Leven zoals ik het zie...

22. sep, 2018

Afgelopen zondagavond hoorde ween hoop herrie beneden. Herrie die ik niet kon thuisbrengen. Toen ik beneden ging kijken kwam ik mijn kat Nero halverwege tegen, hij snelde in paniek de trap op. Ik kon zo snel niks aan hem zien. Hij schoot onder het bed waardoor ik dacht dat hij misschien een muis had ofzo. Zo reageert hij dan meestal. Maar helaas was het niet zo simpel. Zijn ene achterpoot hing bewegeloos achter hem aan en zijn andere zakte hij steeds doorheen. Zonder na te denken heb ik het kattenkoffertje gepakt en de dierenarts gebeld om langs te komen. Kenneth gaat met mij mee.

De dierenkliniek Hugo in Zwanenburg had kennelijk avond/weekend dienst. Eenmaal daar aangekomen hoop je maar dat het meevalt, uit de kom misschien of iets anders wat snel en makkelijk opgelost kan worden. Tijdens het wachten op de arts kwam er een stel binnen met een hond op hun arm, helemaal over de rooie. De man geeft aan dat de hond zojuist is gestopt met ademen. Ze brengen de mensen snel in een kamer maar een paar minuten later hoor ik een enorme verdrietige kreet van de vrouw. De hond is kennelijk overleden. Naar mate de tijd voorbij gaat komen we erachter dat de hond kennelijk is aangereden, verschrikkelijk, het verdriet van de vrouw is door haar stem door de muren heen te voelen en ik laat ook een aantal tranen hierdoor. Laat het met mijn kat alsjeblieft goedkomen. 

Eenmaal in de behandelkamer helpt een hele aardige arts ons verder. Hij ondezoekt nero. Hij geeft aan dat hij denkt aan een tumor, hernia of ontsteking. Ik blijf nog rustig maar zodra hij de kamer verlaat om te checken of ik morgen gelijk kan terugkomen voor verder onderzoek en scans word het me teveel. Niet weer die kanker snik ik naar Kenneth. De arts geeft aan dat hij de volgende dag een bloedtest en CT-scan van de rug wil doen. Ik stem in, ik ben al vanaf dat Nero 1 maand oud is een dierenziektekostenverzekering waardoor ik voor € 2500,- per jaar verzekerd ben. Ze mogen van mij alles doen wat nodig is. De arts geeft duidelijk aan dat het om € 500,- euro gaat voor de scan. Het interesseert me weinig wat het kost, het is mijn kat, mijn kind. Enigzins ontdaan door het nieuws dat het niet iets simpels is gaan we met Nero terug naar huis. De volgende ochtend breng ik hem om 8:30 uur terug naar de dierenarts waar hij de rest van de dag blijft. Hij krijgt een gasnarcose om de CT-scan te maken. Dit word wat duurder geven ze aan omdat er 2 scans gemaakt moeten worden. Wederom reageer ik met de reactie dat ze moeten doen wat ze moeten doen en dat dat niks uit maakt. Maandag aan het einde van de dag blijkt dat Nero een acute hernia heeft. Hierdoor is de stof die tussen de ruggenwervel zit ertussenvandaan en knelt dit zenuwen af. Hij moet hiervoor geopereerd worden. Dit gaat ongeveer € 1500,- euro kosten. Dit is natuurlijk een enorm bedrag maar alsnog laat ik weten dat dit geen probleem is. Mijn verzekering keert 80% van de gemaakte kosten uit, dus zelf kost het mij ook nog wel wat, maar je doet alles voor zo'n beestje. Woensdagochtend moet ik hem weer brengen, nuchter, al heeft hij niet eens gegeten van het eten wat ik sinds zondag voor hem had neergezet. Alleen 2x een vloeibare pijnstiller heb ik in zijn bekje gespoten.

Woensdagochtend breng ik hem langs voor de operatie. Hij zal aan het einde van de middag geopereerd worden maar als hij er de gehele dag is kan hij vast aan het infuus en rustig wennen aan dat hij geopereerd gaat worden. Op dit moment heb ik in mijn hoofd aan de ene kant al afscheid genomen van Nero, maar aan de andere kant hou je toch hoop. Ik heb toch een soort overlevingsmechanisme ontwikkels waardoor ik eigenlijk altijd van het slechtste uitga. Nu dus ook. Toch verteld iedereen dat ik hoop moet houden. Dit doe ik dan ook wel een beetje.

Laat in de middag komt Nero uit de operatie. De operatie is goed gegaan geeft de chirurg mij door de telefoon aan, echter kon hij tijdens de operatie zien dat hij echt een acute hernia had. Dit houd in dat het materiaal tussen de wervels met grote kracht ertussenuit geschoten is. Hierdoor is er ook een bloeding ontstaan en meer schade aan de zenuwen. Hierdoor word de kans dat het goed komt van 75% bij een norme hernia ineens onder de 40%. Het nieuws dat ik deze week misschien af moet gaan nemen van mijn kat komt steeds meer bij mij binnen. 

De komende 48 uur zijn kritiek en moeten echt verbetering laten zien in de motoriek en reactie op prikkels van het achter lichaam. Afwachten tot vrijdagmiddag dus. Tussendoor belt de kliniek elke dag even op om te laten weten hoe het met Nero gaat. Hij heeft een infuus met pijnbestrijding erin en heeft gelukkig eindelijk wat gegeten. Ze vragen of ik hem wil bezoeken. Dit was een optie die ik niet verwacht had, maar wil dit uiteraard graag. Eenmaal bij Nero aangekomen die middag word het wederom weer een stukje meer realiteit en slaat het steeds harder in mijn gezicht wat de vooruitzichten zijn. Ik hou nog wel een beetje hoop maar zijn achterlichaam geeft totaal geen reactie, zijn staart niet, en zijn poten niet.

Vrijdagmiddag ga ik eerder weg van mijn werk. Ik heb zojuist weer telefoon gehad van de kliniek en er zijn geen veranderingen opgetreden. Ik heb nog de optie van een rolstoel voor katten gevonden op internet maar helaas is dit al snel van de baan als ik hoor dat hij niet zelfstandig kan plassen. Ook legt de arts mij uit dat katten bedoeld zijn om niet alleen voor- en achteruit te gaan maar natuurlijk ook in de hoogte. Daar heeft ze natuurlijk ook wel een punt en ik schuif denkbeeldig de kattenrolstoel van de baan. Ik ga uit mijn werk langs Nero en sta een tijd huilend hem te aaien in zijn kooitje. Hij ligt er perfect bij en er word heel goed voor hem gezorgd, maar helaas mag al deze goeie zorgen het niet helpen. Ik besluit dat hij waarschijnlijk ingeslapen moet worden.

Zaterdag heb ik een enorm drukke dag en werk ik op Texel voor promotiewerk. Dit kan ik eigenlijk niet afzeggen. Savonds heb ik afgesproken met vriendinnen naar een show te gaan in Amsterdam. Jeetje wat een rot timing, maar dingen zoals dit komen nooit op een goed moment natuurlijk. Ik ben al heel erg dankbaar dat dit niet tijdens mijn vakantie is gebeurd. Ik denk echt dat ik was terug gevlogen met natuurlijk alle gevolgen van dien. Ik besluit samen met de arts dat als de situatie onveranderd blijft ik zondagochtend kom om Nero te laten inslapen. Zaterdag is voor mij gewoon echt niet mogelijk, hij heeft nu geen pijn, en ik wil dit op een rustige manier doen, tijd voor mijn emoties maken en dit gewoon rustig afsluiten.

Zondag 10:00 zal ik Nero laten inslapen. Het doet mij enorm pijn, vooral omdat een week geleden nog niks aan de hand was, hij nog maar net 9 jaar oud is, en nog zo een leven voor zich had. Helaas houd de natuur hier allemaal geen rekening mee. Ondanks dat ik mij geen leven voor kan stellen zonder dieren in mijn huis, heb ik wel besloten geen nieuwe dieren meer te nemen. Het verlies en de pijn die hierbij komt kijken is te ondragelijk. Gelukkig heb ik mijn lieve hond Quinty nog, maar die gaat nu ook zijn trouwe maatje missen die hij ook al zijn hele leven kent. Ook dat doet mij weer zeer als ik hem nu zo alleen zie zonder dierenvriendje. Ik hoop Quinty nog jaren bij me te mogen hebben, en dat ik enigzins van dit gebeuren bekom de komende tijd. 

Wennen doet het nooit en het blijft toch een onderdeel van je gezin. Met pijn in mijn hart schrijf ik dit stuk tekst maar tegelijkertijd geeft het me meer het gevoel dat ik het een plekje kan geven. Ik ga zaterdag nog even bij Nero langs uit mijn werk en zondag zal ik definitief afscheid van hem moeten nemen zoals het er nu uit ziet. Ik ben er letterlijk ziek van, maar het is wat het is.

Toen ik vrijdag eerder vertrok van mijn werk, lag er een grote ganzenveer op de mat bij de voordeur van het pand. Ik ben ooit eens bij een paragnost geweest (meer om hem zichzelf te bewijzen, ik ging er nogal blanco in) en die zij mij dat als je iemand verliest, je een papierenbootje, met veren die je in de periode daarvoor hem gevonden erin verzameld, op het water moet laten ergens en zo symbolisch de persoon, of in dit geval het dier, loslaat. Een stukje afsluiting. Ik vind dit een mooi idee, maar heb dit nooit gedaan omdat ik eigenlijk altijd wel zelfstandig herstelde. Door deze veer had ik wel even het gevoel dat dit een teken van mijn moeder was. Zonder al te zweverig te klinken geloof ik hier toch wel een beetje in. Een teken dat het goed is en misschien wel dat er toch iets is en dat zij Nero opwacht ofzo? Ik weet het niet. Ik denk dat geloof heel handig van pas kan komen op dit soort momenten en de pijn en het definitieve van de dood wat dragelijker maakt.

Ik ga je missen lieve Nero. Ik zal je nooit vervangen of vergeten en hoop dat ik je een goed leven gegeven heb in die 9 jaar dat je bij me bent geweest. Morgen en zondag nog een laatste keer knuffelen en dan laat ik je los van al het gedoe wat je de afgelopen week heb moeten doorstaan.Ik hou van je.

 

16. aug, 2018

Komende zondag is het op de kop af 1 jaar geleden dat ik aan de vooravond stond van iets dat mijn leven compleet veranderde.

Ik liep nietvermoedend naar mijn werk, een kroeg waar ik verantwoordelijk was voor het toilet en de garderobe. Samen met nog een collega, meestal een vriendin, zorgde ik ervoor dat alles op het toilet fris bleef en iedereen met de juiste jas naar huis ging. Maar de afgelopen weken was het iets anders. Het is zomer, en dan hebben mensen meestal weinig spullen voor een garderobe. Daarom was ik een soort vliegende keep. Ik stond bij de deur om te zien dat er geen mensen met glazen naar buiten gingen, ik haalde glazen op uit de zaal en controleerde geregeld het toilet op bijzonderheden.

Die bewuste avond, van zaterdag 19 op zondag 20 augustus, kwam ik kenneth tegen. Wat heeft dit mijn leven veranderd. Door mijn single jaren heen had ik een behoorlijk dikke muur om mijn hart gebouwd. Ik ben van mijzelf aan de ene kant een heel sociaal persoon, maar kan ook heel goed alleen zijn. Wellicht omdat ik enigskind ben ofzo? Echter liet ik door mijn ervaringen met liefde niet snel mensen ver genoeg komen om ook werkelijk in mijn hart te raken. Dat maakte mij echter ook onverschrokken. Ik had totaal geen schaamte meer om mensen, mannen & vrouwen, aan te spreken, op welke manier dan ook. Als ik bij een bushokje stond, of bij de supermarkt, kon ik gerust een complimenteuse opmerking maken over de schoenen van de dame voor mij, of over de tattoeage van de cassiere. Ik was sociaal helemaal open en toegankelijk. Hierdoor heb ik kenneth ook leren kennen. 

Kenneth was een avond uit in de kroeg waar ik werkte, en hij was met wat vrienden. Door een bijzonder handgebaar trokken ze mijn aandacht en besloot ik, zoals ik wel vaker doe als mensen bedoeld of onbedoeld mijn aandacht trekken, er op in te gaan. Ik weet niet eens meer precies wat mijn eerste woorden waren die dit gesprek tot stand brachten. Het kwam er op neer dat hij mijn nummer vroeg, na een paar zinnen verder te zijn in ons contact. Zonder hier heel erg uit de hoogte over te zijn gebeurde dit uiteraard wel vaker. Mannen zijn uit, hebben een drankje op, na 2/3 zinnen heen en weer komt al vaak een vraag in de richting van een date of het uitwisselen van gegevens. Alleen deze keer was het anders, hij vroeg mij om mijn nummer, die kreeg hij, maar ik kreeg niet zijn nummer. De meeste mannen denken altijd dat je het verkeerde nummer opgeeft, en bellen je gelijk om te checken of je wel het juiste nummer gegeven heb. Maar kenneth niet. Ik weet nog dat ik dit een enorme blijk van zelfvertrouwen vond, wat onmiddelijk mijn aandacht versterkte. 

De gehele zondag ging voorbij, en ook de maandagochtend, en ondanks dat ik niet echt naast de telefoon zat te wachten, had ik eigenlijk wel iets verwacht te horen. Ergens tegen de lunchtijd kwam er een whats app bericht binnen, ''goedemiddag, leuke dame van de monkeybar'' staat er op mijn scherm. Ik glimlach. Vanaf dat moment zijn we nooit meer uitgepraat.

Kenneth heeft mijn leven enorm veranderd. Ik heb veel geleerd in het afgelopen jaar. Ik heb weer geleerd te genieten van het gezelschap van een ander. Waar ik eerst alles alleen deed, en vaak ook het liefste alleen wilde doen, geniet ik nu van het gezelschap van iemand waar ik om geef. Niet alleen bij hem maar ook bij familie en vrienden is dit een stuk mee gaan leven bij mij.

Ik mezelf meer rust en vrije tijd gaan gunnen. Waar ik voorheen 7 dagen in de week werkte en een weekend rustig genoemd mocht worden als ik een dagdeel van ongeveer 4 uur vrij was heb ik kort na onze ontmoeting de zondag eigenlijk al heilig verklaard. Zondag is de dag dat ik (uitzonderingen daargelaten als het echt heel leuk werk is) niet werk. Ook sinds de sluiting van de monkeybar is zaterdagnacht vaak voor mij een vrije nacht. De ene week begint mijn weekend vrijdagavond, het andere weekend begint mijn weekend zaterdag einde van de middag, of juist in de ochtend. Maar hoe dan ook, ik heb weer een weekend. Dit had ik jaren niet gehad, en ondanks dat ik het nooit verwacht had, geniet ik ervan.

Ik maak weer toekomstplannen die met meer te maken hebben dan alleen praktische en financiele zaken. Ik probeer mezelf in een bepaald plaatje te zien, over 1, 5 en soms 10 jaar (dan ben ik bijna 40 dus denk ik liever nog niet teveel aan). Omdat Kenneth 5 jaar jonger is, kan ik met veel dingen ook weer even 5 jaar jonger zijn. Ik denk dat als je met iemand bent die jonger is, je daar wat meer ruimte voor heb. Je groeit toch een beetje naar elkaar toe en treft elkaar ideaal gezien ergens in het midden. 

Ik heb geleerd wat beter voor mezelf te zorgen. Ik gun mezelf wat meer slaap dan voorheen, en zeg nu ook veel vaker nee tegen werk als het een te grote reeks achter elkaar word, of als het vlak voor of na iets is waarbij ik eigenlijk liever even wat meer rust omheen zou hebben. Ik neem niet meer klakkeloos werk aan.

Het grappige is, dat sinds ik bovenstaande veranderingen heb doorgemaakt, veel dingen mij ook beter afgaan. Het merendeel van mij bijbanen ben ik eigenlijk mee gestopt, en ik ben mij als ZZP''er meer gaan ontplooien, en met succes. Ik heb meer ruimte in mijn hoofd voor de dingen die ik leuk vind, en niet alleen maar voor de dingen die geld opbrengen. Dit probeer ik zoveel mogelijk te combineren. Hierdoor ben ik een gelukkiger mens, al beschouwde ik mezelf al behoorlijk gelukkig voordat ik kenneth leerde kennen.

Door Kenneth is er een gedeelte in mij open gegaan, waarvan ik eigenlijk niet eens wist dat het in mij zat. Ik las onlangs op de blog van een social influencer die ik bewonder ''de wet van de aantrekking''. Dit komt van de site van Cynthia Houben. Ik heb haar gevonden via Carmen Ketelaar, ook 1 van mijn favoriete social influencers. Zij staan beide voor het opkrabbelen na een moeilijke periode en positief in het leven staan, en ik geloof dat ik daar ondertussen eindelijk van begrijp hoe dat ECHT moet.

Tot slot kan ik niet vaak genoeg zeggen hoe dankbaar ik ben voor die ene ontmoeting in die ene nacht tijdens een ''normale'' nacht werken in de monkeybar. In het verleden heeft het al bewezen dat 1 afslag nemen je leven compleet kan veranderen, negatief, maar dus ook positief. Wat als ik die avond niet was gaan werken, of geen opmerking had gemaakt, hoe had mijn leven er dan nu uit gezien? Voor het eerst in mijn leven wil ik deze what if eigenlijk niet eens weten. Want de mooiste liefde die er is, is de liefde die de liefde voor jezelf groter maakt.

Stay Tuned.... To be Continued....

31. jul, 2018

Afgelopen weekend ben ik met mijn vriend naar Italie geweest. Zijn vader staat daar op de camping en we hadden besloten er een weekend langs te gaan. Ja, we hebben 10 uur heen en 10 uur terug gereden om 48 uur in italie op een camping te staan. Dit is 1 van de dingen die mij zo gek op mijn vriend maakt en wat we absoluut gemeen hebben. Het maakt ons niet uit hoe ver het is en hoeveel tijd het kost. We doen het gewoon, als we er zin in hebben. We zijn donderdagavond 21:30 uur weggereden vanuit Haarlem, met mijn KIA picanto, half vol (want vol geladen was hij zeker niet) met de tent waarmee ik met mijn ouders nog in Frankrijk gekampeerd heb. Dit geeft een hoop mooie herinneringen. Ik ken mijn vriend over 3 weken exact 1 jaar. Hierdoor ga ik mij steeds meer realiseren hoe bevoorrecht ik ben, en hoe gelukkig ik ben. Mijn vriend is echt de liefste die er is, ik zou niks aan hem willen veranderen. Maar hoe bijzonder is dat wel niet. Dat je iemand vind waar je zo naadloos op aansluit? Door de dood van mijn moeder ben ik meer van het leven gaan genieten, tenminste dat denk ik. Ik denk dat ik daardoor meer bewust ben geworden van hoe fragiel het leven is, en wat er allemaal wel niet kan gebeuren. Dit is niet altijd goed, en soms denk ik teveel na over wat er allemaal wel niet fout kan gaan en mijn geluk weer van mij kan afnemen. Maar ik probeer deze angst om te zetten in dankbaarheid. Dankbaarheid voor het hier en nu. Ik denk dat veel mensen te weinig nadenken over hoe het ook kan zijn en daardoor vergeten te zien hoe prachtig leven ze wel niet hebben. Een ieder heeft problemen, gezondheid, liefde, geld? Maar het kan vaak (niet altijd) erger. Kijk eens om je heen. Ik weet dat dit klinkt als leedvermaak maar toch zie ik het van de andere kant. Wanneer iemand onder de acne zit, en een ander heeft 1 klein pukkeltje, dan is het niet leuk tegenover degene met acne om te zeuren over dat pukkeltje toch? Maar de enige manier waardoor die persoon met dat ene pukkeltje gaat kunnen inzien dat het veel erger kan, is door de persoon met acne te zien en te realiseren dat het erger kan. Zo probeer ik te leven. Ik ben van huis uit een nieuwsgierig persoon en kijk vaak diep emotionele, vaak gebasseerd op waargebeurde verhalen. Dit helpt mij met beide benen op de grond te staan. Ik ben een persoon die nooit tevreden is met wat ik bereik of bereikt heb. Het moet altijd meer, en moet altijd meer kunnen zijn. Hierdoor vergeet ik vaak in het hier en nu te leven en mijn zegeningen te tellen. Zojuist heb ik een film op Netflix gezien genaam ''kiss and cry''. Dit is een autobiografische film over een meisje van 19 die overlijd aan een uiterst zeldzame vorm van kanker. Ook moonlight sun is zo'n film die ik enige tijd geleden in de bioscoop gezien heb. Ik denk niet de gehele dag dat ik morgen kanker kan krijgen, maar het helpt wel er zo nu en dan even bij stil te staan. Het zet zaken in het juiste perspectief. 

Afgelopen weekend in italie was fantastisch en heeft mij weer even goed laten beseffen hoe dankbaar ik mag zijn voor alles wat ik kan, heb en mag. Voor de vrijheid die ik heb, voor de gezondheid en voor de liefde en mijn welvaren. Ja ik werk hard voor mijn geld, maar gelukkig laat mijn gezondheid dit ook toe alsmede de omgeving waar ik in geboren ben en de opvoeding en educatie die ik gehad heb.

Ik hoop dat mijn vriend en ik nog minstends 50 jaar samen mogen zijn, en al deze mooie momenten elke keer weer opnieuw mogen overdoen en ervaren. Soms vind ik het wel moeilijk om mijn zegeningen te tellen, want bijna altijd als ik dat doe, wil ik mijn werkschema omgooien en mijn werkuren tot het maximum van 32 uur per week beperken, zodat ik bij mijn dierbaren kan zijn. Maar ik weet dat dit mijn gedachten weer aan andere zaken gaat vergooien, zoals financiele onzekerheid. Toch plan ik om vanaf 2021 mijn life of a workaholic aan de wilgen te hangen en voor ''the simple life'' te gaan. Wie weet wat er tegen die tijd allemaal wel weer niet op mijn pad gekomen is. 

Voor nu ben ik 10000% dankbaar voor alles in mijn leven. De lessen die ik geleerd heb, de toekomst die voor mij open ligt, mijn gezondheid en conditie, mijn financiele positie, maar vooral voor alle liefde die ik elke dag mag ontvangen.

 

Sty Tuned... To be Continued...

18. jul, 2018

Zojuist heb ik de film Irreplacable You gezien. Dit is een amerikaanse film met onze eigenste Michiel Huisman in de hoofdrol. In kwam deze film tegen op netflix. Zoals jullie weten ben ik op mijn 17e mijn moeder verloren toen ze zelf ook nog maar 48 jaar oud was. Daardoor ben ik anders over het leven gaan nadenken en zie ik soms dingen afwijkender dan mensen in mijn omgeving. Deze film heeft mij iets doen inzien, iets wat ik eigenlijk natuurlijk wel wist, maar mij toch weer even aan het denken heeft gezet en mij heeft herinnerd. What If? Wat als? Dat is een vraag die wij onszelf heel vaak stellen. Wat als ik nu doorga met wat ik aan het doen ben of juist ermee stop? De waarheid is dat elke stap die we zetten, letterlijk elke stap die onze voeten zetten, ons leven kunnen veranderen. Als ik 8 jaar geleden (op de kop afironisch genoeg) niet rechtsaf maar linksaf was gegaan toen ik op 4 juni 2010 mijn hond uitliet, was mijn leven heel anders geworden. Of het dan beter was zal niemand kunnen weten, maar anders is aannemelijk. Ik heb de neiging, en waarschijnlijk veel mensen met mij, om mezelf veel af te vragen, wat als? Vooral als ik gelukkig ben en dingen goed gaan word ik daar eigenlijk heel kwetsbaar van. Momenteel gaat eigenlijk alles heel goed in mijn leven, laat ik het afkloppen, ik heb niks te klagen. Ik heb leuk en voldoende werk waardoor ook voldoende inkomen, ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, iemand waarvan ik dacht dat hij voor mij alleen maar in films zou bestaan, mijn familie is gezond en om mij heen, ik heb lieve vriendinnen en ik ben zelf gezond. 

Maar dan komen ze, de what if's: Komende november gaat mijn vriend Kenneth 1 maand met vrienden naar Thailand. Met hem nog 100 duizende andere nederlanders, niks om je zorgen over te maken toch? Ik doe dat wel. Ik zal hem nooit vragen niet te gaan, want geloof heilig dat je het noodlot niet kan omzeilen als het op je wacht, en je gewoon je leven moet leven zonder angst. Maar toch maakt geluk en vooral liefde voor een ander een mens enorm kwetsbaar. Met mijn vriend heb ik een relatie, die ik mezelf in geen 100 jaar had zien hebben. Als iemand mij dit had verteld 1,5 jaar geleden, had ik er niks van geloofd. Hoe verschrikkelijke mazzelaar ben ik, dat ik eindelijk dit gevonden heb, of beter, dat het mij gevonden heeft. Mijn gezondheid is volgens mij heel goed, ik genees snel als ik iets mankeer als griep of blaasontsteking, of misschien ergens een wondje heb. Ik heb genoeg aan 4 uur slaap per etmaal en kan met gemak 36 uur zonder slaap zonder om te vallen, met de nodige aanpassingen in mijn eet en drink gedrag. Ik heb ook eigenlijk nooit echt een risico genomen op het gebied van mijn gezondheid. Ik rook niet, drink nauwelijks, en heb nog nooit iets van drugs gebruikt. Ik doe niet aan gevaarlijke sporten en zoek het ongeluk niet op op het gebied van gevaarlijke locaties bezoeken o.i.d. Maar toch, ondanks dat ik het super voor Kenneth vind dat hij naar Thailand gaat, ben ik opgelucht en blij als hij 6 december weer met beide voeten de plaza van schiphol op komt lopen. 

We moeten oppassen dat de What If's niet de What is's gaan overnemen. Een van de redenen dat ik veel werk om meer geld te verdienen is omdat ik dan dingen kan doen die ertoe doen. Volgend jaar wil ik graag weer met mijn vader naar Japan voor een 2,5 week durende trein-rondreis door Japan. Dit omdat ik mij, mede door de dood van mijn moeder, heel goed realiseer dat ik mijn vader niet voor de eeuwigheid bij me zal hebben. Mijn vader is een gezonde man en mankeert op een stel versleten knieen na niks ernstigs. Ik besef me hoe gezegend ik hiermee ben en hoop dat ik mijn vader toch nog miniaal 20 jaar bij me mag hebben in goede gezondheid. Toch vind ik het belangrijk deze extra noemenswaarige en leuke herinneringen te maken. Dat gezegd hebbende heb ik de zelfde twee-strijd met mijn tijd met Kenneth besteden. Sinds ik Kenneth ken ben ik in uren, maar vooral in dagen al een stuk omlaag gegaan als het om werken gaat. Waar ik vroeger altijd 7 dagen in de week werkte en misschien buiten mijn vakanties om 3 dagen vrij was door het jaar heen, werk ik er nu nog maximaal 6, en als het even kan 5. Ik werk dan wel 5 of 6 dubbele dagen, maar zorg dat ik in ieder geval de zondag in de gelegenheid ben samen met hem door te brengen. Dit ontstond al vrij snel. Maar toch, vraag ik mij vaak af, als ik savonds of snachts weer eens naar mijn werk vertrek en hem alleen thuis achterlaat, is dit het wel waard?

Aan de ene kant werk ik hard voor een extra leuke toekomst voor ons beide, net zoals hij dat ook doet. Er zijn voor ons beide zoveel dingen die we willen, en ze kosten uiteraard allemaal geld. Ooit hebben we de droom er een langere periode op reis te gaan, Dan moet je toch al snel denken aan een E 2000,- per maand p.p. wat je gespaard moet hebben, en in mijn geval blijven de vaste lasten thuis ook gewoon bestaan. Samenwonen en verbouwen om ons huis volledig en 100% naar onze zin te maken, nog een voorbeeld, 10.000 euro is niks tegenwoordig. Dat zijn allerlei zaken die motiveren om maar door te gaan met mijn huidige werk hoeveelheid. Maar toch kan ik er niks aan doen dat ik soms denk, ik wou dat ik lekker elke avond uit werk gewoon een normaal leven kon hebben, zoals de rest van nederland, thuiskomen, koken, eten, wat huishouden, bezoekje aan de sportschool en naar bed. Het standaard riedeltje, zaterdag boodschappen en naar de markt etc etc. etc. iedereen kent het wel. Als je zo'n turbulent werk/prive leven heb zoals ik verlang je soms wel eens naar die burgelijk indeling van het leven. Maar wanneer haal ik nu meer uit het leven. Als ik alle mogelijke momenten bij mijn dierbaren kan zijn, maar misschien niet op een hele bijzondere manier, of dat ik hard werk, veel weg ben, maar wanneer er tijd voor elkaar is extra mooie herinneringen kan maken.Ik denk dat, zoals met zoveel dingen, de discussie ligt tussen kwaliteit en kwantiteit, de vraag is alleen, wat is belangrijker? Ik kom er zelf niet uit en betrap mezelf erop dat het steeds weer veranderd.

Momenteel ben ik 12 jaar lang bezig met deze (te) gekke lifestyle. Ik hoop dat ik de grens van de 15 jaar nog ga aantikken op deze manier, maar in 2021 toch wel op een punt ben waarop het roer omkan en ik mijn leven anders kan gaan indelen. Hoe precies? Ja ik heb zat ideeen, maar die lopen zodanig uit elkaar dat ik ze hier niet ga opsommen. 

Tot slot denk ik dat het aller belangrijkste is dat je gelukkig bent en dagelijks minimaal 1x per dag je bewust bent van de zegeningen in je leven. Want kijk maar eens om je heen hoeveel mensen niet zoveel geluk hadden als jij.

 

Stay Tuned.... To be Continued.....

12. jul, 2018

Helaas heeft iedereen hier wel eens mee te maken. Mensen die je teleurstellen, niet motiveren of je gewoon plat gezegd naar beneden halen. Iedereen gaat hier op een andere manier mee om. Ook ik heb hier in het verledenn, maar tegenwoordig ook nog steeds mee te maken. Zoals iedereen weet werk ik bovengemiddeld veel. Meer dan de meeste mensen over het algemeen. Dit is een keuze maar ik zeg altijd wel, als je het vergelijkt met mensen met kinderen, bijvoorbeeld 3 kinderen of een alleenstaande moeder met 1 of 2 kinderen, is dat van mij echt niet zo bijzonder. Ik heb altijd groot respect voor mensen met kinderen omdat zij er niet even een vakantie van kunnen nemen en ik wel. Dat even ter zijde.

Vaak vragen mensen hoe mijn drukke (werk) leven mijn sociale leven beïnvloed. Toen ik nog geen relatie had zeiden mensen vaak, logisch dat kan ook niet met zoveel werken. Ik leef al een jaartje of 12 op deze manier en heb 2 lange relaties voor mijn huidige relatie gehad. Beide 4/5 jaar lang, dus dat bewijst dat het wel degelijk te combineren is. Ook nu met mijn vriend gaat dit prima. Tuurlijk zien we elkaar minder dan we zouden willen maar dat maakt het ook extra fijn als je wel tijd voor elkaar heb. Plus je raakt denk ik wat minder snel verveeld met elkaar. Mijn vriend is zelf ook een harde werker en aanpakker en begrijpt dan ook waarom ik zoveel werk en welke doelen ik daarmee wil behalen. Ondanks dat hij, net als ik, ook liever met een zak geld op de bank de gehele dag met mij vrij wil zijn, gaat het prima zoals het nu gaat. 

Mijn vriendinnen kennen mij eigenlijk ook niet anders. Sommige vriendinnen kennen mij alleen maar sinds dit mijn levenstijl is, andere kennen mij al wat langer maar zijn er na 12 jaar ook aan gewend. Ze respecteren het en hebben er vaak ook wel bewondering voor. Ik heb door de jaren heen geleerd dat je mensen in je leven alle ruimte moet geven om zich te bewegen waar ze naartoe willen, met of zonder jou. Hiermee bedoel ik dat als je merkt dat iemand een beetje bij je wegtrekt om welke reden dan ook, je dit bespreekbaar moet kunnen maken maar iemand hier zeker niet op moet veroordelen of afrekenen. Het kan allerlei redenen hebben. Mocht hieruit komen dat die persoon niet zoveel interesse meer heeft om tijd met jou door te brengen, moet je voor jezelf maar de afweging maken of je nog zin heb in die persoon in je leven. Dit is een keuze wat mij betreft en heeft mij gelukkig veel goed gedaan de afgelopen jaren.

Onlangs ben ik geconfronteerd met een aantal mensen in mijn omgeving die altijd al gevonden hebben dat ik teveel werk. Echter vonden zij mij voordat ik uberhaupt werkte weer lui, aangezien ik het toen net als nu heerlijk vind niks te doen als ik vrij ben. Zij hebben dan ook wel degelijk de basis gelegd van mijn huidige werk indeling. Ik kreeg de melding dat als iemand (in dit geval heeft dit betrekking op mij) vaak niet op korte termijn een afspraak kan maken om iets te doen je het op den duur dan maar niet meer vraagt omdat je gaat aannemen dat iemand toch niet kan. Ik vind dit nogal een slechte aanname, maar besef mij ook dat dit persoonlijk is. De mensen in mijn omgeving weten van mij, dat als ze mij op korte termijn vragen ergens aan mij te doen of iets af te spreken dat dit vaak niet lukt, omdat ik vaak andere plannen heb, meestal werk. Echter wanneer zij mij ruim van te voren vragen ergens onderdeel van te zijn ben ik eigenlijk altijd wel van de partij. Verjaardagen laat ik eigenlijk altijd even mijn neus zien, ook als dit betekend dat ik mijn enige uurtje slaap van dat etmaal ervoor op moet geven bijvoorbeeld. Ik geef veel om de mensen om mij heen en probeer er altijd voor ze te zijn. Ik reageer altijd op berichten en zal nooit savonds gaan slapen met nog onbeantwoorde berichten op mijn telefoon. Mocht ik ergens voor worden gevraagd en moet ik daar werk of iets anders voor afzeggen zal ik dit altijd proberen en niet zomaar nee zeggen.

Gelukkig hebben mijn vriend en al mijn vriendinnen die ik door de jaren heen om mij heen heb verzameld hier begrip voor. Dit waardoor ik op mijn beurt weer heel erg van hen, ik realiseer me dat het soms best lastig is om vriendinnen met mij te zijn maar hoop toch dat ik er op een ander vlak weer wat voor terug geef.

Om terug te komen waarom ik hierover begon, helaas vinden sommige mensen het dus niet voldoende om op deze manier over mijn tijd te kunnen beschikken en word er soms van mij verwacht dat ik eigenlijk gewoon ga zitten wachten totdat iemand een beroep op mij gaat doen. Helaas sta ik nogal ''nu of nooit'' in het leven en weet ik door het overlijden van mij moeder op 48 jarige leeftijd dat het leven niet oneindig is. Hierdoor probeer ik zo min mogelijk van mijn tijd te verspillen, en zeker niet aan wachten. We wachten immers al veel te veel in een mensen leven. Ik probeer alles uit het leven te halen wat erin zit. Links om, of rechts om. Ik ben dat naar mezelf verplicht. De dood van mijn moeder op jonge leeftijd moet ergens goed voor zijn geweest, dan maar voor de les die het mij geleerd heeft dat niks beloofd is en morgen maar een optie is. Ik koester mijn familie en vrienden om mij heen en hou veel van hen. Daardoor zal ik altijd de eer aan mezelf houden. Sommige mensen uit mijn verleden hebben nog altijd een plekje in mijn hart. Mensen die ik lang maar ook kort gekend heb in mijn leven, op welke manier en in welke situatie dan ook. Ze hebben allemaal bijgedragen aan de persoonlijkheid die ik nu ben, ieder heeft een steen gelegd, de ene steen was alleen wat groter dan de andere. Ik tel mijn zegingen elke dag weer.

 

Stay Tuned.... To be continued....