16. okt, 2019

Dam tot Dam Wandeltocht 42km

21 september was het zover. ik had mij ingeschreven voor de dam tot dam wandeltocht die van de Dam in Amsterdam via een omweg naar Zaandam loopt. de langste afstand van 42 km was voor mij. Natuurlijk kon ik niet genoegen nemen met een stapje lager van 27 km maar moest ik weer 42km doen. Helaas heb ik nagenoeg niet kunnen trainen door werk, fysieke gesteldheid, het openen van mijn salon en vakanties. In totaal heb ik 3x een afstand van 16km getraind en dus niet eens in de buurt gekomen van de werkelijke afstand. 

Op de ochtend van 21 september stond ik om 5:45 niet zo lekker op. Duizelig en misselijk. Ik moest om 6:30 op station haarlem-spaarnwoud zijn om daar de trein naar Amsterdam Centraal te pakken. Even twijfelde ik of ik het wel moest gaan doen, het eerste weekend vrij sinds weken, ongetraind en ik voelde me niet lekker. Meer reden om het niet te doen dan om het wel te doen. Toch ben ik mijn spullen gaan inpakken, heb ik mij in mijn sportlegging en trui gehezen en ben ik in mijn auto gestapt om naar het station te rijden.

Eenmaal daar aangekomen merkte ik dat het goed koud was, 10 graden maar! Ik had alleen een shirt met een trui aan en geen jas. Dit zou alleen maar meer gewicht betekenen als het warmer zou worden. Weer sloeg te twijfel verder toe.

Aangekomen op Amsterdam Centraal, iets voor 7:00 uur, goed doorgestapt richting de Dam. Ze waren net aan het aftellen. 5, 4, 3, 2, 1.... Fijne wandeltoch allemaal! Ik pak mijn stempelkaart uit mijn rugzak en beweeg me langzaam in de massa richting het eerste stempelpunt. Omdat ik weet dat ik nu nog fit ben en geen last van pijn in mijn knie zet ik flink de vaart erin. Dit zodat ik, als ik straks wel pijn krijg, wat meer rust kan nemen. De finish moet je voor 17:00 uur halen, anders telt het niet, ik heb dus ''maar'' 10 uur de tijd voor de 42km.

De eerste 5 km gaan top en ik heb voldoende energie. Ik begin mij steeds beter te voelen. 

Bij het eerste stempelpunt krijgt iedereen een notenreep uitgereikt die ik besluit te bewaren. Ik probeer voldoende te drinken aangezien mijn handen bij lopen snel opzwellen en vocht vast gaan houden. Echter lijkt dit niet echt te helpen, hierover later meer. Ik vul mijn waterfles en ga naar een dixi toilet. Gek genoeg had ik mij even niet gerealiseerd dat deze dag vol dixi bezoeken zou betekenen. Ik vind Dixi's echt walgelijke dingen en probeer ze altijd te vermijden, iets wat vandaag sowieso onmogelijk is.

Het volgende stempelpunt is 18km. 13 km klinkt ver weg als je er net pas 5 op heb zitten. Met goede moed stap ik echter door. De muziek van mijn spotify helpt goed mee en bepaald mijn tempo aanzienlijk. Toch zijn de laatste km's voor de volgende stop zwaar en lang. Je heb geen idee hoeveel je er nog te gaan heb wat in je voor en nadeel werkt. Dan komt toch eindelijk het stempelpunt inzicht. Ik merk dat ik pijntjes ga krijgen. Vooral mijn linker knie begint echt op te spelen. Ik neem 200 mg ibuprofen in. Rek wat spieren en probeer niet te lang te zitten.

Ik vervolg mij toch met het idee dat ik mijn trainingsafstand al overtroffen heb. Als ik nu tot het 3e stempelpunt van 28,5 km kan komen heb ik de 1 na langste afstand behaald en mag ik trots en tevreden zijn zonder training. 

Onderweg gaat het steeds beter, zou ik misschien toch deze toch kunnen uitlopen begin ik te twijfelen en deel dit op instagram en met mijn vriend en vader via whats app en een telefoongesprek.

Eenmaal aangekomen bij het 3e stempelpunt voel ik mij sterker dan ooit. Ik ga dit rocken denk ik! Even rek ik wat spieren op, drink ik wat en geniet ik van de gezelligheid van de locatie. Ik ga door.

Rond de 33 km begint mijn knie enorme pijnen te geven. Zo erg dat ik er eigenlijk niet meer mee door kan lopen. het volgende punt is 35,5 km. Echter denk ik dat ik dit al niet meer ga halen en zodra ik op een locatie kom waar een auto zou kunnen stoppen vraag ik mijn vader mij op te halen en stuur ik mijn locatie. Ik ga in het droge gras van de berm zitten en heb eigenlijk een beetje medelijden met mezelf..

Ik besluit nog 2 paracetamol te nemen en begin langzaam zelfs een beetje emotioneel te worden. Waarom lukt het mij nou niet. Waarom speelt die knie weer op. Maar dan overwint de sterkere persoon in mij de zwakkere en besluit ik tot het volgende stempelpunt te strompelen.

Tijdens het strompelen voelt mijn knie, mede dankzij de pijnstillers waarschijnlijk, een stuk beter. Eenmaal bij het 1 na laatste stempelpunt aangekomen word ik zo bevangen door de positieve sfeer en gezelligheid dat ik met alle kracht die ik nog heb besluit de wandeltoch uit te lopen. Ik stel mijn vader op de hoogte, ga niet zitten, stel mijn telefoon in op 7 km en vervolg mijn toch.

Ondanks dat ik tot dan nauwelijks met andere wandelaars heb gesproken beginnen mensen nu een gesprek aan te knopen. Wellicht omdat ik toch wat moeilijker en langzamer loop. Dit sleept mij er enorm doorheen. Zo ben je weer 2km verder als je een gesprek afrond. 

Zo vervolg ik mijn toch, en ondanks dat de km's niet bepaalde sneller gaan, komen we in het centrum van Zaandam. Je denkt dat je er bent maar zeker nog 5km te gaan. Echter geven de borden nu aan hoeveel nog en tellen per km af.

Ik hoor de muziek van Queen van We are the Champions en het raakt me opeens heel erg. Ik heb het gehaald! Ik heb datgene, waarvan iedereen zei dat het niet ging lukken, dat ik het niet ging halen, toch gehaald! Mijn vader staat onder de finish te wachten met bloemen. Ik ben heel erg trots op mijn prestatie en super blij dat mijn vader hier staat om mij te te feliciteren.

Hier heb ik het voor gedaan. Mijn grenzen verleggen en andere mensen laten zien dat ik alles kan als ik het wil! Maar ook om een inspiratie te zijn voor andere en laten zien dat je alles kan doen als je je zinnen erop zet en niks moet aantrekken van andere mensen hun mening.

De auto stond nog 2km verderop dus die bonus heb ik er nog even achteraan gelopen. We hebben even een fanta gedronken en zijn toen naar de auto gelopen. Een beetje mank maar opzich prima gelukt.

Ik heb nog 5 dagen spierpijn gehad maar na een goede massage, tijgerbalsem, een warme kruik en wat rust was ik na 5 dagen weer als nieuw.

Laat je nooit tegenhouden door wie dan ook en geloof in jezelf, wat een ander ook zegt!

Ik zal in januari en maart nog aan 2 wandeltochten meedoen waar ik uiteraard ook over zal schrijven op deze pagina.

Stay Tuned.... To be continued....