hebben en even een paar kilo vet aankomen en spieren verliezen, of gewoon niet geposeerd staan maar normaal op de bus staan te wachten? Wat gebeurt er met die gelukkige stellen op die foto's wanneer er frustraties optreden en er ruzie ontstaat. Er verwachtingen niet worden nagekomen? Wat heeft iemand wel niet moeten doen om die mooie reis te maken? Misschien wel 10 jaar op water en brood (overdreven maar je snapt mijn punt) moeten leven om nu eindelijk 1 jaar de wereld over te kunnen reizen. We zien vaak alleen de glamour en vormen daarvan een beeld in ons hoofd over hoe de periodes tussen de foto's er dan wel uit zal zien. Onlangs verteld een kennis van mij een stukje over een recente verleden. Ik hoorde de ongemaskeerde waarheid. Een verhaal waar ik stijl van achterover sloeg. Voordat ik dat verhaal kende geloofde ik ook in de glamour story die zo nauwkeurig op instagram in elkaar was gezet. Ik heb geregeld een gevoel van beneid gehad. Achteraf was het allemaal lang niet zo mooi als dat het eruit zag, en bedacht ik me opeens dat ik me sommige momenten gewoon ongelukkiger heb gevoelt omdat ik dacht dat ik iets niet had wat ik een ander wel zag hebben, maar dacht niet te kunnen krijgen. Omdat ik bij deze persoon verder heb gekeken dan alleen de buitenkant en open sta voor alles wat deze persoon mij te vertellen heeft, kreeg ik de luxe om de realistische kant van het verhaal te zien. Het vertrouwen tussen mij en deze persoon is heel erg hoog en daarom was het ook mooi dat juist deze persoon mij deze reality check kon geven en mij zo geholpen heeft weer wat minder te vergelijken met mensen om mij heen, maar tevreden te zijn met wat ik heb, vanuit mezelf, en niet het naast een ander zijn/haar leven te leggen en te kijken wie het beter voor elkaar heeft. Achter gesloten deuren valt vaak niet te kijken.

Ik beschouw het feit dat ik door mijn verleden en de manier waarop mensen mij in het verleden hebben benaderd en behandeld anders ben gaan kijken dan de meeste mensen als een enorme rijkdom. Wanneer iemand mij zegt dat iemand oppervlakkig is, of zelfingenomen, wil ik dit altijd eerst met mijn eigenlijk ogen zien. Vaak, wanneer ik de kans krijg mij in die persoon te verdiepen,komt er een hele andere persoonlijkheid naar boven als dat mensen op het eerste gezicht hadden gedacht. Hierdoor ontmoet ik zoveel mooie mensen, maar hebben mensen ook meer de neiging om zich bij mij open te stellen, en kan ik soms eindeloos lang praten over oppervlakkige maar ook diepzinnige dingen met mensen die ik eigenlijk (nog) helemaal niet zo goed ken. 

Hierdoor klagen mensen vaak ook tegen mij. Klagen over hun werk, hun school, ouders, vrienden, familie of partner. Volgens het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) noemde 88% van de volwassenen zich gelukkig. een kleine 3% is echt ongelukkig en 9% is neutraal. Echter moet je je afvragen of mensen gelukkig zijn met wat ze hebben, of in wat ze hebben. Wat ik hiermee bedoel is, dat mensen zich vaak niet afvragen of en hoe het ook anders kan. Mensen in een relatie vragen zich vaak niet af of ze gelukkiger zullen zijn zonder partner, terwijl mensen die single zijn zich vaak wel afvragen of ze gelukkig zijn met partner. Dit is eigenlijk ook zo met kinderen, huisdieren, een bepaald soort werk/baan etc etc etc. Een groot deel van de mensen vraagt het zich gewoon niet af en denken dan dat ze gelukkig zijn. Maar een klein groepje mensen, waaronder ikzelf, krijgen de luxe om te ervaren hoe het is om het op een andere manier te doen en kunnen zo goed bepalen wanneer ze het gelukkigste zijn. Om een voorbeeld voor mezelf te noemen, ik ben 5 jaar single geweest en ben nu weer 1 jaar in een relatie. Ik heb hiervan geleerd dat ik single heel erg gelukkig ben, en waarschijnlijk gelukkiger als in een relatie opzich. Echter ben ik met mijn vriend zo gelukkig dat het puur om hem is dat ik nu gelukkiger ben dan dat ik single zou zijn. Maar dit heeft niks te maken met of ik single ben of niet, maar alles met de persoon die mijn vriend is en wat hij daarmee toevoegd aan mijn leven. Het feit dat we er de naam ''relatie'' aan hebben gegeven, heeft mij niet per definitie gelukkiger gemaakt. Dat ik hem heb ontmoet, leren kennen, en zijn vriendin mag zijn, heeft mij wel gelukkiger gemaakt. Ik weet hierdoor ook dat ik geen relatie nodig heb om gelukkig te zijn, maar gewoon lieve en fijne mensen in het algemeen om me heen. 

Wat mij opvalt bij mensen in een relatie is dat ze elkaar voordurend limieten, grensen en beperkingen opleggen. Quotes als '' Oh dat moet die van mij niet proberen'' of ''dat zou ik echt niet toestaan'' zijn aan de orde van de dag. Maar waarom is het, dat we compleet vreemde mensen of mensen die verder van ons afstaan emotioneel zoals een buurman of buurvrouw niet beperken in hun wensen maar wel de mensen waar we het meest van houden? Waarom willen we mensen beperken in zaken waar ze heel gelukkig van zullen worden. Dit is een ruim begrip en kun je op veel verschillende manieren interpeteren. Ikzelf zal mijn vriend nooit iets verbieden o.i.d. hij mag van mij alles want hij is een volwassen man die mijn toestemming nooit nodig zal hebben voor keuzes die hij voor zichzelf maakt. Wat ik belangrijk vind is dat hij mijn mening wellicht wel laat meespelen in zijn beslissing, maar dat dit dan vanuit hemzelf komt. Als hij aangeeft ietsgraag te willen, en ik spreek mij uit naar hem dat ik dit niet fijn zou vinden o.i.d. dan is het aan hem of hij dat gegeven meeneemt in zijn keuze en overweging om het wel of niet te doen. Als hij uiteindelijk de keuze maakt mijn mening hier niet in mee te nemen maar zijn eigen beslissing te maken kiest hij voor zijn geluk, en dat kun je iemand natuurlijk nooit kwalijk nemen. Vaak verwachten we van mensen wel dat ze het geluk van de ander voorop zetten, maar hoe kun je iemand gelukkig maken als je zelf niet gelukkig bent? Ik heb het hier niet over een keer naar een film gaan voor je partner die je zelf helemaal niet leuk vind, of dat jullie naar de vakantiebestemming gaan die misschien niet helemaal je voorkeur had. Die compromissen moet je maken in een relatie. Maar als je zelf geen kinderen wil, en er echt minder gelukkig van word, moet je dan toch maar akkoord gaan met kinderen omdat je partner er gelukkiger van word? Als je echt ongelukkiger word van het feit dat jullie gaan verhuizen naar het geboortedorp van je partner, moet je dan maar meegaan omdat je partner daar gelukkiger van word? Toch zouden we wat flexibeler om moeten gaan met wat we ''toestaan'' van onze partner. Als hij een maand op vakantie wil met vrienden, of onverwacht een avond of weekend weg gaat heeft hij mijn toestemming daar niet voor nodig. Echter is dat in veel relaties niet het geval. Mannen en vrouwen die, terwijl ze in een relatie zitten, niet met hun eigen familie, vrienden of misschien wel alleen op vakantie ''mogen'' van hun partner. Maar waarom zou je dat verbieden, terwijl de gene waar je van houd hier blij en gelukkig van word? Het antwoord op deze vraag zal ik misschien nooit krijgen, maar ik denk wel dat we allemaal de mensen waar we om geven gelukkig willen maken en blij willen zien zijn. 

Daarom zou ik iedereen willen vragen, luister naar elkaar. Bekijk elkaar iets langer dan alleen maar dat dunne buitenkantje. Leef je in in de emoties van een ander. En denk soms misschien eens even hoe dit in een ''feel good'' film zou aflopen. Wanneer je partner naar je toekomt met een verzoek, wens of verlangen, word niet boos omdat dit misschien iets is waar je het niet mee eens bent, maar praat hierover. Probeer te begrijpen waarom hij of zij deze wens of verlangen heeft, en heb respect voor de hoeveelheid moed die het heeft gekost om erover te praten. Iemand die alles heeft wat hij of zij zou willen in het leven is een gelukkiger mens, en gelukkige mensen geven geluk door. Geven meer liefde door en zullen trouwer zijn dan wie dan ook. Puur omdat ze 100% zichzelf bij je kunnen zijn.

 

Stay Tuned... To be Continued...

22. sep, 2018

Afgelopen zondagavond hoorde ween hoop herrie beneden. Herrie die ik niet kon thuisbrengen. Toen ik beneden ging kijken kwam ik mijn kat Nero halverwege tegen, hij snelde in paniek de trap op. Ik kon zo snel niks aan hem zien. Hij schoot onder het bed waardoor ik dacht dat hij misschien een muis had ofzo. Zo reageert hij dan meestal. Maar helaas was het niet zo simpel. Zijn ene achterpoot hing bewegeloos achter hem aan en zijn andere zakte hij steeds doorheen. Zonder na te denken heb ik het kattenkoffertje gepakt en de dierenarts gebeld om langs te komen. Kenneth gaat met mij mee.

De dierenkliniek Hugo in Zwanenburg had kennelijk avond/weekend dienst. Eenmaal daar aangekomen hoop je maar dat het meevalt, uit de kom misschien of iets anders wat snel en makkelijk opgelost kan worden. Tijdens het wachten op de arts kwam er een stel binnen met een hond op hun arm, helemaal over de rooie. De man geeft aan dat de hond zojuist is gestopt met ademen. Ze brengen de mensen snel in een kamer maar een paar minuten later hoor ik een enorme verdrietige kreet van de vrouw. De hond is kennelijk overleden. Naar mate de tijd voorbij gaat komen we erachter dat de hond kennelijk is aangereden, verschrikkelijk, het verdriet van de vrouw is door haar stem door de muren heen te voelen en ik laat ook een aantal tranen hierdoor. Laat het met mijn kat alsjeblieft goedkomen. 

Eenmaal in de behandelkamer helpt een hele aardige arts ons verder. Hij ondezoekt nero. Hij geeft aan dat hij denkt aan een tumor, hernia of ontsteking. Ik blijf nog rustig maar zodra hij de kamer verlaat om te checken of ik morgen gelijk kan terugkomen voor verder onderzoek en scans word het me teveel. Niet weer die kanker snik ik naar Kenneth. De arts geeft aan dat hij de volgende dag een bloedtest en CT-scan van de rug wil doen. Ik stem in, ik ben al vanaf dat Nero 1 maand oud is een dierenziektekostenverzekering waardoor ik voor € 2500,- per jaar verzekerd ben. Ze mogen van mij alles doen wat nodig is. De arts geeft duidelijk aan dat het om € 500,- euro gaat voor de scan. Het interesseert me weinig wat het kost, het is mijn kat, mijn kind. Enigzins ontdaan door het nieuws dat het niet iets simpels is gaan we met Nero terug naar huis. De volgende ochtend breng ik hem om 8:30 uur terug naar de dierenarts waar hij de rest van de dag blijft. Hij krijgt een gasnarcose om de CT-scan te maken. Dit word wat duurder geven ze aan omdat er 2 scans gemaakt moeten worden. Wederom reageer ik met de reactie dat ze moeten doen wat ze moeten doen en dat dat niks uit maakt. Maandag aan het einde van de dag blijkt dat Nero een acute hernia heeft. Hierdoor is de stof die tussen de ruggenwervel zit ertussenvandaan en knelt dit zenuwen af. Hij moet hiervoor geopereerd worden. Dit gaat ongeveer € 1500,- euro kosten. Dit is natuurlijk een enorm bedrag maar alsnog laat ik weten dat dit geen probleem is. Mijn verzekering keert 80% van de gemaakte kosten uit, dus zelf kost het mij ook nog wel wat, maar je doet alles voor zo'n beestje. Woensdagochtend moet ik hem weer brengen, nuchter, al heeft hij niet eens gegeten van het eten wat ik sinds zondag voor hem had neergezet. Alleen 2x een vloeibare pijnstiller heb ik in zijn bekje gespoten.

Woensdagochtend breng ik hem langs voor de operatie. Hij zal aan het einde van de middag geopereerd worden maar als hij er de gehele dag is kan hij vast aan het infuus en rustig wennen aan dat hij geopereerd gaat worden. Op dit moment heb ik in mijn hoofd aan de ene kant al afscheid genomen van Nero, maar aan de andere kant hou je toch hoop. Ik heb toch een soort overlevingsmechanisme ontwikkels waardoor ik eigenlijk altijd van het slechtste uitga. Nu dus ook. Toch verteld iedereen dat ik hoop moet houden. Dit doe ik dan ook wel een beetje.

Laat in de middag komt Nero uit de operatie. De operatie is goed gegaan geeft de chirurg mij door de telefoon aan, echter kon hij tijdens de operatie zien dat hij echt een acute hernia had. Dit houd in dat het materiaal tussen de wervels met grote kracht ertussenuit geschoten is. Hierdoor is er ook een bloeding ontstaan en meer schade aan de zenuwen. Hierdoor word de kans dat het goed komt van 75% bij een norme hernia ineens onder de 40%. Het nieuws dat ik deze week misschien af moet gaan nemen van mijn kat komt steeds meer bij mij binnen. 

De komende 48 uur zijn kritiek en moeten echt verbetering laten zien in de motoriek en reactie op prikkels van het achter lichaam. Afwachten tot vrijdagmiddag dus. Tussendoor belt de kliniek elke dag even op om te laten weten hoe het met Nero gaat. Hij heeft een infuus met pijnbestrijding erin en heeft gelukkig eindelijk wat gegeten. Ze vragen of ik hem wil bezoeken. Dit was een optie die ik niet verwacht had, maar wil dit uiteraard graag. Eenmaal bij Nero aangekomen die middag word het wederom weer een stukje meer realiteit en slaat het steeds harder in mijn gezicht wat de vooruitzichten zijn. Ik hou nog wel een beetje hoop maar zijn achterlichaam geeft totaal geen reactie, zijn staart niet, en zijn poten niet.

Vrijdagmiddag ga ik eerder weg van mijn werk. Ik heb zojuist weer telefoon gehad van de kliniek en er zijn geen veranderingen opgetreden. Ik heb nog de optie van een rolstoel voor katten gevonden op internet maar helaas is dit al snel van de baan als ik hoor dat hij niet zelfstandig kan plassen. Ook legt de arts mij uit dat katten bedoeld zijn om niet alleen voor- en achteruit te gaan maar natuurlijk ook in de hoogte. Daar heeft ze natuurlijk ook wel een punt en ik schuif denkbeeldig de kattenrolstoel van de baan. Ik ga uit mijn werk langs Nero en sta een tijd huilend hem te aaien in zijn kooitje. Hij ligt er perfect bij en er word heel goed voor hem gezorgd, maar helaas mag al deze goeie zorgen het niet helpen. Ik besluit dat hij waarschijnlijk ingeslapen moet worden.

Zaterdag heb ik een enorm drukke dag en werk ik op Texel voor promotiewerk. Dit kan ik eigenlijk niet afzeggen. Savonds heb ik afgesproken met vriendinnen naar een show te gaan in Amsterdam. Jeetje wat een rot timing, maar dingen zoals dit komen nooit op een goed moment natuurlijk. Ik ben al heel erg dankbaar dat dit niet tijdens mijn vakantie is gebeurd. Ik denk echt dat ik was terug gevlogen met natuurlijk alle gevolgen van dien. Ik besluit samen met de arts dat als de situatie onveranderd blijft ik zondagochtend kom om Nero te laten inslapen. Zaterdag is voor mij gewoon echt niet mogelijk, hij heeft nu geen pijn, en ik wil dit op een rustige manier doen, tijd voor mijn emoties maken en dit gewoon rustig afsluiten.

Zondag 10:00 zal ik Nero laten inslapen. Het doet mij enorm pijn, vooral omdat een week geleden nog niks aan de hand was, hij nog maar net 9 jaar oud is, en nog zo een leven voor zich had. Helaas houd de natuur hier allemaal geen rekening mee. Ondanks dat ik mij geen leven voor kan stellen zonder dieren in mijn huis, heb ik wel besloten geen nieuwe dieren meer te nemen. Het verlies en de pijn die hierbij komt kijken is te ondragelijk. Gelukkig heb ik mijn lieve hond Quinty nog, maar die gaat nu ook zijn trouwe maatje missen die hij ook al zijn hele leven kent. Ook dat doet mij weer zeer als ik hem nu zo alleen zie zonder dierenvriendje. Ik hoop Quinty nog jaren bij me te mogen hebben, en dat ik enigzins van dit gebeuren bekom de komende tijd. 

Wennen doet het nooit en het blijft toch een onderdeel van je gezin. Met pijn in mijn hart schrijf ik dit stuk tekst maar tegelijkertijd geeft het me meer het gevoel dat ik het een plekje kan geven. Ik ga zaterdag nog even bij Nero langs uit mijn werk en zondag zal ik definitief afscheid van hem moeten nemen zoals het er nu uit ziet. Ik ben er letterlijk ziek van, maar het is wat het is.

Toen ik vrijdag eerder vertrok van mijn werk, lag er een grote ganzenveer op de mat bij de voordeur van het pand. Ik ben ooit eens bij een paragnost geweest (meer om hem zichzelf te bewijzen, ik ging er nogal blanco in) en die zij mij dat als je iemand verliest, je een papierenbootje, met veren die je in de periode daarvoor hem gevonden erin verzameld, op het water moet laten ergens en zo symbolisch de persoon, of in dit geval het dier, loslaat. Een stukje afsluiting. Ik vind dit een mooi idee, maar heb dit nooit gedaan omdat ik eigenlijk altijd wel zelfstandig herstelde. Door deze veer had ik wel even het gevoel dat dit een teken van mijn moeder was. Zonder al te zweverig te klinken geloof ik hier toch wel een beetje in. Een teken dat het goed is en misschien wel dat er toch iets is en dat zij Nero opwacht ofzo? Ik weet het niet. Ik denk dat geloof heel handig van pas kan komen op dit soort momenten en de pijn en het definitieve van de dood wat dragelijker maakt.

Ik ga je missen lieve Nero. Ik zal je nooit vervangen of vergeten en hoop dat ik je een goed leven gegeven heb in die 9 jaar dat je bij me bent geweest. Morgen en zondag nog een laatste keer knuffelen en dan laat ik je los van al het gedoe wat je de afgelopen week heb moeten doorstaan.Ik hou van je.