6. apr, 2021

Blij dat het me nooit gelukt is....

Al jaren denk ik, kon ik maar ergens afgelegen in een hutje wonen. Als een soort kluizenaar. Ik heb deze behoefte niet elke week of elke dag, maar zeker eens per maand, een aantal jaren al. Gisteren is er iets bijzonder gebeurt. Ik heb een serie op netflix gekeken, en hierdoor is deze gedachtte, deze behoefte veranderd. Ik heb er een andere kijk op gekregen. 

Zoals in mijn vorige verhalen vernoemd ben ik vaak mensen zat. Mensen en hun oordelen, veroordelingen, hun ongevraagde meningen. Zo moe en verdrietig word ik daarvan. Daarom heb ik, tot recentelijk, de behoefte gehad mensen in hun algemeenheid achter mij te laten. Ik heb geen hekel aan mensen, begrijp me niet verkeerd, ik kan zelf alleen heel slecht tegen de druk die mensen mij (en natuurlijk nog veel andere mensen met mij) opleggen. 

Sommige mensen word vaak verteld dat ze het goed doen en vinden zelf van niet. Bij mij is het juist andersom. En wat bij mij het meest irriteert is dat het om situaties gaat waarbij het de ander, wiens mening dus negatief is, niet beinvloed. Ik probeer het altijd voor alles en iedereen goed te doen, echter door het vele negatieve respons voor mijn gevoel heb ik geleerd in ieder geval niet zo hard te zijn voor andere, en dus ook niet voor mezelf.

Dit gezegd hebbende om uit te leggen wat de reden was van mijn behoefte om afgelegen te leven ben ik hier dus sinds dit weekend anders over gaan denken.

Ik heb dit weekend de miniserie The Manhunt: The Unabomber gezien. Dit is een spannende en meeslepende serie wat mij betreft en écht de moeite waard om te kijken. In grote lijnen gaat het over een man die het ''systeem'' van de maatschappij zat is en zich daardoor afzonderd in een hutje op eigen grond in het bos aan de rand van een klein dorp in Amerika. Hij heeft wat lossig contact met mensen uit het dorp en een ieder bestempeld hem als vriendelijk. Maar hij gaat geen échte banden aan met mensen waardoor het contact oppervlakkig blijft. Halverwege de serie komt dit duidelijk aan bod. Ik zei meteen hardop, wat heerlijk hé dat er mensen zijn die zo kunnen leven. Los van alles, helemaal zelf voorzienend.

In dit gedeelte van de serie is al bekend dat de persoon in kwestie de Unabomber is. Dit feit moet je even los zien in mijn verhaal. Dat staat even los van de connectie met mijn ideeën namelijk. Het is natuurlijk vooropgesteld vreselijk wat deze man gedaan heeft en het idee heeft dat hij hier het recht toe had.

Later in de serie zie je wat er met de betreffende man gebeurt is waardoor hij de behoefte heeft gekregen zo geisoleerd te leven. Kort hierna kwam bij mij ineens een soort openbaring. De persoon in kwestie begint zich namelijk af te vragen wat hij niet allemaal gemist heeft in het leven. Hij is inmiddels 53 jaar oud. Hij heeft de kans op een huwelijk en een gezin gemist. Kans op liefde van andere mensen. Hij omschrijft dat hij zelfs nog maagd is. Kortom d.m.v. allemaal visioenen zie je wat hij al die jaren in isolement te hebben geleefd had kunnen hebben. 

En toen ging er bij mij ineens een lampje aan. 

Door omstandigheden heb ik een aantal jaren van mijn leven minder geld te besteden gehad dan ik had kunnen hebben. En dus ook minder kunnen sparen. Daarna ben ik vooral bezig geweest met het inlopen op die periode. De veroorzaker van die periode heb ik altijd als schuldige gezien voor het feit dat ik mijn vooraanstaande droom om in isolement te leven niet hebben kunnen waarmaken. Natuurlijk was het een uitkomst van mijn eigen keuzes dus was het niet helemaal zo dat ik een ander de schuld gaf, maar toch enigzins. 

Echter ging ik er voor het eerst eens anders over denken. Want wat heb ik nu eigenlijk wel opgebouwd en ervaren in de afgelopen jaren wat ik anders gemist had als het mij wél was gelukt?

- ik heb de liefde van mijn leven ontmoet en daardoor de ervaring van een fijne relatie gekregen

- ik heb meer mensenkennis kunnen opdoen doordat ik in de tussentijd verschillende soorten werk heb gedaan en mijn eigen salon ben gestart

- door het starten van mijn eigen salon heb ik veel mooie en bijzondere mensen leren kennen die mij een bijzondere kijk op zaken en het leven hebben gegeven

- ik heb mijn ouderlijk huis tot mijn (ons) droomhuis kunnen omtoveren, iets wat ik nooit had kunnen doen als ik elders was gaan wonen natuurlijk

- ik heb mijn vader in mijn leven, iets wat natuurlijk ook lastig was geworden als ik ver weg geisoleerd was gaan wonen.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

De moraal van dit verhaal is denk ik op iedereen wel van toepassing. Iets wat je misschien liever niet had willen meemaken, of jezelf of andere de schuld van geeft dat het wel of juist niet gebeurt is, heeft vaak ook zoveel mooie dingen tot gevolg gehad. 

Dit heeft voor mij teweeg gebracht dat ik niet meer verontwaardigd ben over wat er niet gelukt is en waarom, maar dat ik blij ben met wat ik wel heb, en kan inzien dat dit uiteindelijk veel meer, mooier en beter is dan wat ik ''had kunnen hebben''

Voor zover deze levensles..

Stay Tuned... To be Continued...