17. nov, 2018

Kiest de meerderheid van de mensen niet onbewust voor een SM/SD/OD relatie?

Sinds 10 dagen is mijn vriend 1 maand van huis. Hij is met 2 vrienden backpacken in Thailand. Super gaaf, ik ben absoluut jaloers en vind het super voor hem dat hij deze reis maakt! Reizen is voedzaam voor de ziel, daar geloof ik heilig in. Het maakt je meer compleet als mens en ook zeker een beter mens. 

Wat mij echter opvalt sinds hij weg is, is dat mensen mij zeggen  dat het knap van mij is dat ik hem laat gaan. Of mij de vraag stellen of hij dit al geboekt had voordat wij een relatie kregen. Beide vragen vind ik opmerkelijk en daardoor interessant. Dit gaf mij nieuwe stof om over te schrijven, vandaar dus deze blog.

Zoals al eens eerder in mijn blogs vermeld vind ik niet dat je een ander mens, zeker niet een mens waar je om geeft, moet beperking in zijn of haar leven. Mensen hebben maar 1 leven en elke minuut van elke dag is uniek en komt nooit meer terug. Hoe kun je van iemand verwachten dat die persoon jou daar zeggenschap over gaat geven? Over wil geven? Er is niks meer waardevol dan tijd, en daardoor dus ook geen groter geschenkt dan iemand zijn/haar tijd. Dat gezegd hebbende vind een groot gedeelte van de mensen dus dat je in mijn geval je partner kan verbieden 1 maand op vakantie te gaan met 2 vrienden. Sterker nog, ze vinden het de meest voor de hand liggende weg. Hierdoor ben ik gaan nadenken... Ik kom hier later op terug, eerst even dit...

Een aantal jaar geleden kwam het eerste boek van de triologie Fifty Shades of Grey, Vijftig Tinten Grijs' uit. De reacties waren uiteenlopend, echter was een overgroot deel van de vrouwen en soms ook mannen het met elkaar eens, (of durven niet voor hun ware aard uit te komen en doen alsof ze het met de meerderheid eens zijn) een persoon de macht geven over wat je dagelijks eet, drinkt, wanneer je slaapt, waar en hoe je slaapt, hoevaak je aan sport doet en wanneer en nog meer van dat soort dagelijks bezigheden laat bepalen is onleefbaar en absoluut niet normaal of doorgaans om nog maar de zwijgen van geaccepteerd. Het word ouderwets en achterhaald genoemd. Maar is dit wel zo abnormaal? Doen de merendeel van de mensen dit nu juist allemaal, maar dan niet met de ogenschijnlijk kleine dagelijkse dingen maar juist met de grote levenbepalende dingen. En is dit eigenlijk niet veel heftiger en meer beklemmend dan bij een SM/SD/OD relatie? Mensen vinden het kennelijk normaal om voor hun partner te mogen beslissen of hij of zij zonder hen op vakantie gaat, hoevaak hij of zij van huis is savonds, of snachts, hoeveel uur die persoon werkt en ga zo maar door. In mijn ogen is 1 maand backpacken in dit geval een grote beslissing. Een levensveranderende gebeurtenis die uniek is en iemand altijd zal bijblijven. Is het niet zo dat als ik bepalen mag of mijn vriend dit mag of niet dat ik dan eigenlijk de regie neem over zijn leven, zijn ontwikkeling en zijn toekomst? En wat geeft mij dat recht, het feit dat hij van mij houd en ik van hem? We hebben dus vastgesteld dat de relatie tussen een dominant en onderdanig persoon in de regel word afgeschilderd als afwijkend en onbegrepen is door het merendeel van de mensen of in ieder geval net gedaan word alsof. En dat het mogen bepalen van een ander zijn of haar keuzes in een ´gelijkwaardige´ relatie heeft normaal word beschouwd in de regel. 

In een goed functionerende relatie, gelijkwaardig of niet, geldt over het algemeen het hoofddoel dat beide partijen hier gelukkiger van worden. In een goede SM/SD/OD relatie word ook de groei en ontwikkeling van beide personen die uit de relatie voort komt enorm centraal gezet. Beide partijen vinden het belangrijk dat er progressie zit in de ander zijn leefsituatie, persoonlijkheid en andere zaken. Natuurlijk is dit ook een heel belangrijk onderdeel van een ´normale´relatie. Maar waarom blijven we dan toch doorgaan met beperken van onze geliefdes en ze grenzen op te leggen die ze prima zelf zouden moeten kunnen stellen.

Wat zou meer waarde hebben. Een persoon die alle vrijheid heeft om zelf te kiezen maar alsnog de afslag neemt die naar jou leid, of die jij ook genomen heb, of die tot jou lijd? Of de persoon die opgetild en vastgebonden of aan de haren word meegesleurd het pad op wat de ander heeft gekozen, of erger nog, waarbij de andere afslag niet eens bekend word gemaakt?

In mijn ogen heeft het meerendeel van de mensen in een relatie een verkapte, maar niet tot z´n recht komende  SM/SD/OD relatie met zijn of haar partner, echter waar de macht continue word overgegooid, maar daardoor nooit 2 tegelijk aan de macht zijn, maar er dus ook geen duidelijke leider is, geen duidelijk doel is, en er vaak geen gezamelijke wegen worden bewandeld.

Nu hoor ik je waarschijnlijk denken, maar bij een  SM/SD/OD relatie liggen de machten zeker niet gelijk. Hoe kun je dan denken dat dit toch anders is als de veel voorkomende relatie in onze maatschappij die we niet  SM/SD/OD noemen? Dit zal ik uitleggen.

Bij een SM/SD/OD relatie is er altijd duidelijk wie de leider is, en wie de volger is. Is er duidelijk daardoor wie de verantwoordelijke is en wie de ondergeschikte is. Hierdoor ook wie voor wie zorgt en op welk dan wel precies. Kortom, zaken zijn duidelijk. Hierdoor zijn de discussies minder aan de orde van de dag, maar word vooral door beide partijen het geluk van de andere partij voorop gesteld, waardoor het eigen geluk ook stijgt. Je maakt immers elkaar gelukkig en heb daar je prioriteit van gemaakt. De dominante partij is volledig verantwoordelijk voor de veiligheid, het welzijn en het voorzien van andere behoeftes van de onderliggende partij, denk aan het eerder genoemde inregelen van voeding, beweging, slaap etc. Dat kan iemand alleen maar bepalen  wanneer die persoon daar ook verantwoordelijkheidsgevoel over heeft. De onderliggende partij voorziet echter de dominante partij van alle middelen die hij of zij nodig heeft om deze grote verantwoordelijkheid en taak te kunnen uitvoeren. Je voelt hem al, het is een cirkelm waar je in komt die onmogelijk kan worden doorbroken. 

Wat ik met deze blog wil zeggen is dat bijzondere manieren van doen vaak toch niet zo gek zijn en de manier waarop mensen bepaalde zaken bij vooroordeel al afkeuren vaak juist manieren zijn die ze zelf onbewust ook toepassen, alleen dan misschien net niet helemaal precies zo waardoor de werking uiteindelijk verloren gaat.