Leven zoals ik het zie...

31. jul, 2018

Afgelopen weekend ben ik met mijn vriend naar Italie geweest. Zijn vader staat daar op de camping en we hadden besloten er een weekend langs te gaan. Ja, we hebben 10 uur heen en 10 uur terug gereden om 48 uur in italie op een camping te staan. Dit is 1 van de dingen die mij zo gek op mijn vriend maakt en wat we absoluut gemeen hebben. Het maakt ons niet uit hoe ver het is en hoeveel tijd het kost. We doen het gewoon, als we er zin in hebben. We zijn donderdagavond 21:30 uur weggereden vanuit Haarlem, met mijn KIA picanto, half vol (want vol geladen was hij zeker niet) met de tent waarmee ik met mijn ouders nog in Frankrijk gekampeerd heb. Dit geeft een hoop mooie herinneringen. Ik ken mijn vriend over 3 weken exact 1 jaar. Hierdoor ga ik mij steeds meer realiseren hoe bevoorrecht ik ben, en hoe gelukkig ik ben. Mijn vriend is echt de liefste die er is, ik zou niks aan hem willen veranderen. Maar hoe bijzonder is dat wel niet. Dat je iemand vind waar je zo naadloos op aansluit? Door de dood van mijn moeder ben ik meer van het leven gaan genieten, tenminste dat denk ik. Ik denk dat ik daardoor meer bewust ben geworden van hoe fragiel het leven is, en wat er allemaal wel niet kan gebeuren. Dit is niet altijd goed, en soms denk ik teveel na over wat er allemaal wel niet fout kan gaan en mijn geluk weer van mij kan afnemen. Maar ik probeer deze angst om te zetten in dankbaarheid. Dankbaarheid voor het hier en nu. Ik denk dat veel mensen te weinig nadenken over hoe het ook kan zijn en daardoor vergeten te zien hoe prachtig leven ze wel niet hebben. Een ieder heeft problemen, gezondheid, liefde, geld? Maar het kan vaak (niet altijd) erger. Kijk eens om je heen. Ik weet dat dit klinkt als leedvermaak maar toch zie ik het van de andere kant. Wanneer iemand onder de acne zit, en een ander heeft 1 klein pukkeltje, dan is het niet leuk tegenover degene met acne om te zeuren over dat pukkeltje toch? Maar de enige manier waardoor die persoon met dat ene pukkeltje gaat kunnen inzien dat het veel erger kan, is door de persoon met acne te zien en te realiseren dat het erger kan. Zo probeer ik te leven. Ik ben van huis uit een nieuwsgierig persoon en kijk vaak diep emotionele, vaak gebasseerd op waargebeurde verhalen. Dit helpt mij met beide benen op de grond te staan. Ik ben een persoon die nooit tevreden is met wat ik bereik of bereikt heb. Het moet altijd meer, en moet altijd meer kunnen zijn. Hierdoor vergeet ik vaak in het hier en nu te leven en mijn zegeningen te tellen. Zojuist heb ik een film op Netflix gezien genaam ''kiss and cry''. Dit is een autobiografische film over een meisje van 19 die overlijd aan een uiterst zeldzame vorm van kanker. Ook moonlight sun is zo'n film die ik enige tijd geleden in de bioscoop gezien heb. Ik denk niet de gehele dag dat ik morgen kanker kan krijgen, maar het helpt wel er zo nu en dan even bij stil te staan. Het zet zaken in het juiste perspectief. 

Afgelopen weekend in italie was fantastisch en heeft mij weer even goed laten beseffen hoe dankbaar ik mag zijn voor alles wat ik kan, heb en mag. Voor de vrijheid die ik heb, voor de gezondheid en voor de liefde en mijn welvaren. Ja ik werk hard voor mijn geld, maar gelukkig laat mijn gezondheid dit ook toe alsmede de omgeving waar ik in geboren ben en de opvoeding en educatie die ik gehad heb.

Ik hoop dat mijn vriend en ik nog minstends 50 jaar samen mogen zijn, en al deze mooie momenten elke keer weer opnieuw mogen overdoen en ervaren. Soms vind ik het wel moeilijk om mijn zegeningen te tellen, want bijna altijd als ik dat doe, wil ik mijn werkschema omgooien en mijn werkuren tot het maximum van 32 uur per week beperken, zodat ik bij mijn dierbaren kan zijn. Maar ik weet dat dit mijn gedachten weer aan andere zaken gaat vergooien, zoals financiele onzekerheid. Toch plan ik om vanaf 2021 mijn life of a workaholic aan de wilgen te hangen en voor ''the simple life'' te gaan. Wie weet wat er tegen die tijd allemaal wel weer niet op mijn pad gekomen is. 

Voor nu ben ik 10000% dankbaar voor alles in mijn leven. De lessen die ik geleerd heb, de toekomst die voor mij open ligt, mijn gezondheid en conditie, mijn financiele positie, maar vooral voor alle liefde die ik elke dag mag ontvangen.

 

Sty Tuned... To be Continued...

18. jul, 2018

Zojuist heb ik de film Irreplacable You gezien. Dit is een amerikaanse film met onze eigenste Michiel Huisman in de hoofdrol. In kwam deze film tegen op netflix. Zoals jullie weten ben ik op mijn 17e mijn moeder verloren toen ze zelf ook nog maar 48 jaar oud was. Daardoor ben ik anders over het leven gaan nadenken en zie ik soms dingen afwijkender dan mensen in mijn omgeving. Deze film heeft mij iets doen inzien, iets wat ik eigenlijk natuurlijk wel wist, maar mij toch weer even aan het denken heeft gezet en mij heeft herinnerd. What If? Wat als? Dat is een vraag die wij onszelf heel vaak stellen. Wat als ik nu doorga met wat ik aan het doen ben of juist ermee stop? De waarheid is dat elke stap die we zetten, letterlijk elke stap die onze voeten zetten, ons leven kunnen veranderen. Als ik 8 jaar geleden (op de kop afironisch genoeg) niet rechtsaf maar linksaf was gegaan toen ik op 4 juni 2010 mijn hond uitliet, was mijn leven heel anders geworden. Of het dan beter was zal niemand kunnen weten, maar anders is aannemelijk. Ik heb de neiging, en waarschijnlijk veel mensen met mij, om mezelf veel af te vragen, wat als? Vooral als ik gelukkig ben en dingen goed gaan word ik daar eigenlijk heel kwetsbaar van. Momenteel gaat eigenlijk alles heel goed in mijn leven, laat ik het afkloppen, ik heb niks te klagen. Ik heb leuk en voldoende werk waardoor ook voldoende inkomen, ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, iemand waarvan ik dacht dat hij voor mij alleen maar in films zou bestaan, mijn familie is gezond en om mij heen, ik heb lieve vriendinnen en ik ben zelf gezond. 

Maar dan komen ze, de what if's: Komende november gaat mijn vriend Kenneth 1 maand met vrienden naar Thailand. Met hem nog 100 duizende andere nederlanders, niks om je zorgen over te maken toch? Ik doe dat wel. Ik zal hem nooit vragen niet te gaan, want geloof heilig dat je het noodlot niet kan omzeilen als het op je wacht, en je gewoon je leven moet leven zonder angst. Maar toch maakt geluk en vooral liefde voor een ander een mens enorm kwetsbaar. Met mijn vriend heb ik een relatie, die ik mezelf in geen 100 jaar had zien hebben. Als iemand mij dit had verteld 1,5 jaar geleden, had ik er niks van geloofd. Hoe verschrikkelijke mazzelaar ben ik, dat ik eindelijk dit gevonden heb, of beter, dat het mij gevonden heeft. Mijn gezondheid is volgens mij heel goed, ik genees snel als ik iets mankeer als griep of blaasontsteking, of misschien ergens een wondje heb. Ik heb genoeg aan 4 uur slaap per etmaal en kan met gemak 36 uur zonder slaap zonder om te vallen, met de nodige aanpassingen in mijn eet en drink gedrag. Ik heb ook eigenlijk nooit echt een risico genomen op het gebied van mijn gezondheid. Ik rook niet, drink nauwelijks, en heb nog nooit iets van drugs gebruikt. Ik doe niet aan gevaarlijke sporten en zoek het ongeluk niet op op het gebied van gevaarlijke locaties bezoeken o.i.d. Maar toch, ondanks dat ik het super voor Kenneth vind dat hij naar Thailand gaat, ben ik opgelucht en blij als hij 6 december weer met beide voeten de plaza van schiphol op komt lopen. 

We moeten oppassen dat de What If's niet de What is's gaan overnemen. Een van de redenen dat ik veel werk om meer geld te verdienen is omdat ik dan dingen kan doen die ertoe doen. Volgend jaar wil ik graag weer met mijn vader naar Japan voor een 2,5 week durende trein-rondreis door Japan. Dit omdat ik mij, mede door de dood van mijn moeder, heel goed realiseer dat ik mijn vader niet voor de eeuwigheid bij me zal hebben. Mijn vader is een gezonde man en mankeert op een stel versleten knieen na niks ernstigs. Ik besef me hoe gezegend ik hiermee ben en hoop dat ik mijn vader toch nog miniaal 20 jaar bij me mag hebben in goede gezondheid. Toch vind ik het belangrijk deze extra noemenswaarige en leuke herinneringen te maken. Dat gezegd hebbende heb ik de zelfde twee-strijd met mijn tijd met Kenneth besteden. Sinds ik Kenneth ken ben ik in uren, maar vooral in dagen al een stuk omlaag gegaan als het om werken gaat. Waar ik vroeger altijd 7 dagen in de week werkte en misschien buiten mijn vakanties om 3 dagen vrij was door het jaar heen, werk ik er nu nog maximaal 6, en als het even kan 5. Ik werk dan wel 5 of 6 dubbele dagen, maar zorg dat ik in ieder geval de zondag in de gelegenheid ben samen met hem door te brengen. Dit ontstond al vrij snel. Maar toch, vraag ik mij vaak af, als ik savonds of snachts weer eens naar mijn werk vertrek en hem alleen thuis achterlaat, is dit het wel waard?

Aan de ene kant werk ik hard voor een extra leuke toekomst voor ons beide, net zoals hij dat ook doet. Er zijn voor ons beide zoveel dingen die we willen, en ze kosten uiteraard allemaal geld. Ooit hebben we de droom er een langere periode op reis te gaan, Dan moet je toch al snel denken aan een E 2000,- per maand p.p. wat je gespaard moet hebben, en in mijn geval blijven de vaste lasten thuis ook gewoon bestaan. Samenwonen en verbouwen om ons huis volledig en 100% naar onze zin te maken, nog een voorbeeld, 10.000 euro is niks tegenwoordig. Dat zijn allerlei zaken die motiveren om maar door te gaan met mijn huidige werk hoeveelheid. Maar toch kan ik er niks aan doen dat ik soms denk, ik wou dat ik lekker elke avond uit werk gewoon een normaal leven kon hebben, zoals de rest van nederland, thuiskomen, koken, eten, wat huishouden, bezoekje aan de sportschool en naar bed. Het standaard riedeltje, zaterdag boodschappen en naar de markt etc etc. etc. iedereen kent het wel. Als je zo'n turbulent werk/prive leven heb zoals ik verlang je soms wel eens naar die burgelijk indeling van het leven. Maar wanneer haal ik nu meer uit het leven. Als ik alle mogelijke momenten bij mijn dierbaren kan zijn, maar misschien niet op een hele bijzondere manier, of dat ik hard werk, veel weg ben, maar wanneer er tijd voor elkaar is extra mooie herinneringen kan maken.Ik denk dat, zoals met zoveel dingen, de discussie ligt tussen kwaliteit en kwantiteit, de vraag is alleen, wat is belangrijker? Ik kom er zelf niet uit en betrap mezelf erop dat het steeds weer veranderd.

Momenteel ben ik 12 jaar lang bezig met deze (te) gekke lifestyle. Ik hoop dat ik de grens van de 15 jaar nog ga aantikken op deze manier, maar in 2021 toch wel op een punt ben waarop het roer omkan en ik mijn leven anders kan gaan indelen. Hoe precies? Ja ik heb zat ideeen, maar die lopen zodanig uit elkaar dat ik ze hier niet ga opsommen. 

Tot slot denk ik dat het aller belangrijkste is dat je gelukkig bent en dagelijks minimaal 1x per dag je bewust bent van de zegeningen in je leven. Want kijk maar eens om je heen hoeveel mensen niet zoveel geluk hadden als jij.

 

Stay Tuned.... To be Continued.....

12. jul, 2018

Helaas heeft iedereen hier wel eens mee te maken. Mensen die je teleurstellen, niet motiveren of je gewoon plat gezegd naar beneden halen. Iedereen gaat hier op een andere manier mee om. Ook ik heb hier in het verledenn, maar tegenwoordig ook nog steeds mee te maken. Zoals iedereen weet werk ik bovengemiddeld veel. Meer dan de meeste mensen over het algemeen. Dit is een keuze maar ik zeg altijd wel, als je het vergelijkt met mensen met kinderen, bijvoorbeeld 3 kinderen of een alleenstaande moeder met 1 of 2 kinderen, is dat van mij echt niet zo bijzonder. Ik heb altijd groot respect voor mensen met kinderen omdat zij er niet even een vakantie van kunnen nemen en ik wel. Dat even ter zijde.

Vaak vragen mensen hoe mijn drukke (werk) leven mijn sociale leven beïnvloed. Toen ik nog geen relatie had zeiden mensen vaak, logisch dat kan ook niet met zoveel werken. Ik leef al een jaartje of 12 op deze manier en heb 2 lange relaties voor mijn huidige relatie gehad. Beide 4/5 jaar lang, dus dat bewijst dat het wel degelijk te combineren is. Ook nu met mijn vriend gaat dit prima. Tuurlijk zien we elkaar minder dan we zouden willen maar dat maakt het ook extra fijn als je wel tijd voor elkaar heb. Plus je raakt denk ik wat minder snel verveeld met elkaar. Mijn vriend is zelf ook een harde werker en aanpakker en begrijpt dan ook waarom ik zoveel werk en welke doelen ik daarmee wil behalen. Ondanks dat hij, net als ik, ook liever met een zak geld op de bank de gehele dag met mij vrij wil zijn, gaat het prima zoals het nu gaat. 

Mijn vriendinnen kennen mij eigenlijk ook niet anders. Sommige vriendinnen kennen mij alleen maar sinds dit mijn levenstijl is, andere kennen mij al wat langer maar zijn er na 12 jaar ook aan gewend. Ze respecteren het en hebben er vaak ook wel bewondering voor. Ik heb door de jaren heen geleerd dat je mensen in je leven alle ruimte moet geven om zich te bewegen waar ze naartoe willen, met of zonder jou. Hiermee bedoel ik dat als je merkt dat iemand een beetje bij je wegtrekt om welke reden dan ook, je dit bespreekbaar moet kunnen maken maar iemand hier zeker niet op moet veroordelen of afrekenen. Het kan allerlei redenen hebben. Mocht hieruit komen dat die persoon niet zoveel interesse meer heeft om tijd met jou door te brengen, moet je voor jezelf maar de afweging maken of je nog zin heb in die persoon in je leven. Dit is een keuze wat mij betreft en heeft mij gelukkig veel goed gedaan de afgelopen jaren.

Onlangs ben ik geconfronteerd met een aantal mensen in mijn omgeving die altijd al gevonden hebben dat ik teveel werk. Echter vonden zij mij voordat ik uberhaupt werkte weer lui, aangezien ik het toen net als nu heerlijk vind niks te doen als ik vrij ben. Zij hebben dan ook wel degelijk de basis gelegd van mijn huidige werk indeling. Ik kreeg de melding dat als iemand (in dit geval heeft dit betrekking op mij) vaak niet op korte termijn een afspraak kan maken om iets te doen je het op den duur dan maar niet meer vraagt omdat je gaat aannemen dat iemand toch niet kan. Ik vind dit nogal een slechte aanname, maar besef mij ook dat dit persoonlijk is. De mensen in mijn omgeving weten van mij, dat als ze mij op korte termijn vragen ergens aan mij te doen of iets af te spreken dat dit vaak niet lukt, omdat ik vaak andere plannen heb, meestal werk. Echter wanneer zij mij ruim van te voren vragen ergens onderdeel van te zijn ben ik eigenlijk altijd wel van de partij. Verjaardagen laat ik eigenlijk altijd even mijn neus zien, ook als dit betekend dat ik mijn enige uurtje slaap van dat etmaal ervoor op moet geven bijvoorbeeld. Ik geef veel om de mensen om mij heen en probeer er altijd voor ze te zijn. Ik reageer altijd op berichten en zal nooit savonds gaan slapen met nog onbeantwoorde berichten op mijn telefoon. Mocht ik ergens voor worden gevraagd en moet ik daar werk of iets anders voor afzeggen zal ik dit altijd proberen en niet zomaar nee zeggen.

Gelukkig hebben mijn vriend en al mijn vriendinnen die ik door de jaren heen om mij heen heb verzameld hier begrip voor. Dit waardoor ik op mijn beurt weer heel erg van hen, ik realiseer me dat het soms best lastig is om vriendinnen met mij te zijn maar hoop toch dat ik er op een ander vlak weer wat voor terug geef.

Om terug te komen waarom ik hierover begon, helaas vinden sommige mensen het dus niet voldoende om op deze manier over mijn tijd te kunnen beschikken en word er soms van mij verwacht dat ik eigenlijk gewoon ga zitten wachten totdat iemand een beroep op mij gaat doen. Helaas sta ik nogal ''nu of nooit'' in het leven en weet ik door het overlijden van mij moeder op 48 jarige leeftijd dat het leven niet oneindig is. Hierdoor probeer ik zo min mogelijk van mijn tijd te verspillen, en zeker niet aan wachten. We wachten immers al veel te veel in een mensen leven. Ik probeer alles uit het leven te halen wat erin zit. Links om, of rechts om. Ik ben dat naar mezelf verplicht. De dood van mijn moeder op jonge leeftijd moet ergens goed voor zijn geweest, dan maar voor de les die het mij geleerd heeft dat niks beloofd is en morgen maar een optie is. Ik koester mijn familie en vrienden om mij heen en hou veel van hen. Daardoor zal ik altijd de eer aan mezelf houden. Sommige mensen uit mijn verleden hebben nog altijd een plekje in mijn hart. Mensen die ik lang maar ook kort gekend heb in mijn leven, op welke manier en in welke situatie dan ook. Ze hebben allemaal bijgedragen aan de persoonlijkheid die ik nu ben, ieder heeft een steen gelegd, de ene steen was alleen wat groter dan de andere. Ik tel mijn zegingen elke dag weer.

 

Stay Tuned.... To be continued....

 

12. apr, 2018

Je hoort het vaak, Home is where the Heart is. 

Laat ik beginnen dat het (voor sommige komt dit niet als verassing) verhaal liefde voor mij een hobbelige weg is geweest in mijn leven. Zonder hier teveel over uit te wijden heb ik een niet erg positieve ervaring gehad op het gebied van Romance, Liefde en heb vertrouwen van een ander persoon. Hierdoor heb ik mijzelf lange tijd (5 jaar ongeveer) volledige afgesloten van liefde en in sommige gevallen van emoties in het algemeen. Voor de mensen die Frozen hebben gezien. Wanneer prinses Elsa verstoten word door haar gaven bouwt zij een paleis van ijs en word zij zelf de ijskoninging daarvan. Zoals in alle Disney films zit hier een hele grote boodschap in. Wanneer mensen niet geaccepteerd worden hebben ze vaak de neiging een koninkrijk van hun eigen wereld te maken waar eigenlijk niemand (echt) in binnen komt. Dit had ik met mijn hart gedaan. Mijn hart zat op slot en er was wel een sleutel maar deze was zeker niet makkelijk te  verkrijgen.

Acceptatie was voor mij de werkelijke redding. Na een rouwproces van bijna 1,5 jaar om mijn laatste relatie had ik besloten dat liefde niet voor mij was. Dit heb ik geaccepteerd. Dit was voor mij misschien iets makkelijker omdat ik geen overtuigde huisje boompje beestje wens had en dus ook geen overtuigde kinderwens. De dingen die ik wel wilde had ik zelf in de hand. Natuurlijk wil elk mens liefde en genegenheid, maar dit had ik geaccepteerd niet te hebben en voelde mij daar goed bij. Ik ging andere doelen stellen, veel van de wereld zien, financiële zorgeloosheid en onafhankelijkheid na streven, gewichtverliezen en zo meer in harmonie komen met mezelf en mijn uiterlijk.

Dit ben ik gaan doen. En met succes. Ik viel 20 kilo af. Kocht een auto. Vloog, reed en voer de wereld over, alleen en met mijn vader. Knapte mijn huis op en verwijderde daarmee ook de smet op mijn huis van het samenwonen met mijn 2 ex vriendjes. Ik deed dingen waar ik blij van werd en liet niemand mij vertellen hoe ik het anders moest doen. Ik pakte de volledige controle op mijn leven terug, de controle die ik zo lange tijd (bijna 10 jaar) verloren was in mijn hopeloze zoektoch en behoefte naar liefde.

Maar zoals veel mensen mij hadden gezegd komt liefde wanneer je dit niet verwacht... Op een avond was ik aan het werk en stond mijn volgende (zou eigenlijk moeten zeggen echte eerste) liefde daar. Het begon zoals altijd met weinig verwachtingen maar al snel sloeg de vonk over en kreeg ik alles waar ik ooit van had gedroomd te krijgen, van een man die ik nog geen half jaar kende. Het is bijzonder hoe mensen in extreem korte tijd tot een vaste factor in je leven kunnen groeien. Zo vast, dat je ze niet meer weg kan denken uit je leven. 

Ik ben blij met alles wat ik heb meegemaakt, dit heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben. Maar heeft mij ook de zekerheid gegeven dat ik gelukkig kan zijn met alleen mezelf. Zonder liefde. Ik ben 5 jaar single geweest waarvan 3,5 echt enorm gelukkig met mijn leven. Maar dit is nog een extra bonus bovenop dat geluk. Ik ben niet meer bang om alleen achter te blijven omdat ik nu liefde weer heb toegelaten.  Ik weet dat ik het alleen kan, ik wil dat alleen niet meer. 

Uiteraard komen hier wel weer nieuwe onzekerheden en angsten bij kijken. Als je zo gek op iemand bent komen er opeens angsten om iemand op een andere manier kwijt te raken. Maar ook de wil van oud worden is bij mij ontstaan. Voorheen had ik altijd de instelling dat ik niet heel oud wilde worden. Ook omdat ik het niet vanzelfsprekend vind om oud te worden vanwege de te vroege dood van mijn moeder maar ook veel andere mensen in mijn omgeving. Wanneer je van iemand houd wil je die persoon niet verlaten, en zeker niet op het gebied van leven en dood. Dit maakt daarintegen ook dat ik nog meer wil en ben gaan genieten van het leven. Zoals in mijn vorige blog ook aangegeven ben ik wat minder gaan werken, maar ook ben ik nog vastberadener om mijn dromen te laten uitkomen.

Voor iedereen die in een diepe put zit in het leven kan ik maar wijze raad meegeven. 

Zorg dat je eerst beste vrienden met jezelf word, niemand nodig heb en onafhankelijk bent van anderen. Pas dan kan iemand een echte toevoegingen zijn in je leven in plaats van een opvulling.

 

Stay Tuned... To be Continued...

 

27. feb, 2018

Afgelopen weekend was het laatste weekend voor de monkeybar zoals we die het afgelopen half jaar hebben meegemaakt. Voor mij was de monkeybar mijn 2e huiskamer. Een plek waar ik veel te vinden was, 3 avonden per week. Veel leuke maar ook minder leuke momenten heb ik hier meegemaakt. Maar vooral heb ik hier weer vertrouwen gekregen in werk in de horeca. Ray de eigenaar is echt de beste horeca baas die ik ooit heb gehad. Het is een mensen mens, en een echte ondernemer. Hij is goed voor zijn personeel en dat siert hem enorm. Ik zal werken voor hem dan ook enorm missen. Ook zal ik mijn collega's gaan missen, het nazitten met bitterballen op de zondagochtend, wanneer ''ons'' weekend eindelijk begon. Soms helemaal dood van een zwaar weekend, soms dronken en soms gewoon gezellig. Luchtige maar ook zware onderwerpen kwamen aan bod, depressie, relaties, monogamie, 18 jarige gasten, rijkdom en geld gebrek, opvoeding en noem het zo maar op. Maar normen en waarden lagen bijna allemaal wel op 1 lijn. Vaak genoeg bleven er mensen van buiten het personeel zitten, scharrels, dates, vriendjes en vriendinnetjes of vaste gasten. De monkeybar was echt een plek om je thuis te voelen. Het vertrouwen en de vrijheid die ik hier heb mogen krijgen, zal ik nooit vergeten. De hartelijkheid van het personeel, mijn collega's en de eigenaar blijven voor altijd een warme plek in mijn hart hebben. Wanneer je binnenkomt altijd even iedereen een knuffel geven, en ook weggaan gebeurde nooit zonder een omhelzing. Ik hou van deze mensen en hoop dat ik in de toekomst wellicht weer zo fijn met een aantal van hen mag werken, wellicht in een monkeybar 2.0, of een andere plek. Wie zal het zeggen. 

Ray, Terrence, Annabel, Bob, Saskia, Nadine, Manny en andere collega's die zijn gekomen en soms ook weer zijn gegaan in het afgelopen 1,5 jaar, het was super en ik zal jullie nooit vergeten

Stay Tuned... Maybe to be Continued.....