27. dec, 2017

Bijzondere Ervaringen met Bijzondere Mensen....

Afgelopen vrijdag had ik een ''bedrijfsuitje'' van een bedrijf waar ik sinds kort parttime in dienst ben. Ik heb bij dit bedrijf een kleine hand vol met collega's ontmoet en keek er dus naar uit ook mijn andere collega's te ontmoeten. Het uitje was bij de kookfabriek in Amsterdam. Een leuke plek waar men in teamverband (groot of klein) een 3 gangen diner gezamelijk op tafel mag zetten. Alles was tot in de puntjes verzorgd en ik heb hier zoveel verschillende persoonlijkheden in korte tijd ervaren en zoveel emoties gevoeld dat ik dit echt even wilde delen op mijn blog.

Toen ik aankwam op de borrel groete ik allereerst de mensen die ik al enigzins kende, 1 collega kende ik al heel lang van voordat ik in dit bedrijf kwam werken.

Eenmaal aangekomen bij het klaar maken van de gerechten kwam ik samen met een collega bij het maken van de apple crumble taart terecht. Ik had hem al eens kort gezien en we hadden elkaar al begroet toen. We hebben de gehele tijd een enorm leuk, divers en openhartig gesprek gehad. Over van alles, diepgaande maar ook losse oppervlakkige onderwerpen. Hij vertelde over zijn werk als acteur, ik vertelde over mijn verschillende banen en mijn doelen in het leven waar deze leefwijze uit ontstaan is. Hij wist een aantal uitspraken te doen over hoe hij dacht dat ik ben en denk en hij sloeg daarmee steeds de spijker mee op zijn kop. Door het open gesprek wat we hebben gehad kon ik deze analyse enorm waarderen, ondanks dat hij soms wat terughoudend en excuserend was hierover, gaf hij zijn ongezoute mening, maar op een bijzonde prettige manier. Dit zorgde voor veel zelfreflectie bij mij, en tevens heeft het mij weer over wat zaken aan het denken gezet.

Toen we eenmaal klaar waren met het maken van de apple crumble, met succes kan ik zeggen, moesten wij even wachten tot wij aan tafel mochten gaan zitten voor het voorgerecht. In de tussentijd werk ik voorgesteld aan een nieuwe collega uit de locatie Den Haag. Hij heet Steve. Ik ben met deze collega lang in gesprek geweest en had nog uren met hem kunnen doorpraten. Ik heb hem uiteraard om toestemming gevraagd voor het schrijven van deze blog en hij gaf hier volmondig zijn toestemming voor.

Steve is een man die vroeger in de bouw werkte. Hij vertelde dat hij verschillende dingen had gedaan waaronder het verbouwen van de pier in scheveningen toen deze opnieuw in gebruik zou gaan worden genomen. Helaas is steve door het kwijtraken van zijn baan, het niet opnieuw vinden van werk, en het daardoor niet kunnen rondkomen van zijn uitkering op straat komen te staan. Hij heeft een periode ops straat gewoond of in speciale huizen gewoond voor mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt in soortgelijke situaties. Deze man is echter nooit bij de pakken neer gaan zitten. Hij heeft zijn best gedaan om weer terug op te krabbelen. Inmiddels is hij van technische dienst, naar kok opgewerkt binnen het bedrijf waar hij nu werkt en heeft hij een eigen plekje kunnen vinden buiten de opvang locatie waar hij voorheen verbleef. Steve heeft een enorme indruk op mij gemaakt en heeft mij weer veel motivatie en positieve energei gegeven. Hij heeft ook willen luisteren naar een stukje van mijn verleden en zo waren we het mateloos met elkaar eens dat het fijn is soms een ander zijn/haar verhaal te horen, hiervan te leren en nog meer dankbaar te kunnen zijn voor de dingen die je hebt. Hoeveel of weinig dit ook is.

Helaas kwam er toen een wat minder prettige ervaring aan de orde. Mensen die mij kennen die weten dat ik een behoorlijk direct persoon ben. Dit ben ik (geworden) doordat ikzelf enorm negatieve gevolgen heb ondervonden van mensen die niet direct genoeg en soms gewoon vaag zijn en doen. De mensen die zich in mij verdiept hebben, collega's, vrienden, kennissen en familie, weten dat ik dit met de beste bedoelingen doe en nooit iemand opzettelijk zal kleineren, benadelen of pijn zal doen. Helaas zijn sommige mensen verblind door hun eigen kwaliteiten en prestaties en hebben het vermogen tot inleving in andere mensen verloren. Hun wil is wet, onlosmakelijk.

Tijdens het voorgerecht word ik aangesproken door een medewerker van de administratie. Ik heb haar nog niet eerder in levende lijven ontmoet of gezien en heb slechts wat mail verkeer met haar gehad over mijn contract, rooster en loon. Zij vond het amusant dat ik nogal wat vragen had over bijvoorbeeld de betaaldatum van mijn salaris, en welke periode dit dan zou betreffen.

Vrijwel direct nadat deze dame was gaan zitten begon zij met de vraag hoeveel verschillende banen ik had en waarom dit de keuze was die ik had gemaakt. Toen ik haar mijn gebruikelijke antwoord van doelen in het leven willen behalen gaf, sloeg de stemming als donderslag bij heldere hemel om van een gezellig kletspraatje naar een serieuze aanval op mijn persoonlijkheid, in mijn beleving. De volgende zin was namelijk; Ik heb begrepen van de mensen die jou hebben ingewerkt dat je nogal een ''strebertje'' bent, en die indruk had en krijg ik ook van jou. Alleen dit MOET je wel met minimaal 50% gaan verminderen om bij ons in het team te passen.

Nu krijg ik van een aantal dingen sinds jaar en dag al enorme jeuk. 1. Als mensen zeggen dat ik iets MOET (veranderen) 2. als mensen denken dat ze mij kennen zonder een behoorlijk diep en inhoudelijk gesprek met mij te hebben gevoerd. Ik weet dat ik een behoorlijk complexe persoonlijkheid heb, en besef mij dit maar al te goed in mijn omgang met andere mensen. Ik betrek daarom ook vaak dingen op mezelf, en geef dit ook vaak bij mensen aan in de zin van, ''waarschijnlijk ligt dit gewoon aan mij''.

Op deze opmerking heb ik gereageerd met aan te geven dat ik liever niet in een team pas omdat ik mezelf ben, dan dat ik er wel in pas omdat ik een toneelstukje speel. Er werd mij verweten dat ik een ''strebertje'' ben, wat in mijn ogen een positieve benaming is voor iemand die alles doet om doelen te bereiken en hier hard voor werkt. Dit geeft het woordenboek ook aan kwam ik naderhand achter. Echter heeft mijn collega hier een andere betekenis bij, namelijk iemand die denkt dat ze het beter weet en niet van plan is iets van een ander aan te nemen. Gelukkig staat dit in geen enkel woordenboek zo geschreven en is dit haar misinterpetatie van het woord.  Na een rustige maar voelbare discussie, tijdens dit leuke bedrijfsuitje, besluit mijn debatpartner van tafel te gaan. De collega waar ik 2 diensten mee heb gewerkt laat het hier echter niet bij en borduurt rustig verder op de discussie. Zij probeert uit te leggen wat er bedoeld is. Ik geef rustig en duidelijk steeds opnieuw aan dat ik niet van plan ben te veranderen en het een vervelend en vreemd verzoek vind of iemand even kan veranderen zonder ook maar iets van de persoon in kwestie af te weten. 

Na daarna toch nog een leuk bedrijfuitje te hebben genoten met de gezellige collega's die ik heb om mij heen moest ik helaas vroegtijdig weg vanwege ander werk. Ik houd graag de eer aan mijzelf en heb voor het weggaan de dame in kwestie nog even aangeschoten om gedag te zeggen en aan te geven dat ik eerder wegga vanwege ander werk. Ik was niet van plan de discussie opnieuw te starten maar helaas had zij hier een andere mening over. Ze begon eigenlijk wederom opnieuw. Grappig is dat zij aangeeft 11 jaar ouder te zijn en dat zij dus meer weet dan ik. Dit schoot mij even verkeerd. Ik mijn leven heb ik geleerd dat leeftijd werkelijk niks zegt over de hoeveelheid levenservaring of kennis/intelligentie die iemand heeft. Ik ken kinderen van 10 die meer levenservaring en intelligentie bezitten dan mensen die misschien wel 3x zo oud zijn. Dus dit zegt niks. Dit vond zij natuurlijk niet. Ik gaf aan dat het best zo kan zijn dat zij 11 jaar ouder is, maar dat ik een behoorlijke rugzak heb en dat ik denk dat leeftijd niet altijd veel met intelligentie of kunnen te maken heeft. Ook dit was zij niet eens, sterker nog, ze keerde het volledig om en begreep hieruit dat ik vond dat mijn rugzak groter was dan haar rugzak en ik mijzelf boven haar steld. Ook dit is niet gezegd en volkomen onzin. We hebben uiteindelijk dit gesprek maar afgesloten met een ''ik wens je nog een fijne avond''. 

Uiteraard ben ik enorm benieuwd hoe dit gaat aflopen. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik trouw ben en blijf aan mijzelf. Ik heb veel tijd in mijn leven mijn best gedaan om anders te doen dan ik vanuit nature doe, maar dit is vermoeiend en lijd voor mij tot een identiteitscrisis. Je weet op den duur niet meer wie je bent, en hoe je moet doen. Ik ben mezelf en zolang ik mensen daar niet mee benadeel of pijn doe, is dat mijn goed recht. De mensen die ik nu in mijn leven heb, weten dit, accepteren dit, en houden van mij desondanks of misschien wel juist daarom.

De les die ik hieruit geleerd heb is dat sommige mensen gewoon  niet te pleasen zijn, maar je altijd trouw moet zijn aan jezelf. En in dit geval heb ik ook met voldoende mensen enorm leuke, diepgaande en fijne gesprekken gevoerd. Het ligt dus niet aan mij.

Stay Tuned.... To be Continued....