25. sep, 2018

Wat willen mensen nou eigenlijk?!...

De laatste tijd werk ik vaak in mijn eentje een nachtdienst. Wat ik altijd fijn vind aan snachts werken is dat ik snachts de beste ideeen krijg. Of het nu gaat om simpele dingen als een halloween outfit of welke veranderingen ik aan mijn interieur wil doen of de wat diepere zaken. Over dat laatste denk ik vaak wel meerdere nachten over na. Snachts is het rustig, donker, en word ik over het algemeen niet afgeleid door andere mensen. Hierdoor kan ik beter nadenken en kom ik dus op meer ideeen en gedachten dan overdag.Dit liet mij een aantal dingen afvragen. Wat willen mensen nou eigenlijk?!

Om me heen zie ik veel dingen waar ik het niet mee eens ben. Bijvoorbeeld de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Als ik op Netflix een willekeurige ''feel good'' film opzet, gaat het 9 van de 10 keer over het accepteren van mensen zoals ze zijn.Je niet schamen voor jezelf of voor andere, en dat een vooroordeel vaak niet klopt. Waarom, als we dit zo ambieeren dat we zoveel films mee vullen, doen we dit dan toch vaak zelf niet.

Ikzelf ben in het verleden vaak verkeerd beoordeeld op het eerste gezicht. Mensen dachten bijvoorbeeld dat ik arrogant was, ik lachte weinig en keek mensen die ik niet kende op straat bijvoorbeeld nauwelijks aan. Echter was dit geen arrogantie maar onzekerheid. Mensen zien makkelijk eerst het slechte in zichzelf maar ook zeker in andere. Het voordeel voor mij hierin is wel dat ik hierdoor andere mensen anders ben gaan bekijken, benaderen en beoordelen. Ik kijk wat meer door de buitenkant heen, en hierdoor komt er vaak iets heel bijzonders naar boven.

Meestal speelt uiterlijk een grote rol in hoe wij iemand beoordelen en soms zelfs op hoeveel waarde we mensen schatten. Ik zag laatst een Netflix film, Nappily Ever After. Een film over een vrouw die altijd maar perfect wil zijn en gevonden wil worden. Als dat op een dag juist tegen haar werkt en ze haar vriend erdoor kwijt raakt gooid ze volledig het roer en en komt ze dichterbij zichzelf.Ironisch genoeg komt ze later in de film erachter dat ze voor sommige mensen nooit goed genoeg zal zijn, sommige mensen zich altijd zullen schamen voor haar als ze zichzelf is en sommige mensen haar accepteren wie of wat ze dan ook is. Ik herkende mijzelf enorm in de hoofdpersoon van deze film. Ik wil vaak met veel dingen perfect zijn of in ieder geval niet falen. Ik vind zelf snel dat ik gefaald heb en geef mezelf hier vaak enorm voor op mijn kop. Toch leer ik, naarmate ik ouder word, andere mensen leer kennen, en meer open sta voor mensen waardoor ze zich ook meer openstellen naar mij, dat niemand perfect is. Mensen hun leven zijn niet perfect. Elke vrouw valt wel eens in slaap met haar make up er nog op, wast een dag te laat haar haar waardoor het er vettig uitziet. Elke man verliest wel eens zijn baan, of vergeet wel eens een verjaardag of jubileum van zijn vrouw of moeder. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als we meer mensen durven zijn en minder perfect zouden we denk ik een stuk gelukkiger zijn. Als je dit van jezelf namelijk kan accepteren, kunnen andere dit ook van elkaar accepteren. In deze tijd met facebook en instagram en allerlei andere soorten sociale media zien we vaak alleen maar de glamour en de shine van mensen. Mooie foto's van fitte lichamen, zonder vlekjes, ongewenst haar of droge plekken. Gelukkige stelletjes die op elke foto van oor tot oor lachen of romantisch elkaar in de ogen kijken. Prachtige wereldreizen van mensen die de mooiste plekjes op foto zetten en posten. Maar wat gebeurd er tussen die foto's door? Wat gebeurt er als die fitte lichamen even een periode geen motivatie hebben en even een paar kilo vet aankomen en spieren verliezen, of gewoon niet geposeerd staan maar normaal op de bus staan te wachten? Wat gebeurt er met die gelukkige stellen op die foto's wanneer er frustraties optreden en er ruzie ontstaat. Er verwachtingen niet worden nagekomen? Wat heeft iemand wel niet moeten doen om die mooie reis te maken? Misschien wel 10 jaar op water en brood (overdreven maar je snapt mijn punt) moeten leven om nu eindelijk 1 jaar de wereld over te kunnen reizen. We zien vaak alleen de glamour en vormen daarvan een beeld in ons hoofd over hoe de periodes tussen de foto's er dan wel uit zal zien. Onlangs verteld een kennis van mij een stukje over een recente verleden. Ik hoorde de ongemaskeerde waarheid. Een verhaal waar ik stijl van achterover sloeg. Voordat ik dat verhaal kende geloofde ik ook in de glamour story die zo nauwkeurig op instagram in elkaar was gezet. Ik heb geregeld een gevoel van beneid gehad. Achteraf was het allemaal lang niet zo mooi als dat het eruit zag, en bedacht ik me opeens dat ik me sommige momenten gewoon ongelukkiger heb gevoelt omdat ik dacht dat ik iets niet had wat ik een ander wel zag hebben, maar dacht niet te kunnen krijgen. Omdat ik bij deze persoon verder heb gekeken dan alleen de buitenkant en open sta voor alles wat deze persoon mij te vertellen heeft, kreeg ik de luxe om de realistische kant van het verhaal te zien. Het vertrouwen tussen mij en deze persoon is heel erg hoog en daarom was het ook mooi dat juist deze persoon mij deze reality check kon geven en mij zo geholpen heeft weer wat minder te vergelijken met mensen om mij heen, maar tevreden te zijn met wat ik heb, vanuit mezelf, en niet het naast een ander zijn/haar leven te leggen en te kijken wie het beter voor elkaar heeft. Achter gesloten deuren valt vaak niet te kijken.

Ik beschouw het feit dat ik door mijn verleden en de manier waarop mensen mij in het verleden hebben benaderd en behandeld anders ben gaan kijken dan de meeste mensen als een enorme rijkdom. Wanneer iemand mij zegt dat iemand oppervlakkig is, of zelfingenomen, wil ik dit altijd eerst met mijn eigenlijk ogen zien. Vaak, wanneer ik de kans krijg mij in die persoon te verdiepen,komt er een hele andere persoonlijkheid naar boven als dat mensen op het eerste gezicht hadden gedacht. Hierdoor ontmoet ik zoveel mooie mensen, maar hebben mensen ook meer de neiging om zich bij mij open te stellen, en kan ik soms eindeloos lang praten over oppervlakkige maar ook diepzinnige dingen met mensen die ik eigenlijk (nog) helemaal niet zo goed ken. 

Hierdoor klagen mensen vaak ook tegen mij. Klagen over hun werk, hun school, ouders, vrienden, familie of partner. Volgens het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) noemde 88% van de volwassenen zich gelukkig. een kleine 3% is echt ongelukkig en 9% is neutraal. Echter moet je je afvragen of mensen gelukkig zijn met wat ze hebben, of in wat ze hebben. Wat ik hiermee bedoel is, dat mensen zich vaak niet afvragen of en hoe het ook anders kan. Mensen in een relatie vragen zich vaak niet af of ze gelukkiger zullen zijn zonder partner, terwijl mensen die single zijn zich vaak wel afvragen of ze gelukkig zijn met partner. Dit is eigenlijk ook zo met kinderen, huisdieren, een bepaald soort werk/baan etc etc etc. Een groot deel van de mensen vraagt het zich gewoon niet af en denken dan dat ze gelukkig zijn. Maar een klein groepje mensen, waaronder ikzelf, krijgen de luxe om te ervaren hoe het is om het op een andere manier te doen en kunnen zo goed bepalen wanneer ze het gelukkigste zijn. Om een voorbeeld voor mezelf te noemen, ik ben 5 jaar single geweest en ben nu weer 1 jaar in een relatie. Ik heb hiervan geleerd dat ik single heel erg gelukkig ben, en waarschijnlijk gelukkiger als in een relatie opzich. Echter ben ik met mijn vriend zo gelukkig dat het puur om hem is dat ik nu gelukkiger ben dan dat ik single zou zijn. Maar dit heeft niks te maken met of ik single ben of niet, maar alles met de persoon die mijn vriend is en wat hij daarmee toevoegd aan mijn leven. Het feit dat we er de naam ''relatie'' aan hebben gegeven, heeft mij niet per definitie gelukkiger gemaakt. Dat ik hem heb ontmoet, leren kennen, en zijn vriendin mag zijn, heeft mij wel gelukkiger gemaakt. Ik weet hierdoor ook dat ik geen relatie nodig heb om gelukkig te zijn, maar gewoon lieve en fijne mensen in het algemeen om me heen. 

Wat mij opvalt bij mensen in een relatie is dat ze elkaar voordurend limieten, grensen en beperkingen opleggen. Quotes als '' Oh dat moet die van mij niet proberen'' of ''dat zou ik echt niet toestaan'' zijn aan de orde van de dag. Maar waarom is het, dat we compleet vreemde mensen of mensen die verder van ons afstaan emotioneel zoals een buurman of buurvrouw niet beperken in hun wensen maar wel de mensen waar we het meest van houden? Waarom willen we mensen beperken in zaken waar ze heel gelukkig van zullen worden. Dit is een ruim begrip en kun je op veel verschillende manieren interpeteren. Ikzelf zal mijn vriend nooit iets verbieden o.i.d. hij mag van mij alles want hij is een volwassen man die mijn toestemming nooit nodig zal hebben voor keuzes die hij voor zichzelf maakt. Wat ik belangrijk vind is dat hij mijn mening wellicht wel laat meespelen in zijn beslissing, maar dat dit dan vanuit hemzelf komt. Als hij aangeeft ietsgraag te willen, en ik spreek mij uit naar hem dat ik dit niet fijn zou vinden o.i.d. dan is het aan hem of hij dat gegeven meeneemt in zijn keuze en overweging om het wel of niet te doen. Als hij uiteindelijk de keuze maakt mijn mening hier niet in mee te nemen maar zijn eigen beslissing te maken kiest hij voor zijn geluk, en dat kun je iemand natuurlijk nooit kwalijk nemen. Vaak verwachten we van mensen wel dat ze het geluk van de ander voorop zetten, maar hoe kun je iemand gelukkig maken als je zelf niet gelukkig bent? Ik heb het hier niet over een keer naar een film gaan voor je partner die je zelf helemaal niet leuk vind, of dat jullie naar de vakantiebestemming gaan die misschien niet helemaal je voorkeur had. Die compromissen moet je maken in een relatie. Maar als je zelf geen kinderen wil, en er echt minder gelukkig van word, moet je dan toch maar akkoord gaan met kinderen omdat je partner er gelukkiger van word? Als je echt ongelukkiger word van het feit dat jullie gaan verhuizen naar het geboortedorp van je partner, moet je dan maar meegaan omdat je partner daar gelukkiger van word? Toch zouden we wat flexibeler om moeten gaan met wat we ''toestaan'' van onze partner. Als hij een maand op vakantie wil met vrienden, of onverwacht een avond of weekend weg gaat heeft hij mijn toestemming daar niet voor nodig. Echter is dat in veel relaties niet het geval. Mannen en vrouwen die, terwijl ze in een relatie zitten, niet met hun eigen familie, vrienden of misschien wel alleen op vakantie ''mogen'' van hun partner. Maar waarom zou je dat verbieden, terwijl de gene waar je van houd hier blij en gelukkig van word? Het antwoord op deze vraag zal ik misschien nooit krijgen, maar ik denk wel dat we allemaal de mensen waar we om geven gelukkig willen maken en blij willen zien zijn. 

Daarom zou ik iedereen willen vragen, luister naar elkaar. Bekijk elkaar iets langer dan alleen maar dat dunne buitenkantje. Leef je in in de emoties van een ander. En denk soms misschien eens even hoe dit in een ''feel good'' film zou aflopen. Wanneer je partner naar je toekomt met een verzoek, wens of verlangen, word niet boos omdat dit misschien iets is waar je het niet mee eens bent, maar praat hierover. Probeer te begrijpen waarom hij of zij deze wens of verlangen heeft, en heb respect voor de hoeveelheid moed die het heeft gekost om erover te praten. Iemand die alles heeft wat hij of zij zou willen in het leven is een gelukkiger mens, en gelukkige mensen geven geluk door. Geven meer liefde door en zullen trouwer zijn dan wie dan ook. Puur omdat ze 100% zichzelf bij je kunnen zijn.

 

Stay Tuned... To be Continued...