22. sep, 2018

Het verliezen van mijn lieve kat Nero

Afgelopen zondagavond hoorde ween hoop herrie beneden. Herrie die ik niet kon thuisbrengen. Toen ik beneden ging kijken kwam ik mijn kat Nero halverwege tegen, hij snelde in paniek de trap op. Ik kon zo snel niks aan hem zien. Hij schoot onder het bed waardoor ik dacht dat hij misschien een muis had ofzo. Zo reageert hij dan meestal. Maar helaas was het niet zo simpel. Zijn ene achterpoot hing bewegeloos achter hem aan en zijn andere zakte hij steeds doorheen. Zonder na te denken heb ik het kattenkoffertje gepakt en de dierenarts gebeld om langs te komen. Kenneth gaat met mij mee.

De dierenkliniek Hugo in Zwanenburg had kennelijk avond/weekend dienst. Eenmaal daar aangekomen hoop je maar dat het meevalt, uit de kom misschien of iets anders wat snel en makkelijk opgelost kan worden. Tijdens het wachten op de arts kwam er een stel binnen met een hond op hun arm, helemaal over de rooie. De man geeft aan dat de hond zojuist is gestopt met ademen. Ze brengen de mensen snel in een kamer maar een paar minuten later hoor ik een enorme verdrietige kreet van de vrouw. De hond is kennelijk overleden. Naar mate de tijd voorbij gaat komen we erachter dat de hond kennelijk is aangereden, verschrikkelijk, het verdriet van de vrouw is door haar stem door de muren heen te voelen en ik laat ook een aantal tranen hierdoor. Laat het met mijn kat alsjeblieft goedkomen. 

Eenmaal in de behandelkamer helpt een hele aardige arts ons verder. Hij ondezoekt nero. Hij geeft aan dat hij denkt aan een tumor, hernia of ontsteking. Ik blijf nog rustig maar zodra hij de kamer verlaat om te checken of ik morgen gelijk kan terugkomen voor verder onderzoek en scans word het me teveel. Niet weer die kanker snik ik naar Kenneth. De arts geeft aan dat hij de volgende dag een bloedtest en CT-scan van de rug wil doen. Ik stem in, ik ben al vanaf dat Nero 1 maand oud is een dierenziektekostenverzekering waardoor ik voor € 2500,- per jaar verzekerd ben. Ze mogen van mij alles doen wat nodig is. De arts geeft duidelijk aan dat het om € 500,- euro gaat voor de scan. Het interesseert me weinig wat het kost, het is mijn kat, mijn kind. Enigzins ontdaan door het nieuws dat het niet iets simpels is gaan we met Nero terug naar huis. De volgende ochtend breng ik hem om 8:30 uur terug naar de dierenarts waar hij de rest van de dag blijft. Hij krijgt een gasnarcose om de CT-scan te maken. Dit word wat duurder geven ze aan omdat er 2 scans gemaakt moeten worden. Wederom reageer ik met de reactie dat ze moeten doen wat ze moeten doen en dat dat niks uit maakt. Maandag aan het einde van de dag blijkt dat Nero een acute hernia heeft. Hierdoor is de stof die tussen de ruggenwervel zit ertussenvandaan en knelt dit zenuwen af. Hij moet hiervoor geopereerd worden. Dit gaat ongeveer € 1500,- euro kosten. Dit is natuurlijk een enorm bedrag maar alsnog laat ik weten dat dit geen probleem is. Mijn verzekering keert 80% van de gemaakte kosten uit, dus zelf kost het mij ook nog wel wat, maar je doet alles voor zo'n beestje. Woensdagochtend moet ik hem weer brengen, nuchter, al heeft hij niet eens gegeten van het eten wat ik sinds zondag voor hem had neergezet. Alleen 2x een vloeibare pijnstiller heb ik in zijn bekje gespoten.

Woensdagochtend breng ik hem langs voor de operatie. Hij zal aan het einde van de middag geopereerd worden maar als hij er de gehele dag is kan hij vast aan het infuus en rustig wennen aan dat hij geopereerd gaat worden. Op dit moment heb ik in mijn hoofd aan de ene kant al afscheid genomen van Nero, maar aan de andere kant hou je toch hoop. Ik heb toch een soort overlevingsmechanisme ontwikkels waardoor ik eigenlijk altijd van het slechtste uitga. Nu dus ook. Toch verteld iedereen dat ik hoop moet houden. Dit doe ik dan ook wel een beetje.

Laat in de middag komt Nero uit de operatie. De operatie is goed gegaan geeft de chirurg mij door de telefoon aan, echter kon hij tijdens de operatie zien dat hij echt een acute hernia had. Dit houd in dat het materiaal tussen de wervels met grote kracht ertussenuit geschoten is. Hierdoor is er ook een bloeding ontstaan en meer schade aan de zenuwen. Hierdoor word de kans dat het goed komt van 75% bij een norme hernia ineens onder de 40%. Het nieuws dat ik deze week misschien af moet gaan nemen van mijn kat komt steeds meer bij mij binnen. 

De komende 48 uur zijn kritiek en moeten echt verbetering laten zien in de motoriek en reactie op prikkels van het achter lichaam. Afwachten tot vrijdagmiddag dus. Tussendoor belt de kliniek elke dag even op om te laten weten hoe het met Nero gaat. Hij heeft een infuus met pijnbestrijding erin en heeft gelukkig eindelijk wat gegeten. Ze vragen of ik hem wil bezoeken. Dit was een optie die ik niet verwacht had, maar wil dit uiteraard graag. Eenmaal bij Nero aangekomen die middag word het wederom weer een stukje meer realiteit en slaat het steeds harder in mijn gezicht wat de vooruitzichten zijn. Ik hou nog wel een beetje hoop maar zijn achterlichaam geeft totaal geen reactie, zijn staart niet, en zijn poten niet.

Vrijdagmiddag ga ik eerder weg van mijn werk. Ik heb zojuist weer telefoon gehad van de kliniek en er zijn geen veranderingen opgetreden. Ik heb nog de optie van een rolstoel voor katten gevonden op internet maar helaas is dit al snel van de baan als ik hoor dat hij niet zelfstandig kan plassen. Ook legt de arts mij uit dat katten bedoeld zijn om niet alleen voor- en achteruit te gaan maar natuurlijk ook in de hoogte. Daar heeft ze natuurlijk ook wel een punt en ik schuif denkbeeldig de kattenrolstoel van de baan. Ik ga uit mijn werk langs Nero en sta een tijd huilend hem te aaien in zijn kooitje. Hij ligt er perfect bij en er word heel goed voor hem gezorgd, maar helaas mag al deze goeie zorgen het niet helpen. Ik besluit dat hij waarschijnlijk ingeslapen moet worden.

Zaterdag heb ik een enorm drukke dag en werk ik op Texel voor promotiewerk. Dit kan ik eigenlijk niet afzeggen. Savonds heb ik afgesproken met vriendinnen naar een show te gaan in Amsterdam. Jeetje wat een rot timing, maar dingen zoals dit komen nooit op een goed moment natuurlijk. Ik ben al heel erg dankbaar dat dit niet tijdens mijn vakantie is gebeurd. Ik denk echt dat ik was terug gevlogen met natuurlijk alle gevolgen van dien. Ik besluit samen met de arts dat als de situatie onveranderd blijft ik zondagochtend kom om Nero te laten inslapen. Zaterdag is voor mij gewoon echt niet mogelijk, hij heeft nu geen pijn, en ik wil dit op een rustige manier doen, tijd voor mijn emoties maken en dit gewoon rustig afsluiten.

Zondag 10:00 zal ik Nero laten inslapen. Het doet mij enorm pijn, vooral omdat een week geleden nog niks aan de hand was, hij nog maar net 9 jaar oud is, en nog zo een leven voor zich had. Helaas houd de natuur hier allemaal geen rekening mee. Ondanks dat ik mij geen leven voor kan stellen zonder dieren in mijn huis, heb ik wel besloten geen nieuwe dieren meer te nemen. Het verlies en de pijn die hierbij komt kijken is te ondragelijk. Gelukkig heb ik mijn lieve hond Quinty nog, maar die gaat nu ook zijn trouwe maatje missen die hij ook al zijn hele leven kent. Ook dat doet mij weer zeer als ik hem nu zo alleen zie zonder dierenvriendje. Ik hoop Quinty nog jaren bij me te mogen hebben, en dat ik enigzins van dit gebeuren bekom de komende tijd. 

Wennen doet het nooit en het blijft toch een onderdeel van je gezin. Met pijn in mijn hart schrijf ik dit stuk tekst maar tegelijkertijd geeft het me meer het gevoel dat ik het een plekje kan geven. Ik ga zaterdag nog even bij Nero langs uit mijn werk en zondag zal ik definitief afscheid van hem moeten nemen zoals het er nu uit ziet. Ik ben er letterlijk ziek van, maar het is wat het is.

Toen ik vrijdag eerder vertrok van mijn werk, lag er een grote ganzenveer op de mat bij de voordeur van het pand. Ik ben ooit eens bij een paragnost geweest (meer om hem zichzelf te bewijzen, ik ging er nogal blanco in) en die zij mij dat als je iemand verliest, je een papierenbootje, met veren die je in de periode daarvoor hem gevonden erin verzameld, op het water moet laten ergens en zo symbolisch de persoon, of in dit geval het dier, loslaat. Een stukje afsluiting. Ik vind dit een mooi idee, maar heb dit nooit gedaan omdat ik eigenlijk altijd wel zelfstandig herstelde. Door deze veer had ik wel even het gevoel dat dit een teken van mijn moeder was. Zonder al te zweverig te klinken geloof ik hier toch wel een beetje in. Een teken dat het goed is en misschien wel dat er toch iets is en dat zij Nero opwacht ofzo? Ik weet het niet. Ik denk dat geloof heel handig van pas kan komen op dit soort momenten en de pijn en het definitieve van de dood wat dragelijker maakt.

Ik ga je missen lieve Nero. Ik zal je nooit vervangen of vergeten en hoop dat ik je een goed leven gegeven heb in die 9 jaar dat je bij me bent geweest. Morgen en zondag nog een laatste keer knuffelen en dan laat ik je los van al het gedoe wat je de afgelopen week heb moeten doorstaan.Ik hou van je.