22. aug, 2016

You can't always get what you want....

Onlangs ben ik weer eens wat meer gaan nadenken over wat ik nu eigenlijk wil, niet wil en echt wil najagen. Veel dingen zijn al lange tijd duidelijk maar over sommige dingen blijf je toch twijfelen, ik in ieder geval wel. Is datgene wat je graag zou willen het alle energie, teleurstelling en risico wel waard? Soms denk je van wel en dan kom je er later toch op terug niet waar?

De olympische spelen hebben dit eigenlijk een beetje aangewakkerd. Dit zijn allemaal mensen die het grootste deel van hun (volwassen) leven bezig zijn met een droom najagen, meedoen aan of zelfs winnen op de olympische spelen. Voor sommige sporters betekend dat zelfs dat alleen goud goed genoeg is, de rest telt simpelweg niet, het is alles of niks. Ik kan mij voorstellen dat het heel erg teleurstellend kan zijn als je ergens heel lang voor traint en veel dingen voor doet en laat en het pakt niet uit zoals je had gewilt, maar dit is niet alleen in sport zo, maar in alles in het leven wat mij betreft.

Je werkt hard voor een opleiding, baan of persoon. Of misschien wel voor een bepaald lichaam, of bepaalde mind-set of lifestyle. Elke dag leveren we prestaties waardoor we hopen morgen dichterbij ons doel te zijn.

Mijn doel is duidelijk op veel vlakken, zorgeloos financieel onafhankelijk zijn zodat ik genoeg kan doen wat ik leuk vind, in mijn geval vooral veel van de wereld zien. Andere mensen willen een groot gezin, een groot mooi huis, een carriere of iets anders. Misschien wil je het wel allemaal, maar in mijn ogen moet je soms accepteren dat niet alles voor iedereen is, hoe graag je dat ook wil, het is niet voor jou, accepteren en doorgaan is dan natuurlijk de mooiste remedie, maar dat is makkelijk gezegd, zeker voor een buitenstaander.

Ik moet zeggen dat ik de afgelopen jaren bijna alles wat ik niet heb, en waar ik ook niet echt dichterbij kom, heb weten te accepteren. 

Ik heb lang mijn best gedaan maatje 34 te krijgen, turns out, met de lifestyle die ik dan weer graag wil hebben is dat voor mijn lichaam niet haalbaar. Tuurlijk als je het echt wil en je hele leven ervoor bereid bent om te gooien zal het uiteindelijk wel gaan, maar dan heb je dus weer te accepteren dat andere dingen niet haalbaar zijn als je dat doel wil behalen.

Mijn lichaam is niet gemaakt om super slank te zijn, dit heb ik geaccepteerd, sindsdien let ik op maar eet ik ook echt gewoon lekker wat ik wil en wanneer ik dat wil. Sindsdien ben ik trots op mijn lichaam, niet perse om mijn postuur en kledingmaat maar meer omdat ik weet hoeveel het me WEL brengt en kan geven. Mijn blog heet LifeOfAWorkaholic, en dat ben ik. ik kan werken als een beest, weinig slapen, 36 uur op mijn benen staan, 48 uur wakker blijven, voordat ik omval en heb relatief weinig lichamelijke klachten. Ik heb geleerd mijn lichaam hier dankbaar voor te zijn, dit kan immers niet iedereen zomaar zeggen toch? Veel mensen, ook van mijn leeftijd of zelfs jonger hebben allerlei klachten, chronische ziektes, problemen aan hun spieren, gewrichten, slapenloosheid of mentale problemen waardoor ze zich niet kunnen ontplooien zoals ze zouden willen. Dit is mij goed bespaard gebleven wat mij betreft. 

Ditzelfde geld voor liefde en romantiek. Dit kun je niet afdwingen, maken of kopen. Dit overkomt je, zowel het komen als het gaan ervan. Mensen die mij kennen weten dat ik een overtuigd vrijgezel ben. ik ben erg happy in mijn single life, ik kan alles doen, wanneer en met wie dit wil doen. Heb geen jaloerse partner die misschien niet wil dat ik een vriendschap opbouw met een man, of vind dat ik die extra dienst niet moet gaan werken omdat we een dag samen moeten zijn. Dit geeft mij veel emotionele rijkdom. Natuurlijk blijf ik een mens en heb ook ik zeker momenten dat ik denk, wat zou het fijn zijn nu iemand te hebben of even met te knuffelen en gewoon samen mee te zijn, maar dit kun je niet sturen. Liefde kiest jou, of het kiest jou niet. 

Als ik om mij heen kijk, zie ik veel mensen waarbij de liefde ze inderdaad gekozen en gevonden heeft. Mensen die oprecht de liefde van hun leven gevonden hebben, elkaar gevonden hebben, hieraan kun je de liefde echt aflezen, al blijft het altijd een raadsel wat er achter gesloten plaatsvind natuurlijk, echt iemand kennen doe je natuurlijk nooit. Ik vind dit mooi om te zien.

Toch zie ik ook nog dagelijks mensen lopen waarvan je ziet dat in ieder geval 1 van de 2 doodongelukkig is, het ongeluk en verdriet en soms ook frustratie straalt ervanaf. Dit heeft denk ik veel te maken met de druk van de maatschappij om je ''soulmate'' te vinden. Dit lijkt een onoverkomelijke stap in het leven net als studeren en kinderen krijgen maar is in mijn ogen heel erg ouderwets. Studeren en kinderen krijgen is immers ook een keuze niet waar? (soms kan je niet kiezen of je gaat studeren of een kind krijgt uiteraard maar het willen is een keuze)

Waarom moet je de rest van je leven met 1 persoon doorbrengen? Waarom kun je niet gewoon afwijken van datgene wat de maatschappij je voorschrijft? sommige mensen doen dit natuurlijk wel, maar ik denk dat veel mensen de druk te groot vinden en niet zelf voldoende nadenken over wat ze gelukkig maakt. Het leven is te kort, denk goed na voordat je het weggeeft.

Voor mij is liefde en het bekende huisje, boompje, beestje verhaal heel lang een streven geweest, waarschijnlijk ook doordat dat toch een beetje zo ''hoort''. Het is niet zo zeer door mijn persoonlijkheid en karakter dat ik hier anders over ben gaan denken, maar meer door mijn ervaring met mensen in het algemeen.

Mensen die mij kennen weten dat ik een ieder accepteer voor wie en hoe hij of zij is, ik vind het leuk mij te omgeven met mensen uit verschillende levens met verschillende ideeen over het leven en manieren van leven. Alochtonen, gelovigen, reizigers, mannen, vrouwen, mensen die jonger zijn dan ik, ouder zijn dan ik, uiterst positieve maar ook negatieve mensen, mensen waarvan je op aan kan en mensen die je wat minder van je vertrouwen moet geven. Ieder mens kan een steentje bijdragen in je leven, naar mijn mening, positief of negatief!

Hierdoor ben ik veel met mensen gaan praten, soms heel diepzinnig, soms wat meer oppervlakkig, maar altijd interessant. Als we dan op het onderwerp relaties uitkomen en ik uitleg dat ik overtuigd vrijgezel ben, en dit ook niet zie veranderen, schrikken mensen vaak. Maar wil je dan geen relatie? Je kan toch niet je hele leven alleen blijven? Wil je geen kinderen? Allemaal vragen die men stelt omdat ze ''standaard'' zijn in het leven. Voor mij is het hetzelfde als dat ik tegen iemand met vliegangst die dus niet vliegt en waarschijnlijk ook nog nooit gevlogen heeft of niet van reizen houd zeg, maar wil je dan niet alles van de wereld zien? wil je niet zien hoe ze in Amerika leven? of een safari doen in Afrika? of de woestijn in Dubai ervaren? Sommige mensen willen dat niet, en dat is persoonlijk.

Ik heb geleerd dat het grootste deel van de mensen vind dat liefde over kan gaan, en dat het heel normaal is als iemand de ander dan verlaat voor een single leven of voor een leven met een andere partner. Hierdoor ben ik gaan inzien dat liefde niet voor mij is. Waarom? Bij mij gaat het er niet in dat liefde zomaar over gaat en dat je dan maar weggaat. Ik geloof dat mensen niet goed nadenken voordat ze claimen liefde voor een ander te hebben, en daardoor oprecht overtuigd zijn van hun liefde voor die persoon maar het uiteindelijk toch niet zo blijkt te zijn, bij sommige is dat de druk van de maatschappij om iemand te vinden om het huisje, boompje, beestje mee te doen, bij een ander omdat hij/zij niet alleen wil zijn en een ander weer gewoon omdat het idee van een 'soulmate'' wel zo mooi klinkt. Allemaal logische redenen, maar laten we wel zijn, hoe groot is de kans nou dat je iemand vind, die jou net zo fantastisch vind als jij hem of haar? Katy Melua zong in haar 9 million bicycles; '' there are 6 billion people in the world, more or less, and it make me feel quite small. because you are the one i love the most of all''. Hoe is dat mogelijk? Precies, we gokken het erop. meer kunnen we ook niet doen helaas.

Mijn punt is alleen, ik neem liefde enorm serieus. Ik zal nooit tegen iemand iets uitspreken als ik het niet 100% zeker weet, ik zal er goed overnadenken om de ander zijn gevoelens te sparen. Kwetsen kan ik niet, en vind het al verschrikkelijk als het per ongeluk zou gebeuren. Maar kennelijk vind het merendeel van de mensen het heel normaal, dat je voor iemand kiest je vervolgens na 1, 5, 10, 40 jaar bedenkt en zegt nee sorry het is het toch niet (meer) en vertrekt. Ik ben iemand die zal blijven en als dat nodig is levenslang op de blaren zal zitten, ik zeg niet dat dat goed is want je moet je eigen leven leven, en nooit ongelukkig zijn door een ander, maar iemand zijn/haar hart breken, is voor mij moeilijker naar mezelf te verantwoorden dan verder leven en er het beste van maken met iemand waarvoor ik misschien op dat moment niet meer zou kiezen, ik heb gekozen en daar kom ik niet op terug.

kortom, ik accepteer dat liefde niet voor mij is, en ondanks dat ik dat soms wel eens jammer vind (iemand die stopt met roken denkt er ook vast wel eens aan weer te beginnen toch?) ben ik blij dat ik dat heb kunnen accepteren, ik heb zoveel andere voorrechten in mijn leven dat ik helemaal niet treurig hoef te zijn dat DAT niet voor mij is. Ik ben dankbaar en gelukkig met wat ik WEL heb. Een gezond lichaam, een fijne jeugd om op terug te kijken, voldoende werk en ga zo maar door.....