18. jul, 2018

What if? What is!

Zojuist heb ik de film Irreplacable You gezien. Dit is een amerikaanse film met onze eigenste Michiel Huisman in de hoofdrol. In kwam deze film tegen op netflix. Zoals jullie weten ben ik op mijn 17e mijn moeder verloren toen ze zelf ook nog maar 48 jaar oud was. Daardoor ben ik anders over het leven gaan nadenken en zie ik soms dingen afwijkender dan mensen in mijn omgeving. Deze film heeft mij iets doen inzien, iets wat ik eigenlijk natuurlijk wel wist, maar mij toch weer even aan het denken heeft gezet en mij heeft herinnerd. What If? Wat als? Dat is een vraag die wij onszelf heel vaak stellen. Wat als ik nu doorga met wat ik aan het doen ben of juist ermee stop? De waarheid is dat elke stap die we zetten, letterlijk elke stap die onze voeten zetten, ons leven kunnen veranderen. Als ik 8 jaar geleden (op de kop afironisch genoeg) niet rechtsaf maar linksaf was gegaan toen ik op 4 juni 2010 mijn hond uitliet, was mijn leven heel anders geworden. Of het dan beter was zal niemand kunnen weten, maar anders is aannemelijk. Ik heb de neiging, en waarschijnlijk veel mensen met mij, om mezelf veel af te vragen, wat als? Vooral als ik gelukkig ben en dingen goed gaan word ik daar eigenlijk heel kwetsbaar van. Momenteel gaat eigenlijk alles heel goed in mijn leven, laat ik het afkloppen, ik heb niks te klagen. Ik heb leuk en voldoende werk waardoor ook voldoende inkomen, ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, iemand waarvan ik dacht dat hij voor mij alleen maar in films zou bestaan, mijn familie is gezond en om mij heen, ik heb lieve vriendinnen en ik ben zelf gezond. 

Maar dan komen ze, de what if's: Komende november gaat mijn vriend Kenneth 1 maand met vrienden naar Thailand. Met hem nog 100 duizende andere nederlanders, niks om je zorgen over te maken toch? Ik doe dat wel. Ik zal hem nooit vragen niet te gaan, want geloof heilig dat je het noodlot niet kan omzeilen als het op je wacht, en je gewoon je leven moet leven zonder angst. Maar toch maakt geluk en vooral liefde voor een ander een mens enorm kwetsbaar. Met mijn vriend heb ik een relatie, die ik mezelf in geen 100 jaar had zien hebben. Als iemand mij dit had verteld 1,5 jaar geleden, had ik er niks van geloofd. Hoe verschrikkelijke mazzelaar ben ik, dat ik eindelijk dit gevonden heb, of beter, dat het mij gevonden heeft. Mijn gezondheid is volgens mij heel goed, ik genees snel als ik iets mankeer als griep of blaasontsteking, of misschien ergens een wondje heb. Ik heb genoeg aan 4 uur slaap per etmaal en kan met gemak 36 uur zonder slaap zonder om te vallen, met de nodige aanpassingen in mijn eet en drink gedrag. Ik heb ook eigenlijk nooit echt een risico genomen op het gebied van mijn gezondheid. Ik rook niet, drink nauwelijks, en heb nog nooit iets van drugs gebruikt. Ik doe niet aan gevaarlijke sporten en zoek het ongeluk niet op op het gebied van gevaarlijke locaties bezoeken o.i.d. Maar toch, ondanks dat ik het super voor Kenneth vind dat hij naar Thailand gaat, ben ik opgelucht en blij als hij 6 december weer met beide voeten de plaza van schiphol op komt lopen. 

We moeten oppassen dat de What If's niet de What is's gaan overnemen. Een van de redenen dat ik veel werk om meer geld te verdienen is omdat ik dan dingen kan doen die ertoe doen. Volgend jaar wil ik graag weer met mijn vader naar Japan voor een 2,5 week durende trein-rondreis door Japan. Dit omdat ik mij, mede door de dood van mijn moeder, heel goed realiseer dat ik mijn vader niet voor de eeuwigheid bij me zal hebben. Mijn vader is een gezonde man en mankeert op een stel versleten knieen na niks ernstigs. Ik besef me hoe gezegend ik hiermee ben en hoop dat ik mijn vader toch nog miniaal 20 jaar bij me mag hebben in goede gezondheid. Toch vind ik het belangrijk deze extra noemenswaarige en leuke herinneringen te maken. Dat gezegd hebbende heb ik de zelfde twee-strijd met mijn tijd met Kenneth besteden. Sinds ik Kenneth ken ben ik in uren, maar vooral in dagen al een stuk omlaag gegaan als het om werken gaat. Waar ik vroeger altijd 7 dagen in de week werkte en misschien buiten mijn vakanties om 3 dagen vrij was door het jaar heen, werk ik er nu nog maximaal 6, en als het even kan 5. Ik werk dan wel 5 of 6 dubbele dagen, maar zorg dat ik in ieder geval de zondag in de gelegenheid ben samen met hem door te brengen. Dit ontstond al vrij snel. Maar toch, vraag ik mij vaak af, als ik savonds of snachts weer eens naar mijn werk vertrek en hem alleen thuis achterlaat, is dit het wel waard?

Aan de ene kant werk ik hard voor een extra leuke toekomst voor ons beide, net zoals hij dat ook doet. Er zijn voor ons beide zoveel dingen die we willen, en ze kosten uiteraard allemaal geld. Ooit hebben we de droom er een langere periode op reis te gaan, Dan moet je toch al snel denken aan een E 2000,- per maand p.p. wat je gespaard moet hebben, en in mijn geval blijven de vaste lasten thuis ook gewoon bestaan. Samenwonen en verbouwen om ons huis volledig en 100% naar onze zin te maken, nog een voorbeeld, 10.000 euro is niks tegenwoordig. Dat zijn allerlei zaken die motiveren om maar door te gaan met mijn huidige werk hoeveelheid. Maar toch kan ik er niks aan doen dat ik soms denk, ik wou dat ik lekker elke avond uit werk gewoon een normaal leven kon hebben, zoals de rest van nederland, thuiskomen, koken, eten, wat huishouden, bezoekje aan de sportschool en naar bed. Het standaard riedeltje, zaterdag boodschappen en naar de markt etc etc. etc. iedereen kent het wel. Als je zo'n turbulent werk/prive leven heb zoals ik verlang je soms wel eens naar die burgelijk indeling van het leven. Maar wanneer haal ik nu meer uit het leven. Als ik alle mogelijke momenten bij mijn dierbaren kan zijn, maar misschien niet op een hele bijzondere manier, of dat ik hard werk, veel weg ben, maar wanneer er tijd voor elkaar is extra mooie herinneringen kan maken.Ik denk dat, zoals met zoveel dingen, de discussie ligt tussen kwaliteit en kwantiteit, de vraag is alleen, wat is belangrijker? Ik kom er zelf niet uit en betrap mezelf erop dat het steeds weer veranderd.

Momenteel ben ik 12 jaar lang bezig met deze (te) gekke lifestyle. Ik hoop dat ik de grens van de 15 jaar nog ga aantikken op deze manier, maar in 2021 toch wel op een punt ben waarop het roer omkan en ik mijn leven anders kan gaan indelen. Hoe precies? Ja ik heb zat ideeen, maar die lopen zodanig uit elkaar dat ik ze hier niet ga opsommen. 

Tot slot denk ik dat het aller belangrijkste is dat je gelukkig bent en dagelijks minimaal 1x per dag je bewust bent van de zegeningen in je leven. Want kijk maar eens om je heen hoeveel mensen niet zoveel geluk hadden als jij.

 

Stay Tuned.... To be Continued.....