12. jul, 2018

Wat mij extra motiveert..... (gek genoeg)

Helaas heeft iedereen hier wel eens mee te maken. Mensen die je teleurstellen, niet motiveren of je gewoon plat gezegd naar beneden halen. Iedereen gaat hier op een andere manier mee om. Ook ik heb hier in het verledenn, maar tegenwoordig ook nog steeds mee te maken. Zoals iedereen weet werk ik bovengemiddeld veel. Meer dan de meeste mensen over het algemeen. Dit is een keuze maar ik zeg altijd wel, als je het vergelijkt met mensen met kinderen, bijvoorbeeld 3 kinderen of een alleenstaande moeder met 1 of 2 kinderen, is dat van mij echt niet zo bijzonder. Ik heb altijd groot respect voor mensen met kinderen omdat zij er niet even een vakantie van kunnen nemen en ik wel. Dat even ter zijde.

Vaak vragen mensen hoe mijn drukke (werk) leven mijn sociale leven beïnvloed. Toen ik nog geen relatie had zeiden mensen vaak, logisch dat kan ook niet met zoveel werken. Ik leef al een jaartje of 12 op deze manier en heb 2 lange relaties voor mijn huidige relatie gehad. Beide 4/5 jaar lang, dus dat bewijst dat het wel degelijk te combineren is. Ook nu met mijn vriend gaat dit prima. Tuurlijk zien we elkaar minder dan we zouden willen maar dat maakt het ook extra fijn als je wel tijd voor elkaar heb. Plus je raakt denk ik wat minder snel verveeld met elkaar. Mijn vriend is zelf ook een harde werker en aanpakker en begrijpt dan ook waarom ik zoveel werk en welke doelen ik daarmee wil behalen. Ondanks dat hij, net als ik, ook liever met een zak geld op de bank de gehele dag met mij vrij wil zijn, gaat het prima zoals het nu gaat. 

Mijn vriendinnen kennen mij eigenlijk ook niet anders. Sommige vriendinnen kennen mij alleen maar sinds dit mijn levenstijl is, andere kennen mij al wat langer maar zijn er na 12 jaar ook aan gewend. Ze respecteren het en hebben er vaak ook wel bewondering voor. Ik heb door de jaren heen geleerd dat je mensen in je leven alle ruimte moet geven om zich te bewegen waar ze naartoe willen, met of zonder jou. Hiermee bedoel ik dat als je merkt dat iemand een beetje bij je wegtrekt om welke reden dan ook, je dit bespreekbaar moet kunnen maken maar iemand hier zeker niet op moet veroordelen of afrekenen. Het kan allerlei redenen hebben. Mocht hieruit komen dat die persoon niet zoveel interesse meer heeft om tijd met jou door te brengen, moet je voor jezelf maar de afweging maken of je nog zin heb in die persoon in je leven. Dit is een keuze wat mij betreft en heeft mij gelukkig veel goed gedaan de afgelopen jaren.

Onlangs ben ik geconfronteerd met een aantal mensen in mijn omgeving die altijd al gevonden hebben dat ik teveel werk. Echter vonden zij mij voordat ik uberhaupt werkte weer lui, aangezien ik het toen net als nu heerlijk vind niks te doen als ik vrij ben. Zij hebben dan ook wel degelijk de basis gelegd van mijn huidige werk indeling. Ik kreeg de melding dat als iemand (in dit geval heeft dit betrekking op mij) vaak niet op korte termijn een afspraak kan maken om iets te doen je het op den duur dan maar niet meer vraagt omdat je gaat aannemen dat iemand toch niet kan. Ik vind dit nogal een slechte aanname, maar besef mij ook dat dit persoonlijk is. De mensen in mijn omgeving weten van mij, dat als ze mij op korte termijn vragen ergens aan mij te doen of iets af te spreken dat dit vaak niet lukt, omdat ik vaak andere plannen heb, meestal werk. Echter wanneer zij mij ruim van te voren vragen ergens onderdeel van te zijn ben ik eigenlijk altijd wel van de partij. Verjaardagen laat ik eigenlijk altijd even mijn neus zien, ook als dit betekend dat ik mijn enige uurtje slaap van dat etmaal ervoor op moet geven bijvoorbeeld. Ik geef veel om de mensen om mij heen en probeer er altijd voor ze te zijn. Ik reageer altijd op berichten en zal nooit savonds gaan slapen met nog onbeantwoorde berichten op mijn telefoon. Mocht ik ergens voor worden gevraagd en moet ik daar werk of iets anders voor afzeggen zal ik dit altijd proberen en niet zomaar nee zeggen.

Gelukkig hebben mijn vriend en al mijn vriendinnen die ik door de jaren heen om mij heen heb verzameld hier begrip voor. Dit waardoor ik op mijn beurt weer heel erg van hen, ik realiseer me dat het soms best lastig is om vriendinnen met mij te zijn maar hoop toch dat ik er op een ander vlak weer wat voor terug geef.

Om terug te komen waarom ik hierover begon, helaas vinden sommige mensen het dus niet voldoende om op deze manier over mijn tijd te kunnen beschikken en word er soms van mij verwacht dat ik eigenlijk gewoon ga zitten wachten totdat iemand een beroep op mij gaat doen. Helaas sta ik nogal ''nu of nooit'' in het leven en weet ik door het overlijden van mij moeder op 48 jarige leeftijd dat het leven niet oneindig is. Hierdoor probeer ik zo min mogelijk van mijn tijd te verspillen, en zeker niet aan wachten. We wachten immers al veel te veel in een mensen leven. Ik probeer alles uit het leven te halen wat erin zit. Links om, of rechts om. Ik ben dat naar mezelf verplicht. De dood van mijn moeder op jonge leeftijd moet ergens goed voor zijn geweest, dan maar voor de les die het mij geleerd heeft dat niks beloofd is en morgen maar een optie is. Ik koester mijn familie en vrienden om mij heen en hou veel van hen. Daardoor zal ik altijd de eer aan mezelf houden. Sommige mensen uit mijn verleden hebben nog altijd een plekje in mijn hart. Mensen die ik lang maar ook kort gekend heb in mijn leven, op welke manier en in welke situatie dan ook. Ze hebben allemaal bijgedragen aan de persoonlijkheid die ik nu ben, ieder heeft een steen gelegd, de ene steen was alleen wat groter dan de andere. Ik tel mijn zegingen elke dag weer.

 

Stay Tuned.... To be continued....