2. aug, 2016

De Dood....

Afgelopen week ben ik geconfronteerd met het overlijden van 2 jonge mensen in mijn indirecte omgeving.

1 van de mensen kende ik niet, maar een aantal van mijn facebook vrienden wel. De ander is een oud collega die ik weinig meer zag of sprak maar af en toe nog eens tegen kwam.

Kortom geen mensen die je direct echt mist in je dagelijks leven en dus ook niet echt een enorm gat slaan in je leven. Toch houd mij dit enorm bezig. Het zijn mensen van mijn leeftijd, iets ouder of iets jonger maar mijn generatie. Het vreemde is dat ik niet direct denk aan het feit dat zij zelf de rest van hun leven moeten missen maar ik denk vooral aan hun nabestaanden.

Beide zijn plotseling en niet door middel van een ziekte overleden. Uit respect voor de nabestaanden en omdat ik begrepen heb dat dat nogal gevoelig kan liggen bij mensen plaats ik geen doodsoorzaak of namen of geslacht. Toch zit ik bijna elk uur wel even af te dwalen naar deze mensen. Zo jong, zo vol met leven en passie! Nog zoveel te doen. Zeker Weten!

Maar ik denk vooral aan alle mensen die nu hartgebroken thuis zitten, kapot, omdat ze hun dierbare vriend, vriendin, dochter, zoon, collega of andere vorm van dierbare zijn verloren. Niet weten hoe hun leven verder moet nu. Ik heb al meerdere malen in mijn auto tranen gelaten omdat dit opeens toch best dichtbij komt. Natuurlijk elke dag overlijden mensen op verschrikkelijke manieren, te jong, soms ook te oud (ja in mijn ogen kun je ook te oud sterven, als je al 25 jaar je partner waar je 40 jaar mee getrouwd bent geweest heb overleefd en eigenlijk al 5 jaar zit te wachten tot de dood je komt halen bijvoorbeeld). 

Tot slot wil ik iedereen vragen, denk goed na over je leven en dat van je dierbaren. Heb geen angst maar handel wel met zorgvuldigheid. Je bent niet onsterfelijk! Hoe jong en fit je ook bent. 

Voor alle mensen die wij dagelijks moeten missen hoop ik dat er een plekje is waar ze nog op ons neerkijken en waar wij ze op den duur weer mogen ontmoeten.